Anne Sylvestre — Les dames de mon quartier songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les dames de mon quartier" van Anne Sylvestre.
Songteksten
Les dames de mon quartier
De mon quartier d’orange
Jamais ne se mélangent
Aux familles d'à côté
Sur leur dos, attaché
Un drôle de petit ange
Dort sans qu’on le dérange
Les pieds bien écartés
Elles sont environnées
D’une belle marmaille
Un peu de toutes les tailles
Aux cheveux bien nattés
De leur pas chaloupé
On attendrait qu’elles aillent
Marcher dans les broussailles
Au lieu de ces pavés
Les dames de mon quartier
Quartier de pamplemousse
Elles ont la peau si douce
Qu’on dirait de la soie
Et leur décolleté
Que l'épaule repousse
Parfois nous éclabousse
Quand elles se déploient
Quelques bijoux dorés
Éclairent leur visage
Parfois un tatouage
Met une ombre bleutée
Qu’elles ont rapportée
De leur lointain village
Pour vivre dans des cages
Sans rien à regretter
Les dames de mon quartier
De mon quartier de mangue
Quand elles montrent la langue
On dirait un rosier
Mais brève est leur gaieté
Quand le rire s'étrangle
En silence, elles tanguent
Rejoindre leur clapier
Ignorant les passants
Leurs petits à la traîne
Marchant comme des reines
Et le regard absent
Elles savent que les attend
Semaine après semaine
La chambre déjà pleine
Et le prochain enfant
Les dames de mon quartier
De mon quartier de lune
Je n’en connais aucune
Mais je peux bien rêver
Les avoir rencontrées
Au détour d’une dune
À l'épaule, chacune
Une cruche à porter
Remplie aux sources oubliées
Songtekstvertaling
De dames van mijn buurt
Uit mijn oranje buurt
Nooit mengen
Aan de families hiernaast.
Op hun rug, vastgebonden
Een grappige kleine engel
Slaapt zonder gestoord te worden
Voeten wijd uit elkaar
Ze zijn omsingeld.
Van een prachtige marmelade
Een beetje van alle maten
Goed verzorgd haar
Van hun trede geblaft
We wachten tot ze vertrekken.
Wandelen in de bosjes
In plaats van deze kasseien
De dames van mijn buurt
District Pamplemousse
Ze hebben zo ' n zachte huid.
Wat lijkt op zijde
En hun decolleté.
Dat de schouder terug groeit
Soms spatten we
Als ze zich ontvouwen
Wat gouden sieraden.
Hun gezicht opfleuren
Soms een tattoo
Zet een blauwachtige schaduw
Dat ze rapporteerden
Uit hun afgelegen dorp
Om in kooien te leven
Met niets om spijt van te hebben.
De dames van mijn buurt
Uit mijn mango buurt
Als ze de taal tonen
Het lijkt op een Rozenboom.
Maar kort is hun blijdschap.
Wanneer gelach wurgt
In stilte raken ze elkaar.
Sluit je aan bij hun clapier
Voorbijgangers negeren
Hun kleintjes achterblijven
Wandelen als koninginnen
En de ontbrekende blik
Ze weten dat ze wachten.
Week na week
De kamer is al vol.
En het volgende kind
De dames van mijn buurt
Uit mijn maan kwartier
Ik ken er geen.
Maar ik kan goed dromen
Ik heb ze ontmoet.
Bij het draaien van een duin
Schouder, elk
Een kruik te dragen
Gevuld met vergeten bronnen