Wolfchant — Einsame Wacht songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Einsame Wacht" van Wolfchant.
Songteksten
Ein donnergrollen durchbohrt die stille
Ein stab aus licht erhellt die nacht zum tag
Wir ziehen durch’s dämmerlicht bei sturm und kälte
Sind bleiche wanderer der zeit in einer verdarbten welt
Kein weg führt mehr zurück aus unserem schattensein
Vom nebel kalt umströmt zieht unruhbin uns ein
Dann kehren wir stets zurück zu jenem fahlen ort
An dem besiegelt ward die knechtschaft unserer seelen
Es gibt keine erlösung kommt nicht an diesen ort
Den jeder der vom dunst berührt ist auf alle zeit verloren
Und schrietet hier herüber in die nebelwelt
Wo fahle schleier ziehen, zu halten eine
Einsame wacht
Hier am ende der welt
Reglos liegt die nacht,
Nur vom monde erhellt
Einsame wacht
Bis die götter die welt zerstören
Zwischen blitz und donnerschlag
Kann man unser raunen hören
Es treibt uns voran wie im wahn durch das dickicht
Nein, es ist nicht real nur ein böser fiebertraum
Wir stürtzen hinab von den klippen in ein weissen licht
Und fallen wie ersttarrt durch einen endlos finsteren raum
Tauchen tief hinein in das meer des vergessens
Es zieht uns zum strudel, wir sind vom schickal besessen
Erwachen jedes mal und die erkenntnis sie wiegt schwer
Ach sind wir doch verdammt zu einer ewigen wiederkehr
Gefangen hier im nebel, der uns verfluchte einst
Wo wir auf ewig weillen, die bleichen gleider rastlos
Unsere seelen sind verflucht, die stimmen leer und kalt
Gesprochen mit der zunge der toten zu verkünden unsere not
Unsere häuser sind verlassen, die familien lange fort
Doch wir fristen unser dasein, sind gebannt an diesen ort
Tauchten machtlos ein in diese nebelwelt
Wo fahle schleier ziehen zu halten unsere
Einsame wacht
Hier am ende der welt
Reglos liegt die nacht,
Nur vom monde erhellt
Einsame wacht
Bis die götter die welt zerstören
Zwischen blitz und donnerschlag
Kann man unser raunen hören
Einsame wacht
Einsame wacht
Einsame wacht
Einsame wacht
Songtekstvertaling
Een donderslag dringt door de stilte
Een staaf van licht verlicht de nacht tot de dag
We gaan door de schemering in storm en kou
Zijn bleke zwervers van de tijd in een verdorven wereld
Geen weg terug van onze schaduw
Uit de mist van de koude stromen rond voedt unruhbin ons
Dan keren we altijd terug naar die bleke plek.
Waarop de slavernij van onze zielen werd verzegeld.
Er is geen redding komt niet naar deze plek
Iedereen die geraakt wordt door de nevel is voor altijd verloren.
En schreeuwde hier in de mistwereld
Waar bleke sluiers trekken, om een
Horloge
Hier aan het einde van de wereld
Onbeweeglijk, de nacht is ,
Alleen verlicht door de maan
Horloge
Totdat de goden de wereld vernietigen
Tussen bliksem en donder
Hoor je ons geruis?
Het drijft ons door het struikgewas als waanideeën.
Nee, Het is niet echt, gewoon een nachtmerrie.
We duiken van de kliffen in een wit licht.
En vallen als starend door een eindeloze donkere kamer
Duik diep in de zee van vergetelheid
Het trekt ons naar de vortex, we zijn geobsedeerd door chic
Elke keer wakker worden en beseffen dat het zwaar weegt
Helaas zijn we gedoemd tot een eeuwige terugkeer.
Gevangen in de mist die ons ooit vervloekte.
Waar we voor altijd verblijven, zijn de bleke zweefvliegtuigen rusteloos.
Onze zielen zijn vervloekt, de stemmen zijn leeg en koud
Gesproken met de tong van de doden om onze nood te verkondigen.
Onze huizen zijn verlaten, de families zijn al lang weg.
Maar we tijd ons bestaan, zijn gebonden aan deze plek
Machteloos ondergedompeld in deze mistwereld.
Waar te trekken bleke sluiers om onze
Horloge
Hier aan het einde van de wereld
Onbeweeglijk, de nacht is ,
Alleen verlicht door de maan
Horloge
Totdat de goden de wereld vernietigen
Tussen bliksem en donder
Hoor je ons geruis?
Horloge
Horloge
Horloge
Horloge