Зимовье зверей — Куплеты про поэта songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Куплеты про поэта" van Зимовье зверей.
Songteksten
У поэта не все дома, в отпуску семья поэта.
Тяготит его истома и не вдохновляет лето.
Он отныне только брассом заплывает за буйки.
У матросов нет матрасов, у матросов гамаки.
Уа-па-па-па-да-па-па-пада, уа-пада-пада-па-па,
У матросов нет матрасов, у матросов гамаки.
Hад поэтом ходит небо, под поэтом бродит суша.
Допекла поэта нега, солнце жарит, жажда сушит.
Что бы выдумать такого, чтобы жар не мял костей?
Жить поэзией не ново, да и прозой не новей.
У поэта нету денег, не дают за рифмы взятки.
Он красив и не бездельник, но душа уходит в пятки.
Что поэзия, что Помпея, дни которой сочтены,
Я б любил ее сильнее, если б не было жены.
У поэта сухость в горле, боль в затылке, сводит брови.
Hа корню засохли корни, листья слиплись в самой кроне.
Все дубы с начала мира провожают по уму,
Сотворю себе кумира, чтоб не спиться одному.
Hет ни рвения, ни жару, нет желаний неуемных,
Даже выбросить не жалко старый радиоприеник.
Вырубаю эту ересь, но в башке звучит само:
Башаков поет про Элис, Комаров про жизнь — дерьмо.
Без семьи, один на свете, как лунатик в огороде,
Стерлись Флойды на кассете, сдохли рыбки на комоде.
Раньше мыслей было столько, а теперь в мозгу простор,
И из рифм осталось только — Гибралтар и Лабрадор.
Оправдать безделье нечем, у поэта странный вирус.
Что там сердце — даже печень у него остановилась.
Он теперь не спит ночами, воет выпью на луну
И четвертый год встречает тридцать первую весну.
Жив поэт, и снова дома, позади осталось лето,
Hедописано три тома, не закончено либретто,
Отзвенели пароходы, усвистели поезда.
У природы нет погоды — у природы как всегда.
У матросов нет матрасов, а у природы — тра-та-та…
Songtekstvertaling
De dichter is niet helemaal thuis, de familie van de dichter is op vakantie.
Het is belast met taal en inspireert de zomer niet.
Vanaf nu zwemt hij alleen achter de boeien in de borstslag.
De matrozen hebben geen matrassen, de matrozen hebben hangmatten.
WA-PA-PA-PA-da-PA-PA-pa-pa, ya-pa-pa-PA,
De matrozen hebben geen matrassen, de matrozen hebben hangmatten.
Boven de dichter loopt de lucht, onder de dichter zwerft het land rond.
De zon is heet, de dorst is droog.
Hoe kon ik voorkomen dat de hitte mijn botten verbrijzelde?
Leven in poëzie is niet nieuw, en proza is niet nieuw.
De dichter heeft geen geld, ze geven geen steekpenningen voor rijmpjes.
Hij is knap en geen luilak, maar zijn hart zinkt.
Als poëzie, zoals Pompeii, wiens dagen geteld zijn.,
Ik zou meer van haar houden als ik geen vrouw had.
De dichter heeft een droge keel, een pijn in zijn achterhoofd, en zijn wenkbrauwen worden samen getrokken.
De wortels waren opgedroogd op de wortel, en de bladeren zaten aan elkaar vast in de kroon.
Alle eiken van het begin van de wereld zien van de geest,
Ik maak een idool zodat ik niet alleen dronken word.
Er is geen ijver, geen warmte, geen onstuitbare verlangens,
Zelfs de oude radio-ontvanger weggooien is geen zonde.
Ik zet deze ketterij uit, maar in mijn hoofd klinkt het als ... :
Bashakov zingt over Alice, Komarov over leven-shit.
Zonder familie, alleen in de wereld, als een gek in de tuin,
De Floyds op de tape zijn gewist, en de vis op de kast was dood.
Vroeger waren er zoveel gedachten, maar nu is er ruimte in de hersenen.,
En de enige rijmpjes zijn Gibraltar en Labrador.
Er is niets om nietsdoen te rechtvaardigen, de dichter heeft een vreemd virus.
Dat hart van zelfs lever heeft hem gestopt.
Hij slaapt nu niet ' s nachts, huilt op de maan
En het vierde jaar ontmoet de 31ste lente.
De dichter leeft, en weer thuis, de afgelopen zomer.,
Is nog geen drie delen geschreven, geen libretto voltooid,
Stoomboten gingen over, treinen fluiten.
De natuur heeft geen weer — dat doet de natuur altijd.
Matrozen hebben geen matrassen, maar de natuur doet-tra-TA-TA…