Yves Duteil — L'écritoire songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "L'écritoire" van Yves Duteil.
Songteksten
Le jeune homme écrivait
Penché sur l'écritoire
Éclairé de la rue par une aurore avare
Et les mots se suivaient comme le fil des ans
Sans jamais s’arrêter un instant
Le jeune écrivait
Penché sur sa mémoire
Le regard éclairé d’une lueur d’espoir
Et les mots se posaient comme le font les flamants
Dans sa tête et sur le papier blanc
Et les mots se posaient comme le font les flamants
Sans jamais hésiter un instant
Et le monde tournait pourtant
Et le monde tournait pourtant
Le bonhomme écrivait
Penché sur l'écritoire
Le soleil en tombant désséchait l’encre noire
Mais les phrases coulaient comme autant de torrents
Sans jamais se tarir un instant
Le bonhomme écrivait
Penché sur son histoire
Ses rêves d’autre vie ses rêves d’autre gloire
Et les mots racontaient le fil d’un autre temps
Dans sa tête et sur le papier blanc
Et les mots racontaient le fil d’un autre temps
Sans jamais se tromper d’un instant
Et le monde tournait pourtant
Et le monde tournait pourtant
Le vieil homme écoutait
Courbé sur son grimoire
Le regard fatigué dans la pâleur du soir
Mais les mots se taisaient comme le font les tourments
Sans jamais disparaître vraiment
Puis enfin il dormait
Tombé sur l'écritoire
Éclairé de la rue par une aurore avare
Et les mots s’envolaient comme le font les flamants
De sa tête et de son papier blanc
Et les mots s’envolaient comme le font les flamants
Sans qu’ils sachent ni pour qui ni pour quand
Et le monde tournait pourtant
Et le monde tournait pourtant
Songtekstvertaling
De jongeman schreef
Leunend op de schrijftafel
Verlicht van de straat door een gierige dageraad
En de woorden volgden elkaar op de jaren.
Zonder ooit te stoppen voor een moment
De jongeman schreef
Leunend op zijn geheugen
De heldere blik van een sprankje hoop
En de woorden ontstonden zoals de flamingo ' s dat doen.
In zijn hoofd en op het Witboek
En de woorden ontstonden zoals de flamingo ' s dat doen.
Zonder ooit te aarzelen voor een moment
En toch veranderde de wereld.
En toch veranderde de wereld.
De man schreef
Leunend op de schrijftafel
De vallende zon verdroeg de zwarte inkt.
Maar de zinnen stroomden als zo veel torrents
Zonder ooit uit te drogen voor een moment
De man schreef
Leunend op zijn geschiedenis
Zijn dromen van een ander leven zijn dromen van een andere glorie
En de woorden vertelden de draad van een andere keer
In zijn hoofd en op het Witboek
En de woorden vertelden de draad van een andere keer
Zonder ooit een fout te maken voor een moment
En toch veranderde de wereld.
En toch veranderde de wereld.
De Oude man luisterde
Gebogen over zijn grimoire
De vermoeide blik in de avond pallor
Maar de woorden waren stil zoals de kwellingen doen.
Zonder ooit echt te verdwijnen
Toen sliep hij eindelijk.
Viel op de schrijftafel
Verlicht van de straat door een gierige dageraad
En de woorden vlogen als flamingo ' s
Van zijn hoofd en zijn Witboek
En de woorden vlogen als flamingo ' s
Zonder dat ze weten voor wie of wanneer.
En toch veranderde de wereld.
En toch veranderde de wereld.