Wicked — Riddles Without Answers & Celestial Mechanics songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Riddles Without Answers & Celestial Mechanics" van Wicked.
Songteksten
I’m floating. It is very dark and it’s very cold.
Or it could be hot, I’m not absolutely positive about that.
I can’t see. I can’t hear.
I don’t feel anything. I don’t believe this to be hell.
I just don’t.
They come to me at times.
They come in ones or twos, or in multitudes I cannot comprehend.
Sometimes they’re so small they crawl into mouth and my nostrils.
Sometimes they’re bigger than the sky. Such as I remember it.
The sky that is. But sometimes…
Sometimes they look just like you and me.
And that’s really the worst part.
And they start cutting into my flesh.
Sometimes I dream of hallways.
Here, in the emptiness it probably is the only thing soothing me.
Sometimes I’m visited by the paper men.
I never knew you could feel your soul.
But when they took it from me I felt utterly cold and alone.
Even more so than before.
After an unknown amount of time had passed they brought it back to me.
I wept.
It was cauterized back in place.
But it wasn’t the same.
They put it there inside-out.
I could feel it. Just when I thought that I’d endured it all.
That they’d run out of horrible things to do to me, they started working on my mind.
Songtekstvertaling
Ik zweef. Het is erg donker en erg koud.
Of het kan heet zijn, daar ben ik niet helemaal zeker van.
Ik zie niets. Ik hoor niets.
Ik voel niets. Ik geloof niet dat dit de hel is.
Ik weet het gewoon niet.
Ze komen soms naar me toe.
Ze komen in één of twee, of in menigten die ik niet kan begrijpen.
Soms zijn ze zo klein dat ze in de mond kruipen en in mijn neusgaten.
Soms zijn ze groter dan de lucht. Zoals ik het me herinner.
De hemel die is. Maar soms…
Soms lijken ze net als jij en ik.
En dat is het ergste.
En ze beginnen in mijn vlees te snijden.
Soms droom ik van gangen.
Hier, in de leegte is het waarschijnlijk het enige dat me geruststelt.
Soms word ik bezocht door de papieren mannen.
Ik wist niet dat je je ziel kon voelen.
Maar toen ze het van me afnamen voelde ik me volkomen koud en alleen.
Nog meer dan voorheen.
Na een onbekende tijd brachten ze het terug naar mij.
Ik huilde.
Het werd op zijn plaats dichtgeschroeid.
Maar het was niet hetzelfde.
Ze hebben het binnenstebuiten geplaatst.
Ik kon het voelen. Net toen ik dacht dat ik het allemaal had doorstaan.
Dat ze geen vreselijke dingen meer met me zouden doen, ze begonnen aan mijn hoofd te werken.