Anathema — Hope (Studio) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Hope (Studio)" van Anathema.
Songteksten
When you look at me
From your own century
I may seem to be
Strange archeology
But when the winds blow
From this direction
You may sense that I’m
In your reflection
I think I feel you
But I will never know
As the swallows leave
And the children grow
I wanted to live forever
The same as you will too
I wanted to live forever
And everybody knew
When I caught you there
In tomorrows mirror
I thought I felt you
Jump out of my skin
Throwing oil into
My blazing memories
Filling empty footsteps
I was standing in
I wanted to live forever
The same as you will too
I wanted to live forever
And everybody knew
As the falling rain
Of the northern jungle
Hanging droplets on the leaves
Bombards my brain
I hear you
Across the room
A sea of daffodils spring into bloom
You are the mist
The frost across my window pane
And again
She moves her body
And her whispers weave
And the world spins
And tells me that I’ll never want to leave
As I think of you
From this dark century
It will always be
With generosity
That we both may share
The hope in hearing
That we’re not just
Spirits disappearing
Songtekstvertaling
Als je naar me kijkt
Uit uw eigen eeuw
Dat lijkt misschien zo.
Vreemde Archeologie
En wanneer de winden als verkondigers van goed nieuws komen.
Vanuit deze richting
Je voelt misschien dat ik ...
In uw reflectie
Ik denk dat ik je voel.
Maar Ik zal het nooit weten.
Als de zwaluwen vertrekken
En de kinderen groeien
Ik wilde eeuwig leven.
Hetzelfde als jij.
Ik wilde eeuwig leven.
En iedereen wist
Toen ik je daar betrapte.
In de morgen spiegel
Ik dacht dat ik je voelde.
Spring uit mijn huid
Olie gooien in
Mijn brandende herinneringen
Lege voetstappen invullen
Ik stond in
Ik wilde eeuwig leven.
Hetzelfde als jij.
Ik wilde eeuwig leven.
En iedereen wist
Als de vallende regen
Van de noordelijke jungle
Hangdruppels aan de bladeren
Bombards my brain
Ik hoor je.
Door de kamer
Een zee van narcissen die bloeit
Jij bent de mist
De vorst over mijn ruit
En opnieuw.
Ze beweegt haar lichaam.
En haar gefluister weeft
En de wereld draait
En zegt me dat ik nooit weg wil.
Zoals ik aan jou denk
Uit deze donkere eeuw
Dat zal het altijd zijn.
Met gulheid
Dat we beiden kunnen delen
De hoop op gehoor
Dat we niet alleen
Geesten verdwijnen