Yves Duteil — Jonathan songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Jonathan" van Yves Duteil.
Songteksten
Dans le fond des tiroirs y a des chansons qui dorment
Et des mots que jamais on n’a dits à personne
Qui auraient pu changer le cours d’une existence
Mais qui ont préféré rester dans le silence
Des phrases emprisonnées dans des yeux qui s’appellent
Et que pas un baiser ne referme ou ne scelle
Jamais tous ces mots-là ne sombrent dans l’oubli
Ils se changent en regrets, en souvenirs transis
Mais les cendres du feu des mots qu’on n’a pas dits
Jamais ne sont vraiment éteintes ou refroidies
Elles se consument encore au cœur de nos mémoires
En réchauffant nos nuits d’une lueur d’espoir
Comme du temps qui dort
Au fond du sablier
Mais que l’on garde encore
Pour ne pas l’oublier
La nuit dans les miroirs y a des mots qui s’allument
Et qui refont parfois la gloire ou la fortune
Avec tous les regards qu’on n’a pas su saisir
Et les amours fanés qui semblent refleurir
Alors dans les miroirs y a des mots qui résonnent
Comme un destin tout neuf qui ne sert à personne
Et l’on caresse encore les espoirs de bonheurs
Qui ressemblent aux prénoms que l’on connaît par cœur
Aux lettres enrubannées que l’on n’a pas reçues
Mais qu’on relit cent fois pourtant la nuit venue
A tous ces mots d’amour restés dans l’encrier
Mais qu’on n’a plus personne à qui pouvoir crier
Dans le fond des tiroirs y a des larmes qui sèchent
Un portrait du passé qui s'écorne ou s'ébrèche
Et la vie doucement referme de ses plis
Ces chemins qui s’ouvraient mais qu’on n’a pas suivis
Songtekstvertaling
In de onderbroek liggen liederen die slapen.
En woorden die nog nooit tegen iemand zijn gezegd
Wie had de loop van een bestaan kunnen veranderen?
Maar die liever zwijgt
Zinnen gevangen in ogen die worden genoemd
En dat geen kus sluit of zeehonden
Nooit zinken al deze woorden in vergetelheid
Ze veranderen in spijt, transited herinneringen
Maar de as van het vuur van woorden die niet gezegd werden
Nooit echt uitgeschakeld of gekoeld
Ze worden nog steeds verteerd in het hart van onze herinneringen.
Onze nachten verwarmen met een sprankje hoop
Zoals de tijd die slaapt.
Onderaan de zandloper
Maar dat we nog steeds
Om het niet te vergeten
'S nachts in de spiegels zijn er woorden die oplichten
En die soms glorie of geluk herstellen
Met al die blikken die we niet konden vangen.
En de vervaagde liefde die schijnt te gloeien
Dus in de spiegels zijn er woorden die resoneren
Als een gloednieuwe bestemming die niemand dient
En we strelen nog steeds de hoop op geluk
Die lijken op de namen die we uit ons hoofd kennen.
Op afgewikkelde brieven die niet werden ontvangen
Maar dat hebben we honderd keer herlezen toch kwam de nacht
Op al die woorden van liefde achtergelaten in de Inktpot
Maar we hebben niemand meer om tegen te schreeuwen.
In de onderbroek zitten tranen die droog zijn.
Een portret van het verleden dat gevild of gechipt is
En het leven sluit zich zacht uit zijn plooien.
Die paden die open gingen, maar die we niet volgden.