Voltaire — The Conqueror Worm songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Conqueror Worm" van Voltaire.
Songteksten
Lo! it is a gala night
Within the lonesome latter years!
An angel throng, bewinged, bedight
In veils, and drowned in tears,
Sit in a theatre, to see
A play of hopes and fears,
While the orchestra breathes fitfully
The music of the spheres.
Mimes, in the form of God on high,
Mutter and mumble low,
And hither and thither fly —
Mere puppets they, who come and go At bidding of vast formless things
That shift the scenery to and fro,
Flapping from out their Condor wings
Invisible Wo!
That motley drama — oh, be sure
It shall not be forgot!
With its Phantom chased for evermore
By a crowd that seize it not,
Through a circle that ever returneth in To the self — same spot,
And much of Madness, and more of Sin,
And Horror the soul of the plot.
But see, amid the mimic rout,
A crawling shape intrude!
A blood-red thing that writhes from out
The scenic solitude!
It writhes! — it writhes! — with mortal pangs
The mimes become its food,
And seraphs sob at vermin fangs
In human gore imbued.
Out — out are the lights — out all!
And, over each quivering form,
The curtain, a funeral pall,
Comes down with the rush of a storm,
While the angels, all pallid and wan,
Uprising, unveiling, affirm
That the play is the tragedy, «Man,»
And its hero, the Conqueror Worm.
Songtekstvertaling
Voorwaar. het is een gala nacht
In de eenzame laatste jaren!
Een groep engelen, behekst, recht
In sluiers en in tranen verdronken.,
Zitten in een theater, om te zien
Een spel van hoop en angst,
Terwijl het orkest fit ademt
De muziek van de sferen.
Mimespelers, in de vorm van God op hoog,
Mompel en mompel laag,
En heen en weer vliegen —
Slechts marionetten die komen en gaan op bevel van enorme vormloze dingen.
Die het landschap heen en weer schuiven,
Flapperend uit hun Condor vleugels
Onzichtbare Wo!
Dat motley drama ...
Het zal niet worden vergeten!
Met zijn spook achtervolgd voor altijd
Bij een groep die haar niet grijpt.,
Door een cirkel die steeds terugkeert naar dezelfde plek.,
En veel waanzin, en meer van de zonde,
En de ziel van het complot afschrikken.
Maar zie je, te midden van de mimic rout,
Een kruipende vorm indringer!
Een bloedrood ding dat uit
De scenische eenzaamheid!
Het kronkelt! - het kronkelt! - met dodelijke slagtanden
De mimespelers worden hun voedsel.,
En seraphs snikken naar ongedierte hoektanden.
In menselijke gore doordrenkt.
Uit — uit zijn de lichten-uit alles!
En over elke bevende vorm,
Het gordijn, een uitvaart,
Komt neer met de storm,
Terwijl de engelen, allemaal pallid en wan,
Opstand, onthulling, bevestiging
Dat het stuk de tragedie is, " Man,»
En zijn held, de Veroveraar Worm.