Зимовье зверей — Города, которых не стало songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Города, которых не стало" van Зимовье зверей.
Songteksten
В чужедальние-дальние страны
Путешествуя снова и снова,
На зеленых холмах Ватикана
Я увижу позабытое слово…
И припомню все прошлые жизни,
На которых та же тень отчужденья.
И глаза мои вдруг станут чужими,
Через прошлое, вылечив зренье.
Вижу отроков в белых одеждах,
Говорящих со мной на латыни.
И в глазах их любовь и надежда,
Потому что бог еще с ними.
Здесь все знакомо до боли в глазах,
И как будто бы голос
Кричит мне: — Я здесь уже был.
В этих темно-вишневых лесах,
В расписных небесах,
Среди серых камней и могил.
В городах, которых не стало,
В городах, которых не станет,
В городах, которых не стало,
Но которые пока еще с нами.
Постучусь в приоткрытые двери,
За которыми родные мне лица.
Мне откроют, но, сперва, не поверят,
Что такое могло приключиться.
А, поверив, проявят участье
И расспросят о будущем вкратце.
И я налгу им три короба счастья, —
Пусть живут, никого не боятся.
Здесь все знакомо до боли в глазах,
И как будто бы голос
Кричит мне: — Я здесь уже был.
В этих темно-вишневых лесах,
В расписных небесах,
Среди серых камней и могил.
Среди тех, которых не стало,
Среди тех, которых не станет,
Среди тех, которых не стало,
Но которые по-прежнему с нами.
Очень жаль, но пора возвращаться —
Пробужденье, увы, неизбежно.
А мне бы тоже с три короба счастья,
Иль хотя бы наперсток надежды…
Где все знакомо до боли в глазах,
И как будто бы голос
Кричит мне: — Я здесь уже был.
В этих темно-вишневых лесах,
В расписных небесах,
Среди серых камней и могил.
В городах, которых не стало,
В городах, которых не станет,
Среди тех, которых не стало,
Но которые по-прежнему с нами
Songtekstvertaling
Naar verre landen
Keer op keer reizen,
Op de groene heuvels van het Vaticaan
Ik zal het vergeten woord zien.…
En Ik zal al mijn vorige levens herinneren.,
Waarop dezelfde schaduw van vervreemding.
En mijn ogen worden plotseling van iemand anders.,
Door het verleden, genas het visioen.
Ik zie jongeren in witte gewaden.,
Je spreekt Latijn tegen me.
En in hun ogen liefde en hoop,
Omdat God nog steeds bij hen is.
Alles hier is bekend tot het punt van pijn in de ogen,
En als een stem
- Ik ben hier eerder geweest.
In deze donkere kersenbossen,
In beschilderde hemelen,
Tussen de grijze stenen en graven.
In steden die niet meer,
In steden die weg zullen zijn,
In steden die niet meer,
Maar die nog steeds bij ons zijn.
Ik klop op de half-open deuren.,
Daarachter zitten mijn eigen gezichten.
Ze zullen het me vertellen, maar ze zullen me eerst niet geloven.,
Wat kan er gebeurd zijn?
En na geloofd te hebben, zullen zij hunne deelneming betuigen.
En vraag kort naar de toekomst.
En Ik zal ze vullen met drie dozen vol geluk. —
Laat ze leven en wees voor niemand bang.
Alles hier is bekend tot het punt van pijn in de ogen,
En als een stem
- Ik ben hier eerder geweest.
In deze donkere kersenbossen,
In beschilderde hemelen,
Tussen de grijze stenen en graven.
Onder degenen die stierven,
Onder hen die niet,
Onder degenen die stierven,
Maar die nog steeds bij ons zijn.
Het spijt me, maar het is tijd om terug te gaan. —
Ontwaken is helaas onvermijdelijk.
En ik ook, met drie dozen geluk.,
Of tenminste een vingerhoedje hoop.…
Waar alles bekend is tot het punt van pijn in de ogen,
En als een stem
- Ik ben hier eerder geweest.
In deze donkere kersenbossen,
In beschilderde hemelen,
Tussen de grijze stenen en graven.
In steden die niet meer,
In steden die weg zullen zijn,
Onder degenen die stierven,
Maar die nog steeds bij ons zijn