Witness — Yesterday's Wake songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Yesterday's Wake" van Witness.
Songteksten
Set sail
We’re leaving the harbor now
Christen the ship
Let the city slip from the starboard bow
Remember when the waves were only waist deep?
When the only thing we knew about pain was scraped knees?
When we would still walk where the shells were in shards,
If it meant that we could find that starfish before dark
But, as the comfort grows
We become the flow
And the ebbing tide that swept our lives into the undertow
And while I’m foolish
For building sandcastles where the waves break
You fought the current
And focused on yesterday’s wake
You vacated our oasis on the premise
That our complicated promises were tarnished by the present
And I fear the tempest hasn’t left your lips yet
But I love you
That’s why I’m staying anchored to this shipwreck
So should the water ever rise above our collarbones
I’ll be close by, closed eyes, cause I’m not alone
I’ll never let the waters rise above our collarbones
Open up your eyes, baby doll, cause you’re not alone
Sitting on a suitcase, knees to elbows,
Hands to face, like «Damn, it’s damp today»
And the transits late again
I make friends with the night sky
Calling each star on it’s white lies
But, from the sand I sit wondering where the candlelit nights
That used to be life decided to abandon ship
I won’t stand for it, I can’t handle it Been waiting for a little bit of wind since the anchor slipped
I’ve got five fingers clinging to the driftwood
Looking for riptide that you travel on But safe harbors and stagnant ponds
Couldn’t make hope float if the passion’s gone
Songtekstvertaling
Zeil zetten
We verlaten nu de haven.
Doop het schip
Laat de stad uitglijden van de stuurboordboeg
Weet je nog dat de golven maar tot je middel diep waren?
Toen het enige wat we wisten van pijn was geschraapte knieën?
Toen we nog liepen waar de schelpen in scherven lagen,
Als het betekende dat we die zeester voor het donker konden vinden
Maar, als het comfort groeit
We worden de stroom
En het eb-getij dat ons leven in de onderstroom dreef
En terwijl ik dom ben
Voor het bouwen van zandkastelen waar de golven breken
Je vocht tegen de stroming.
En gefocust op de wake van gisteren
Je ontruimde onze oase op basis van de veronderstelling.
Dat onze gecompliceerde Beloften bezoedeld werden door het heden
En ik vrees dat de storm je lippen nog niet heeft verlaten.
Maar ik hou van je.
Daarom blijf ik voor anker bij deze schipbreuk.
Dus mocht het water ooit boven onze sleutelbeenderen stijgen.
Ik zal dichtbij zijn, ogen dicht, want ik ben niet alleen.
Ik zal het water nooit boven onze sleutelbeenderen laten uitstijgen.
Doe je ogen open, schatje, want je bent niet alleen.
Zittend op een koffer, knieën tot ellebogen,
Handen in het gezicht, zoals " verdomme, het is vochtig vandaag»
En de transits weer te laat
Ik maak vrienden met de nachtelijke hemel
Elke ster op haar witte leugens roepen
Maar, van het zand zit ik me af te vragen waar de kaarslicht nachten
Dat was vroeger het leven dat besloot om het schip te verlaten.
Ik kan het niet aan, Ik kan het niet aan, Ik heb op een beetje wind gewacht sinds het anker uitgleed.
Ik heb vijf vingers die zich vastklampen aan het drijfhout.
Op zoek naar rijptide waar je op reist maar veilige havens en stilstaande vijvers
Ik kon de hoop niet laten zweven als de passie weg was.