Andrea Gibson — When the Bough breaks songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "When the Bough breaks" van Andrea Gibson.
Songteksten
It’s two a.m.
The emergency room psychiatrist looks up from his clipboard
with eyes paid to care
and asks me if I see people who aren’t really there.
I say, «I see people
how the hell am I supposed to know
if they’re really there or not?»
He doesn’t laugh
neither do I.
The math’s not on my side
ten stitches and one lie.
I swear I wasn’t trying to die.
I just wanted to see what my pulse looked like from the inside.
Fast forward one year.
I’m standing in an auditorium behind a microphone
reading a poem to four hundred latino high school kids
who live with the breath of the INS
crawling up their mother’s backbones
and I am frantically hiding my scars
‘cause the last thing I want these kids to know
is that I ever thought that my life was too hard.
I’ve never seen a bomb drop.
I’ve never felt hunger.
I’ve also never seen lightning strike
but we’ve all heard thunder
and it doesn’t take a genius to tell something’s burning.
The smoke rises between us,
forming walls so high
they split the sky like slit wrists
and then the stars fall like blood.
We’re all left with nothing, but a death wish.
He said, «call me by my true name
I am the child in uganda all skin and bone»
Do you remember the rest?
how about this one, America
Jesus wept.
America, Jesus wept
but look at your eyes
dry as the desert sand
dusting the edges of your soldier’s wedding bands.
Look at your soul playing dead
because your ribcage is abu ghraib
is san quintin
is guantanamo bay
and your heart had beaten them so many times
they bleed the moon.
Do you know children in Palestine fly kites to prove that they are still free?
Can you imagine how that string must feel between their fingers
as they kneel in the cinders of our missile heads
You can count the dead by the colours in the sky
The bough is breaking.
The cradle is falling.
Right now a six-year old girl is crutched in a ditch in Lebanon
wishing on falling bombs.
Right now our government is recording the test scores of black and Latino 4th
graders
to see how many prison beds will be needed in the year 2021.
Right now there’s a man on the street outside that door
with outstretched hands full of heart beats no one can hear.
He has cheeks like torn sheet music,
Every tear a broken crescendo falling on closed ears.
At his side there’s a girl with eyes like an anthem
that no one stands up for.
Doctor, our insanity is not that we see people who aren’t there.
It’s that we ignore the ones who are.
Till we find ourselves scarred and ashamed
walking into emergency rooms at three a.m.
flooded with a pain we cannot name or explain
because we are bleeding from the outside in.
Skin is not impervious.
Cultures built on greed and destruction do not pick and choose who they kill.
Do we really believe our need for Prozac
has nothing to do with Baghdad,
with Kabul, with the Mexican border
with the thousands of US school kids
bleeding through budget cuts that will never heal
to fuel war tanks?
Thank god for denial.
Thank god we can afford the makeup
to pile upon the face of it all.
Look at the pretty world.
Look at all the smiling people
and the sky with a missile between her teeth
and a steeple through her heart
and not a single star left to hold her
And the voices of a thousand broken nations saying
«wake me, wake me, when the American dream is over»
Songtekstvertaling
Het is twee uur ' s nachts.
De psychiater van de eerste hulp kijkt op vanaf zijn klembord.
met ogen betaald om te zorgen
en vraagt me of ik mensen zie die er niet echt zijn.
Ik zeg, " Ik zie mensen
hoe moet ik dat weten?
of ze er echt zijn of niet?»
Hij lacht niet.
ik ook niet.
De wiskunde is niet aan mijn kant.
tien hechtingen en één leugen.
Ik zweer dat ik niet probeerde te sterven.
Ik wilde gewoon zien hoe mijn pols er van binnenuit uitzag.
Spoel één jaar vooruit.
Ik sta in een auditorium achter een microfoon.
ik lees een gedicht voor aan vierhonderd latino middelbare scholieren.
die leven met de adem van de INS
kruipend over de achterbenen van hun moeder.
en ik verberg mijn littekens.
want het laatste wat Ik wil dat deze kinderen weten
is dat ik ooit dacht dat mijn leven te moeilijk was.
Ik heb nog nooit een bom zien vallen.
Ik heb nog nooit honger gevoeld.
Ik heb ook nog nooit een blikseminslag gezien.
maar we hebben allemaal donder gehoord
en je hoeft geen genie te zijn om te zien dat er iets brandt.
De rook stijgt tussen ons op.,
de muren zo hoog vormen
ze splijten de hemel als doorgesneden polsen.
en dan vallen de sterren als bloed.
We hebben allemaal niets meer dan een doodswens.
Hij zei: "noem mij bij mijn ware naam.
Ik ben het kind in Oeganda.»
Weet je de rest nog?
wat dacht je van deze, Amerika?
Jezus weende.
Amerika, Jezus weende
maar kijk naar je ogen.
droog als het woestijnzand
de randen van de trouwringen van je soldaat Afstoffen.
Kijk naar je ziel die dood speelt.
omdat je ribbenkast abu ghraib is.
is san quintin
is guantanamo bay
en je hart had ze zo vaak verslagen.
ze laten de maan bloeden.
Ken je kinderen in Palestina die vliegers vliegen om te bewijzen dat ze nog vrij zijn?
Kun je je voorstellen hoe dat touw tussen hun vingers moet voelen?
terwijl ze knielen in de as van onze raketkoppen.
Je kunt de doden tellen bij de kleuren in de lucht.
De tak breekt.
De wieg valt.
Op dit moment ligt een zesjarig meisje in een greppel in Libanon.
wensend op vallende bommen.
Op dit moment neemt onze regering de testscores op van black en Latino 4th.
klasser
om te zien hoeveel gevangenisbedden er nodig zullen zijn in het jaar 2021.
Op dit moment is er een man op straat buiten die deur
met uitgestrekte handen vol hartslagen die niemand kan horen.
Hij heeft wangen als gescheurde bladmuziek,
Elke scheur een gebroken crescendo die op gesloten oren valt.
Aan zijn zijde staat een meisje met ogen als een volkslied
waar niemand voor opkomt.
Dokter, onze waanzin is niet dat we mensen zien die er niet zijn.
We negeren degenen die dat wel zijn.
Tot we getekend en beschaamd zijn
ik loop om drie uur naar de eerste hulp.
overspoeld met pijn die we niet kunnen noemen of verklaren
omdat we van buitenaf bloeden.
Huid is niet ondoordringbaar.
Culturen gebouwd op hebzucht en vernietiging kiezen niet wie ze doden.
Denken we echt dat we Prozac nodig hebben?
heeft niets te maken met Bagdad.,
met Kabul, met de Mexicaanse grens
met de duizenden van ons schoolkinderen
bloedend door bezuinigingen die nooit zullen genezen
om oorlogstanks te tanken?
Godzijdank voor de ontkenning.
Gelukkig kunnen we ons de make-up veroorloven.
om alles op te stapelen.
Kijk naar de mooie wereld.
Kijk naar al die lachende mensen.
en de lucht met een raket tussen haar tanden
en een toren door haar hart
en er is geen ster meer over om haar vast te houden.
En de stemmen van duizend gebroken naties die zeggen
"maak me wakker, maak me wakker, als de Amerikaanse droom voorbij is»