While Heaven Wept — To Wander The Void songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "To Wander The Void" van While Heaven Wept.
Songteksten
A million miles from everything the emptiness is everywhere
the lone and level sands stretch as far as I can see
Nothing but the hollowed eyes of skulls and ancient bones despair
remains of those who wandered this wasteland vast before me Fatigue and famine render every step a tribulation
Beneath the blistering sun sabulous winds just a mockery
Lost within an infinity of dust and desolation
The vultures circling overhead await my lonely expiry
Maintaining this course to nowhere I have traveled so far
Far beyond the valley’s carnage and death’s silent repose
Compelled to journey onward by the calling of the morning star
Haunted by visions and voices, memories or madness providence only knows
I can’t remember when or how I’d first lost my way
Thirsting even a tear of solace knowing naught will ever come
Siren celestial have mercy on me allow my flesh into dust decay
and carry my soul far beyond this damned and forsaken kingdom
I fell to my knees as the last trace of strength slowly faded away
with stone in throat I knew I’d never reach the hallowed and promised land
I conceded my carcass a vulture’s feast, my soul eternal umbrae
Once a king, now nameless, forgotten, swallowed by the seas of sand
Songtekstvertaling
Een miljoen mijl van alles is de leegte overal.
de Lone and level sands strekken zich uit voor zover ik kan zien.
Niets dan de uitgeholde ogen van schedels en oude botten wanhoop
overblijfselen van hen die in deze woestenij voor mij zwierven ... vermoeidheid en hongersnood maken elke stap tot een beproeving.
Onder de blaren van de zon is de sabelwinden een aanfluiting.
Verloren in een oneindigheid van stof en verwoesting
De gieren die boven ons cirkelen wachten op mijn eenzame einde.
Deze koers naar nergens te handhaven heb ik tot nu toe gereisd
Ver voorbij het bloedbad van de vallei en de stille rust van de dood
Gedwongen om verder te reizen door de roep van de ochtendster
Achtervolgd door visioenen en stemmen, herinneringen of waanzin de Voorzienigheid Weet alleen
Ik weet niet meer wanneer of hoe ik de weg kwijt was.
Dorstig zelfs een traan van troost wetende dat er nooit iets zal komen
Sirene hemelse genade sta mij toe mijn vlees in stof verval te laten
en draag mijn ziel ver buiten dit verdoemde en verlaten Koninkrijk
Ik viel op mijn knieën toen het laatste spoor van kracht langzaam vervaagde.
Met steen in de keel wist ik dat ik nooit het heilige en beloofde land zou bereiken
Ik gaf mijn karkas een gier ' s feest, mijn ziel eeuwige navel
Eens een koning, nu naamloos, vergeten, opgeslokt door de zee van zand