Yves Duteil — Regard impressionniste songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Regard impressionniste" van Yves Duteil.
Songteksten
Il y avait au jardin des bouquets de lumière
Le soleil traversait les couleurs du sous-bois
Au bord du bel étang un pêcher solitaire
S’endormait doucement, sa canne entre les bras
C'était un jour d'été, léger comme un dimanche
L’air était transparent sous le feuillage clair
Le bonheur était là, paisible, entre les branches
Et les reflets mouvants des arbres et des fougères
Le soleil inondait le bord de la rivière
Des couples enlacés dansaient sur le ponton
Près des tables encombrées de bouteilles et de verres
Des guirlandes accrochées croulaient sous les balcons
Une femme debout regardait quelque chose
Une lueur magique au fond de son regard
Son bras disparaissait sous un bouquet de roses
Elle était appuyée sur un divan bizarre
C'était au Grand Palais, sur des toiles de maîtres
Il y avait un Monet et deux ou trois Renoir
Le cœur dans les tableaux je me sentais renaître
Et en fermant les yeux je pourrais les revoir
Le monde a la beauté du regard qu’on y pose
Le jardin de Monet, le soleil de Renoir
Ne sont que le reflet de leur vision des choses
Dont chacun d’entre nous peut être le miroir
La vie nous peint les jours au hasard du voyage
En amour en douleur ou en mélancolie
C’est un peu de ce temps qu’on laisse en héritage
Enrichi du regard qu’on a posé sur lui.
(function ();
document.write ('
Songtekstvertaling
Er waren boeketten van licht in de tuin.
De zon kruiste de kleuren van de ondergroei
Aan de rand van de mooie vijver een eenzame perzik
Viel zachtjes in slaap, zijn stok tussen zijn armen
Het was een zomerdag, zo licht als een zondag
De lucht was transparant onder het doorzichtige gebladerte
Geluk was er, vredig, tussen de takken
En de wisselende reflecties van bomen en Varens
De zon overstroomde de rivieroever
Verstrengelde koppels dansten op het ponton
Bij de tafels vol met flessen en glazen
Hangende slingers verkruimeld onder de balkons
Een vrouw die naar iets kijkt
Een magische gloed in de diepten van zijn blik
Zijn arm verdween onder een boeket rozen.
Ze leunde op een rare bank.
Het was in het groot paleis, op schilderijen van meesters
Er was een Monet en twee of drie Renoir.
Het hart in de schilderijen voelde ik herboren
En door mijn ogen te sluiten kon ik ze weer zien.
De wereld heeft de schoonheid om ernaar te kijken.
De tuin van Monet, de zon van Renoir
Zijn slechts een weerspiegeling van hun visie van dingen
Waarvan ieder van ons de spiegel kan zijn
Het leven schildert ons de willekeurige dagen van reizen.
Verliefd op pijn of melancholie
Het is een beetje van deze tijd dat we vertrekken als een erfenis
Verrijkt door de blik die we op hem zetten.
(functie ();
document.schrijven ('