Yves Duteil — Et Puis Voilà Que Tu Reviens songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Et Puis Voilà Que Tu Reviens" van Yves Duteil.

Songteksten

Tu n'étais plus qu’une ombre ancienne et puis, voilà que tu reviens.
J’avais si peur que tu reviennes, je t’avais oubliée si bien
Oublié jusqu'à mon enfance où tu faisais de mes matins
Des derniers matins de vacances, des premiers soirs de collégien.
Tu n'étais plus qu’un vieux silence et puis, voilà que tu reviens.
Quand j'écrivais tous mes problèmes sur un journal à l’encre bleue
Quand j’ai dit mon premier «Je t’aime», c'était pour t’oublier un peu.
Même oubliée pour d’autres peines, même oubliée pour presque rien.
Je t’avais oubliée quand même, le cœur moins lourd de tes chagrins
Et puis j'étais enfin moi-même, et puis, voilà que tu reviens.
Mais j'écrivais mes soirs de brume, à l’encre bleue de tes embruns.
Je savais qui tenait la plume, j’ignorais qui tenait ma main
Et pour une aube un peu trop grise, la nostalgie des jours anciens
Une blessure un peu trop vive, je ne saurai jamais très bien.
J’avais envie d’une autre rive pour un instant, pour un matin.
J’avais envie que tu revives et puis, voilà que tout revient.

Songtekstvertaling

Je was gewoon een oude schaduw en dan kom je terug.
Ik was zo bang dat je terug zou komen, Ik was je zo goed vergeten.
Vergeten tot mijn jeugd waar je mijn ochtenden maakte
Laatste vakantie ochtenden, eerste college avonden.
Je was niets anders dan een oude stilte en dan kom je terug.
Toen ik al mijn problemen schreef op een krant in blauwe inkt
Toen ik voor het eerst "Ik hou van je" zei, was het om je een beetje te vergeten.
Zelfs vergeten voor andere zorgen, zelfs vergeten voor bijna niets.
Ik was je toch al vergeten, het minder zware hart van je verdriet.
En toen was ik eindelijk mezelf, en dan, hier kom je terug.
Maar ik schreef mijn mistige nachten, in de Blauwe Inkt van je spray.
Ik wist wie de pen vasthield, ik wist niet wie mijn hand vasthield.
En voor een dageraad een beetje te Grijs, de nostalgie van de oude dagen
Een wond een beetje te scherp, Ik zal het nooit goed weten.
Ik wilde even een andere kust, voor een ochtend.
Ik wilde dat je weer leefde, en dan komt alles terug.