Yves Duteil — A ma mère songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A ma mère" van Yves Duteil.
Songteksten
Elle a fermé sa vie comme un livre d’images
Sur les mots les plus doux qui se soient jamais dits
Elle qui croyait l’amour perdu dans les nuages
Elle l’a redécouvert au creux du dernier lit
Et riche d’un sourire au terme du voyage
Elle a quitté son corps comme on quitte un bateau
En emportant la paix, gravée sur son visage
En nous laissant au cœur un infini fardeau
Elle souriait de loin, du cœur de la lumière
Son âme était si claire aux franges de la nuit
On voyait du bonheur jusque dans sa misère
Tout l’amour de la Terre qui s’en allait sans bruit
Comme autour d’un chagrin les voix se font plus tendres
Un écrin de silence entourait nos regards
Les yeux n’ont plus besoin de mots pour se comprendre
Les mains se parlent mieux pour se dire au revoir
Moi qui ne savais rien de la vie éternelle
J’espérais qu’au-delà de ce monde de fous
Ceux qui nous ont aimés nous restent encore fidèles
Et que parfois leur souffle arrive jusqu'à nous
Elle souriait de loin, du cœur de la lumière
Et depuis ce jour-là je sais que dans sa nuit
Il existe un ailleurs où l'âme est plus légère
Et que j’aurai moins peur d’y voyager aussi
Et riche d’un sourire au terme du voyage
Elle a quitté son corps comme on quitte un ami
En emportant la paix, gravée sur son visage
En nous laissant à l'âme une peine infinie.
Songtekstvertaling
Ze sloot haar leven als een prentenboek.
Op de liefste woorden ooit gezegd
Zij die geloofde liefde verloren in de wolken
Ze herontdekte hem in de holte van het laatste bed.
En rijk met een glimlach aan het einde van de reis
Ze liet haar lichaam achter zoals jij een boot achterliet.
Vrede wegnemen, gegraveerd op zijn gezicht
Een oneindige Last achterlaten aan ons hart
Ze glimlachte van ver, vanuit het hart van het licht.
Zijn ziel was zo helder aan de rand van de nacht
We konden geluk zien, zelfs in zijn ellende.
Alle liefde van de aarde die weg ging zonder lawaai
Als rond een verdriet de stemmen meer teder worden
Een doos van stilte omringt onze ogen
De ogen hebben geen woorden meer nodig om elkaar te begrijpen.
Handen praten beter om afscheid te nemen.
Ik wist niets van het eeuwige leven.
Ik hoopte dat voorbij deze gekke wereld
Zij die van ons hebben gehouden, blijven ons trouw.
En dat soms hun adem naar ons komt
Ze glimlachte van ver, vanuit het hart van het licht.
En sinds die dag Weet ik dat in zijn nacht
Er is er een waar de ziel lichter is.
En Ik zal minder bang zijn om er ook heen te reizen.
En rijk met een glimlach aan het einde van de reis
Ze heeft haar lichaam verlaten zoals we een vriend achterlaten.
Vrede wegnemen, gegraveerd op zijn gezicht
Laat ons aan de ziel een oneindige pijn na.