Ana Tijoux — 1977 songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "1977" van Ana Tijoux.
Songteksten
Mil novecientos setenta y…
Mil novecientos setenta y…
Mil novecientos setenta y…
Mil novecientos setenta y…
Nací un día de Junio del año 77
Planeta Mercurio y el año de la serpiente
Signo patente tatuado ya en mi frente
Que en el vientre de mi madre marcaba el paso siguiente
Nacer, llorar, sin anestesia en la camilla
Mi padre solo dijo es Ana María
Si sería el primer llanto que me probaría
Quemando las heridas y dándome la batería
Solía ser entonces como un libro abierto
Pero leí la letra pequeña del texto
Como un arquitecto construyendo cada efecto
Correcto, incorrecto, se aprende todo al respecto
Saber que algunas personas quieren el daño
Subir peldaño toma tiempo, toma año'
Con mi peluche mirando lo cotidiano
Dibujos transformaban el invierno en gran verano
Papá me regaló bajo mi insistencia
Un juego que trataba de compartir la insolvencia
Pero en la patio quisieron la competencia
Fue cuando sentí mi primera impotencia
Mil novecientos setenta y shh…
Mil novecientos setenta y shh…
Mil novecientos setenta y shh…
Mil novecientos setenta y siete, no me diga no
Que no lo presiente, todo lo que cambia lo hará diferente
En el año que nace la serpient shh…
Mil novecientos setenta y siete, no me diga no
Que no lo presiente, todo lo que cambia lo hará diferente
En el año que nace la serpient shh…
Mi adolescencia fue una etapa bizarra
El cuerpo es batería y la cabeza guitarra
La orquesta narra una tonada quebrada
Para la mirada de una niña que solo talla espada
Hormona disparada, sobrepobladas
Y formación que cambian en temporadas, caminas encrucijada
Cada cual en su morada preparaba la carnada
La sagrada diablada de mirada encabronada
Mi fila la verdad nunca buscó su silla
Mi búsqueda fue mero proceso de pura pila
Pupila de poeta que marcó nuestra saliva
En la cordillera que miraba la salida
La parada militar de paso monotono, colores policromo, los uniformes de poco
tono
De tono mi cuestionamiento, la voz hizo no, no
Mi primera rima que sonó y me enrroló
Mi búsqueda no fue para mi cosa de escenario
Fue algo necesario que marcaba ya mi fallo
Así que tú hablas más de lo necesario
Fue cuando entendí que todos quieren ser corsario
Songtekstvertaling
Duizend negen honderd zeventig…
Duizend negen honderd zeventig…
Duizend negen honderd zeventig…
Duizend negen honderd zeventig…
Ik ben geboren op een dag in juni van het jaar 77
Planeet Mercurius en het jaar van de slang
Patentteken al op mijn voorhoofd getatoeëerd
Dat in mijn moeders baarmoeder de volgende stap markeerde
Geboren, gehuild, geen verdoving op de brancard.
Mijn vader zei net dat het Ana Maria was.
Als het de eerste keer was, zou ik het proberen.
De wonden verbranden en me de batterij geven
Het was toen een open boek.
Maar ik heb de kleine lettertjes van de tekst gelezen.
Als een architect die elk effect bouwt
Goed, fout, Je leert er alles over.
Weet dat sommige mensen de schade willen
Klim stap kost tijd, duurt jaar'
Met mijn teddy naar de alledaagse
Tekeningen veranderden de winter in een geweldige zomer
Papa gaf me een cadeau op mijn aandringen.
Een spel dat probeerde insolventie te delen
Maar in de tuin wilden ze de concurrentie.
Toen voelde ik mijn eerste impotentie.
Duizend negen honderd zeventig en shh…
Duizend negen honderd zeventig en shh…
Duizend negen honderd zeventig en shh…
Duizend negenhonderd zevenenzeventig, zeg geen nee.
Voel het niet, alles wat verandert zal het anders maken.
In het jaar dat de slang geboren is…
Duizend negenhonderd zevenenzeventig, zeg geen nee.
Voel het niet, alles wat verandert zal het anders maken.
In het jaar dat de slang geboren is…
Mijn adolescentie was een bizarre tijd.
Het lichaam is drums en de gitaarkop
Het orkest vertelt een gebroken melodie
Voor de blik van een meisje dat alleen zwaard snijdt
Hormoon geactiveerd, overbevolkt
En training die verandert in seizoenen, kruispunten wandelingen
Elke man in zijn woning bereidde het aas
Wat een boze blik.
Mijn rij de waarheid zocht nooit naar jouw stoel
Mijn zoektocht was slechts een proces van pure stapel.
De leerling van een dichter die ons speeksel markeerde.
In de bergketen die uitkeek
De monotone stap militaire stop, polychroom kleuren, kleine uniformen
toon
Van Toon mijn vragen, de stem deed nee, nee
Mijn eerste rijm dat klonk en me in dienst nam
Mijn zoektocht was niet voor mijn podium ding.
Het was noodzakelijk dat ik al gefaald had.
Dus je praat meer dan nodig is.
Toen realiseerde ik me dat iedereen een kaper wil zijn.