Владимир Захаров — Вика songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Вика" van Владимир Захаров.
Songteksten
Черная машина, в ней она.
Над домами пьяная луна.
В дом напротив он пошел один — где-то там в заложниках их сын.
Денег просто не собрали в срок, и никто им в этом не помог.
Цифру попросили, не назвать, им такие деньги не собрать…
Учредитель в банке муж у ней, полукровка, по отцу еврей.
Он ее до одури любил, года два до свадьбы к ней ходил.
А она жгла жизнь, как угольки, и гуляла до хмельной тоски.
В общем, просто для себя жила и году на третьем родила.
А теперь, как призрак, этот двор…
Рослый парень мужа вниз повел.
Муж сказал ей: «Я решу все сам».
Снял очки и в руки ей отдал…
А февраль жег суровым морозом
И пугал сытый город Москву,
И цеплялись грязные слезы
К лобовому стеклу…
Перед этим ночи напролет в крик она орала: «Идиот!
Что ты лезешь? Надо всех поднять и ублюдков этих пострелять!».
Но решил иначе муж ее, встав стеной за кровное свое.
Он ее ударил по щеке, ствол запрыгал у него в руке.
Черная машина, в ней она.
Над домами пьяная луна.
Выстрелы взорвали тишину,
Страх застукал здесь ее одну…
В этой жути вдруг раздался крик:
«Помоги мне!», — муж к стеклу приник.
Видит, цепенея в страшном сне,
Как принес он сына ей во тьме…
Тут она очнулась ото сна,
Задрожала, сына приняла.
А у мужа кровь по всей груди…
Он ей крикнул: «Вика, уходи!»
А в газетах утром между тем:
«В подворотне найден бизнесмен,
Много ран смертельных, пулевых,
Все идут разборки там у них»
Songtekstvertaling
Zwarte Auto, ze zit erin.
De maan is dronken boven de huizen.
Hij ging alleen naar het huis aan de overkant van de straat — hun zoon werd ergens gegijzeld.
Het geld werd gewoon niet op tijd opgehaald en niemand hielp hen daarbij.
Ze vroegen me het nummer niet te noemen, omdat ze niet zoveel geld kunnen inzamelen.…
De oprichter van de Bank is haar man, een halfbloed, een Jood op zijn vader.
Hij hield van haar tot afleiding, ging naar haar voor twee jaar voor de bruiloft.
En ze verbrandde het leven als kolen, en liep naar dronken melancholie.
In het algemeen leefde ik voor mezelf en beviel in het derde jaar.
En nu, als een geest, deze binnenplaats…
De lange man leidde haar man naar beneden.
Haar man zei tegen haar: "Ik zal zelf beslissen."
Ik deed mijn bril af en gaf hem aan haar...
En februari verbrandde met een zware vorst.
En de goed gevoede stad Moskou was beangstigend,
En klampte zich vast aan de vieze tranen.
Naar de voorruit…
Daarvoor had ze de hele nacht geschreeuwd: "idioot!
Wat probeer je te doen? Iedereen moet opstaan en die klootzakken neerschieten."
Maar haar man besloot het anders te doen, een muur voor zijn bloed op te hangen.
Hij sloeg haar op de wang, de loop stuiterde in zijn hand.
Zwarte Auto, ze zit erin.
De maan is dronken boven de huizen.
De schoten verbrijzelden de stilte.,
Angst had haar hier alleen gevangen.…
In het midden van deze verschrikking, klonk plotseling een schreeuw:
"Help me!"- de man drukte tegen het glas.
Ziet, verdoofd in een vreselijke droom,
Hoe hij haar een zoon in het donker bracht…
Toen ontwaakte ze uit haar droom.,
Ze beefde en accepteerde haar zoon.
En mijn man heeft overal bloed op zijn borst.…
Hij riep haar: "Vika, ga weg!"
En in de ochtendkrant:
"Een zakenman werd gevonden in de steeg,
Veel wonden fataal, kogel,
Iedereen gaat naar de showdown waar ze zijn»