Annalisa Scarrone — Il diluvio universale songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il diluvio universale" van Annalisa Scarrone.
Songteksten
L'amore non è una colpa
Non è un mistero
Non è una scelta
Non è un pensiero
L'amore quello dei film
L'amore del «Сhe segno sei?»...
C'è affinità, un aperitivo, chissà se mai...
Magari... qualcosa... qualcosa succederà
L'amore di questa notte
Non conta niente,
Anzi, sia maledetto
E maledettamente
Io non tornerò
Perché non hai futuro
E io ho già poco tempo per me stessa,
Figuriamoci per gente come te
E intanto prendo questa metropolitana
L'unica che sorride è una puttana
E allora io preferisco sognare
Perché è così, è così, io lo so
Che mi lascio andare
E tu, che resti l'unico al mondo
Come una stanza da rifare,
Resti immobile all'altare,
Sei una canzone che non ho
Mai saputo cantare
L'amore succederà
O forse è già successo
Ma tu non l'hai visto
E lo vedi solo adesso
Ma stasera rimango a casa
A cucinare la vita
Come fosse un buon piatto da buffet
Lo so... l'amore è spudorato
L'amore è egoista
L'amore ė un atto di necessità di te
E mentre sfoglio un altro stupido giornale
Penso che in fondo sia tutto regolare
E intanto io preferisco sognare
Perché è così, è così, io lo so
Che mi lascio andare
E allora io preferisco sognare
Perché da qui la realtà si nasconde meglio che
Sotto il diluvio universale
E tu, dall'altra parte del mondo
Come una stanza da rifare,
Resti immobile all'altare,
Sei la canzone che non ho
Mai saputo cantare.
Songtekstvertaling
Liefde is geen fout het is geen mysterie Het is geen keuze het is geen gedachte liefde die van de films De liefde van " welk teken ben je?»...
Er is affiniteit, een aperitief, wie weet of ooit...
Ik wou dat het waar was... iets... is er iets zal gebeuren aan De liefde van deze avond telt voor niets, in Feite, worden vervloekt, En verdomd, ik zal niet terug komen Omdat u niet over de toekomst, En ik heb weinig tijd voor mezelf, Laat staan voor mensen zoals u, En ondertussen maak ik van de metro De enige die lacht is een hoer, En dan geef ik de voorkeur om te dromen, Want het is zo, zo, ik weet Dat ik laat me gaan, En doe gij, die blijft de enige in de wereld, Zoals een kamer opnieuw, Blijft roerloos op het altaar, Je bent een nummer dat ik Nooit wist hoe om te zingen liefde gaat gebeuren, Of misschien is het al gebeurd is, Maar die je niet heb gezien, En we zien alleen nu, Maar vanavond, thuis te blijven en kook het leven als een goed gerecht om een buffet, ik weet het... liefde is schaamteloze liefde is egoïstische liefde het is een daad van noodzaak voor jou, en terwijl ik door een ander stom dagboek blader denk ik dat de bodem volledig regelmatig is, en in de tussentijd, ik verkies te dromen omdat het zo is, dus, ik weet dat ik mezelf liet gaan en dan verkies ik te dromen omdat de werkelijkheid beter verborgen is onder de zondvloed en jij, aan de andere kant van de wereld als een kamer opnieuw, blijft bewegingsloos aan het altaar, jij bent het lied dat ik nooit heb kunnen zingen.