Yves Jamait — Je t'oublie songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Je t'oublie" van Yves Jamait.
Songteksten
Comme tu vois j'ai repris
Mon rythme quotidien
Je me lève le matin
Les yeux un peu bouffis
J'avale un café froid
Ils disent qu'on est lundi
à la radio et moi
Je t'oublie.
Le mardi dans la rue
Pour aller au boulot
Dans la gueule du métro
Où tout le monde se rue
Dans la sueur de l'instant
Et même une fois sorti
Dehors ou bien dedans
Je t'oublie
Quand le soleil enflamme
Les jupes de lumière
Qu'un mercredi éclaire
Le sourire d'une femme
Ou quand sur mon visage
Malgré le parapluie
Coule un reste d'orage
Je t'oublie
Quand je lis sur un banc
Un livre le jeudi
Que je frise l'ennui
En effeuillant du vent
Que souffle son haleine
D'automne sur ma vie
Là au bord de la Seine
Je t'oublie
Quand le bonheur me pèse
Quand je croise un chat noir
Que je joue mes espoirs
Dans un vendredi treize
Et même les jours de chance
Plus discrets ces temps-ci
Malgré leur insolence
Je t'oublie
Quand errant je vacille
Dans la faiblesse obscure
Que le vin des blessures
Vient noyer mes pupilles
Que je soigne ma fièvre
De l'autre le samedi
En y posant mes lèvres
Je t'oublie
Quand une nuit trop courte
Vient me boiser la gueule
Qu'au matin je suis seul
Las et rongé de doutes
Et que roule des hanches
La mélancolie
Tu vois même le dimanche
Je t'oublie
Je t'oublie tout les jours
Toutes les nuits aussi
Et je ne dors plus pour
Être sur que j't'oublie
Comme tu vois j'ai repris
Mon rythme quotidien
Comme tu vois tout va bien
Je t'oublie
Songtekstvertaling
Als je ziet dat ik mijn dagelijkse ritme hervat ik sta ' s morgens op de ogen een beetje opgezwollen ik slik een koude koffie ze zeggen dat het maandag is op de radio en ik vergeet je.
Op dinsdag in de straat om te gaan werken in de mond van het metrostation waar iedereen loopt in het zweet van het moment en zelfs eenmaal buiten of binnen ik vergeten als de zon laait de zomen van het licht dat een woensdag verlicht de glimlach van een vrouw, of wanneer op mijn gezicht, ondanks de paraplu stroomt een overblijfsel van onweer vergeet ik wanneer ik lees op een bankje een boek op donderdag dat ik Frize de verveling strippen van de wind die blaast haar adem van de herfst op mijn leven daar aan de rand van de Seine ik vergeet u bij het geluk weegt me wanneer ik de grens van een zwarte kat speel ik mijn hoop op een vrijdag dertien en zelfs de dagen van geluk meer discrete deze tijden, ondanks hun onbeschaamdheid ik vergeet je als zwervende ik wankelen in het donker zwakke punt, dat van de wijn van de wonden komt verdrinken mijn leerlingen die ik genezen van mijn koorts op de andere zaterdag door mijn lippen ik vergeten toen een nacht te kort komt woo me de mond die in de ochtend ik ben alleen moe en afgekloven met twijfels en dat de rol van de heupen melancholie zie je zelfs op zondag ben ik u vergeten, ik vergeet u elke dag, elke nacht en ik slaap niet zeker zijn dat ik u vergeten zoals je ziet heb ik hervat mijn dagelijkse ritme zoals je ziet is alles in orde, ik vergeet je