Yves Duteil — Dans l'eau de ses silences songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Dans l'eau de ses silences" van Yves Duteil.
Songteksten
Le jour qui vient de naître dessine la fenêtre
Au mur de la vieille chambre et peint septembre aux couleurs d’ambre
Une larme qui perle et vient de rouler sur sa joue
Petite vague qui déferle dans son sommeil
Alors que tout semblait si doux, d’où vient ce chagrin qui s'éveille
Pour se glisser dans son cou?
Dans l’eau de ses silences, je bois son cœur immense
Jusqu’aux sources de ses peines, je l’aime et même
Au cœur de la tempête, aux soirs de nos défaites
Le soleil qui brille au port, c’est elle, c’est elle encore
Elle ouvre la fenêtre, se blottit contre moi
Tout doucement, la vie va renaître aux couleurs d’ambre de septembre
Quand l’eau de ses silences déborde dans ses yeux
Que j’entrevois la mer immense de ses secrets
Je découvre peu à peu, sous l’azur de ses blessures
Des trésors si fabuleux
Au bout de mon voyage, j’aurai pour seul bagage
Cet amour dont elle inonde, le monde, le monde
À l’eau de ses silences, j’ai bu tant d’espérance
J’ai reçu comme un baptême, je l’aime et même
Les fleurs de son sourire, le ciel que je respire
Et l'étoile qui mène au port, c’est elle, c’est elle encore
Songtekstvertaling
De dag die net is geboren trekt het raam
Op de muur van de oude kamer en geschilderd in september in amber kleuren
Een scheur die Pelt en op haar wang rolde.
Kleine golf die in haar slaap stroomt
Terwijl alles zo lief leek, waar kwam dit verdriet dat ontwaakt
Om in zijn nek te glippen?
In het water van zijn stilte, drink ik zijn immense hart
Voor de bronnen van zijn verdriet, Hou ik van hem en zelfs
In het hart van de storm, op de nachten van onze nederlagen
De zon schijnt in de haven, zij is het, zij is het weer
Ze opent het raam, kruipt tegen me aan.
Langzaam zal het leven herboren worden in de kleuren van september Amber
Wanneer het water van zijn stilte overstroomt in zijn ogen
Dat ik de immense zee van zijn geheimen zie
Ik ontdek het beetje bij beetje, onder de azure van zijn wonden.
Zulke prachtige schatten
Aan het eind van mijn reis heb ik alleen bagage.
De liefde die ze overspoelt, de wereld, de wereld
In het water van zijn stilte dronk ik zoveel hoop.
Ik ontving het als een doop, ik hou ervan en zelfs
De bloemen van zijn glimlach, de lucht Ik adem
En de ster die naar de haven leidt, zij is het, zij is het weer.