Andrés Calamaro — Volver songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Volver" van Andrés Calamaro.
Songteksten
Yo adivino el parpadeo
De las luces que a lo lejos
Van marcando mi retorno
Son las mismas que alumbraron
Con sus palidos reflejos
Hondas horas de dolor
Yo aunque no quise el regreso
Siempre se vuelve al primer amor
La vieja calle donde el eco dijo
Tuya es su vida tuyo es su querer
Bajo el burlon mirar de las estrellas
Que con indiferencia hoy me ven volver
Volver con la frente marchita
Las nieves del tiempo platearon mi sien
Sentir que es un soplo la vida
Que veinte anos no es nada
Que febril la mirada errante en las sombras
Te busca y te nombra
Vivir con el alma aferrada
A un dulce recuerdo
Que lloro otra vez
Tengo miedo del encuentro
Con el pasado que vuelve
A enfrentarse con mi vida
Tengo miedo de las noches
Que pobladas de recuerdos
Encadenan mi sonar
Pero el viajero que huye
Tarde o temprano detiene su andar
Y aunque el olvido que todo destruye
Haya matado mi vieja ilusion
Guardo escondida una esperanza humilde
Que es toda la fortuna de mi corazon
Volver con la frente marchita
Las nieves del tiempo platearon mi sien
Sentir que es un soplo la vida
Que veinte anos no es nada
Que febril la mirada errante en las sombras
Te busca y te nombra
Vivir con el alma aferrada
A un dulce recuerdo
Que lloro otra vez
Songtekstvertaling
Ik denk dat het knipperen
Van de lichten zo ver weg
Ze markeren mijn terugkeer.
Het zijn dezelfde die oplichten.
Met zijn bleke reflecties
Diepe uren van pijn
Ik wilde niet eens terugkomen.
Komt altijd terug naar de eerste liefde
De Oude straat waar de Echo zei
Het jouwe is zijn leven het jouwe is ZIjn liefde
Onder de sterrenkijkende Spot.
Dat ze me vandaag met onverschilligheid terugzien.
Terug met het verschroeide voorhoofd
De sneeuw van de tijd verzilverde mijn tempel
Voel dat het leven een adem is
Dat twintig jaar niets is.
Hoe koortsig de zwervende blik in de schaduw
Hij zoekt je en noemt je
Leven met de ziel die zich vastklampt
Naar een zoete herinnering
Dat ik weer huil
Ik ben bang voor de ontmoeting.
Met het verleden dat terugkomt
Om mijn leven onder ogen te zien
Ik ben bang voor de nachten.
Die gevuld is met herinneringen
Ze ketenen mijn sonar
Maar de reiziger die wegloopt
Vroeg of laat stopt hij met lopen.
En hoewel vergetelheid alles vernietigt
Heb mijn oude illusie gedood
Ik hou een nederige hoop verborgen.
Dat is al het geluk van mijn hart
Terug met het verschroeide voorhoofd
De sneeuw van de tijd verzilverde mijn tempel
Voel dat het leven een adem is
Dat twintig jaar niets is.
Hoe koortsig de zwervende blik in de schaduw
Hij zoekt je en noemt je
Leven met de ziel die zich vastklampt
Naar een zoete herinnering
Dat ik weer huil