Voltaire — The Churchyard songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Churchyard" van Voltaire.
Songteksten
A bell in a churchyard,
It yells for me to begin.
And my hands they tremble and shake.
While a chill grows under my skin.
It rains in the valley,
It rains from the skies.
And it’s raining deep inside my soul,
And it pours up and out of my eyes.
A long ago, you were here in my arms
And I swore I would protect you from harm
Now here we are.
On this hill, 'neath the tree
In the Churchyard at dawn.
How could we’ve fallen so far?
The earth is a blood-red clay
That cakes to my heels.
And the stain grows heavy as lead,
And my heart it is heavier still.
In a bow there’s a raven
And its eyes fix me with a stare.
Then he turns and screams at the sky.
And it burns like the truth in my ears.
Not long ago, you were here in my arms
And I swore I would protect you from harm
Now here we are.
On this hill, 'neath a tree
In the Churchyard at dusk.
How could we’ve fallen so far?
No one should find out how it feels
Standing here, hoping and praying
You’ll awake from this awful ordeal.
No one should find out what it’s like
Standing here, digging a hole in which to bury
Your child and your wife.
When they are finished
They look like wombs on a hill
Two graves, they lay side by side
For my life and my lover to fill.
No one should find out how it feels
Standing here, hoping and praying
You’ll awake from this awful ordeal
No one should find out what it’s like,
Standing here, not having the means
To buy the medicine to save their lives.
Songtekstvertaling
Een bel op het kerkhof,
Het schreeuwt dat ik moet beginnen.
En mijn handen trillen en schudden.
Terwijl er een rilling onder mijn huid groeit.
Het regent in de vallei,
Het regent vanuit de lucht.
En het regent diep in mijn ziel,
En het giet op en uit mijn ogen.
Lang geleden was je hier in mijn armen.
En ik zwoer dat ik je zou beschermen tegen schade.
Hier zijn we dan.
Op deze heuvel, 'neath the tree
Bij zonsopgang op het kerkhof.
Hoe kunnen we zo ver zijn gevallen?
De aarde is een bloedrode klei.
Dat taart op mijn hielen.
En de vlek wordt zo zwaar als lood,
En mijn hart is nog zwaarder.
In een boog zit een raaf
En zijn ogen maken me beter met een blik.
Dan draait hij zich om en schreeuwt naar de hemel.
En het brandt als de waarheid in mijn oren.
Niet lang geleden, was je hier in mijn armen.
En ik zwoer dat ik je zou beschermen tegen schade.
Hier zijn we dan.
Op deze heuvel, bij een boom
Op het kerkhof in de schemering.
Hoe kunnen we zo ver zijn gevallen?
Niemand mag weten hoe het voelt.
Hier staan, hopend en biddend
Je zult wakker worden van deze vreselijke beproeving.
Niemand mag weten hoe het is.
Hier staan, een gat graven om in te begraven
Je kind en je vrouw.
Als ze klaar zijn
Ze zien eruit als baarmoeders op een heuvel.
Twee graven, ze lagen naast elkaar.
Voor mijn leven en mijn geliefde om te vullen.
Niemand mag weten hoe het voelt.
Hier staan, hopend en biddend
Je zult wakker worden van deze vreselijke beproeving.
Niemand mag weten hoe het is.,
Hier staan, niet over de middelen beschikken
Om medicijnen te kopen om hun leven te redden.