Zao — Quiet Passenger Pt. 2/The World Caved In songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Quiet Passenger Pt. 2/The World Caved In" van Zao.
Songteksten
In the attics and crawlspaces of my mind, there are stowaways and quiet
passengers.
They’ve been there since I was a child, whispering softly amongst themselves.
I wear this crown of hate.
Feel the blood run down my face.
I know all your pain.
Waiting on unforeseeable events.
Puppeteering from beneath my skin.
Suffocating invisible boxes.
Pools of blood up to their knees.
I wear this crown of hate.
Feel the blood run down my face.
I know all your pain.
My crown weighs me to the ground while the medicine keeps me calm,
keeps me calm.
Descendant of sickness, descendant of hate.
Descendant of sickness, descendant of hate.
The world caved in on my friend today.
And with his shaking hands he closed his eyes and he walked away.
Without a reason or goodbye.
The foundation quakes.
The rafters shake.
Climbing slow into the sky.
He removed his crown before he drifted down and fell ever so asleep.
She found his shell in the morning.
Her heart leap sad and fast.
He is here yet he has gone away, in numb silence from the past.
Songtekstvertaling
In de Attica en kruipruimtes van mijn geest, zijn er verstekelingen en rust
passagier.
Ze zijn er al sinds ik een kind was, zachtjes fluisterend onder elkaar.
Ik draag deze kroon van haat.
Voel het bloed over mijn gezicht stromen.
Ik ken al je pijn.
Wachten op onvoorziene gebeurtenissen.
Poppenspel van onder mijn huid.
Verstikkende onzichtbare dozen.
Bloedplassen tot aan hun knieën.
Ik draag deze kroon van haat.
Voel het bloed over mijn gezicht stromen.
Ik ken al je pijn.
Mijn kroon weegt me tegen de grond terwijl het medicijn me kalm houdt.,
het Houdt me kalm.
Afstammeling van ziekte, afstammeling van haat.
Afstammeling van ziekte, afstammeling van haat.
De wereld heeft vandaag toegegeven aan mijn vriend.
En met zijn schuddende handen sloot hij zijn ogen en liep weg.
Zonder reden of tot ziens.
De stichting beeft.
De balken schudden.
Hij klimt langzaam de lucht in.
Hij verwijderde zijn Kroon voordat hij naar beneden dreef en zo in slaap viel.
Ze vond zijn schelp in de ochtend.
Haar hart springt verdrietig en snel.
Hij is hier en toch is hij weg, in gevoelloos stilte uit het verleden.