Владимир Высоцкий — Баллада о детстве songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Баллада о детстве" van Владимир Высоцкий.
Songteksten
Значит, память моя однобока.
Но зачат я был ночью, порочно,
И явился на свет не до срока.
Я рождался не в муках, не в злобе,
Девять месяцев — это не лет.
Первый срок отбывал я в утробе:
Ничего там хорошего нет.
Спасибо вам святители, что плюнули да дунули,
Что вдруг мои родители зачать меня задумали,
В те времена укромные, теперь почти былинные,
Когда срока огромные брели в этапы длинные.
Их брали в ночь зачатия, а многих даже ранее,
А вот живет же братия — моя честна компания.
Ходу, думушки резвые, ходу,
Слово, строченьки, милые, слово!
В первый раз получил я свободу
По указу от тридцать восьмого.
Знать бы мне, кто так долго мурыжил —
Отыгрался бы на подлеце,
Но родился и жил я и выжил,
Дом на Первой Мещанской в конце.
Там за стеной, за стеночкою, за перегородочкой
Соседушка с соседушкою баловались водочкой.
Все жили вровень, скромно так: система коридорная,
На тридцать восемь комнаток всего одна уборная.
Здесь зуб на зуб не попадал, не грела телогреечка.
Здесь я доподлинно узнал, почем она, копеечка.
Не боялась сирены соседка,
И привыкла к ней мать понемногу.
И плевал я, здоровый трехлетка,
На воздушную эту тревогу.
Да не все то, что сверху от бога —
И народ зажигалки тушил.
И, как малая фронту подмога,
Мой песок и дырявый кувшин.
И било солнце в три ручья, сквозь дыры крыш просеяно
На Евдоким Кириллыча и Кисю Моисеевну.
Она ему: Как сыновья? — Да без вести пропавшие!
Эх, Киська, мы одна семья, вы тоже пострадавшие.
Вы тоже пострадавшие, а значит обрусевшие.-
Мои — без вести павшие, твои — безвинно севшие.
Я ушел от пеленок и сосок,
Поживал — не забыт, не заброшен.
И дразнили меня «недоносок»,
Хоть и был я нормально доношен.
Маскировку пытался срывать я,
— Пленных гонят, — чего ж мы дрожим?
Возвращались отцы наши, братья
По домам, по своим да чужим.
У тети Зины кофточка с драконами, да змеями —
То у Попова Вовчика отец пришел с трофеями.
Трофейная Япония, трофейная Германия:
Пришла страна Лимония — сплошная чемодания.
Взял у отца на станции погоны, словно цацки, я,
А из эвакуации толпой валили штатские.
Осмотрелись они, оклемались,
Похмелились, потом протрезвели.
И отплакали те, кто дождались,
Недождавшиеся отревели.
Стал метро рыть отец Витькин с Генкой,
Мы спросили: — зачем? — Он в ответ,
Мол, коридоры кончаются стенкой,
А тоннели выводят на свет.
Пророчество папашино не слушал Витька с корешом:
Из коридора нашего в тюремный коридор ушел.
Да он всегда был спорщиком, припрешь к стене — откажется
Прошел он коридорчиком и кончил стенкой, кажется.
Но у отцов свои умы, а что до нас касательно,
На жизнь засматривались мы вполне самостоятельно.
Все — от нас до почти годовалых
Толковищу вели до кровянки,
А в подвалах и полуподвалах
Ребятишкам хотелось под танки.
Не досталось им даже по пуле,
В ремеслухе живи не тужи.
Ни дерзнуть, ни рискнуть, но рискнули —
Из напильников сделать ножи.
Они воткнутся в легкие
От никотина черные,
По рукоятки легкие трехцветные наборные.
Вели дела отменные сопливые острожники.
На стройке немцы пленные на хлеб меняли ножики.
Сперва играли в фантики в пристенок с крохоборами,
И вот ушли романтики из подворотен ворами.
Было время и были подвалы,
Было дело и цены снижали.
И текли, куда надо, каналы
И в конце, куда надо, впадали.
Дети бывших старшин да майоров
До бедовых широт поднялись,
Потому, что из всех коридоров
Им казалось сподручнее вниз.
Songtekstvertaling
Dus mijn geheugen is eenzijdig.
Maar ik werd ' s nachts verwekt.,
En hij is niet voor de deadline geboren.
Ik ben niet geboren in pijn, niet in woede. ,
Negen maanden is geen jaar.
Ik diende mijn eerste termijn in de baarmoeder.:
Er is daar niets goeds.
Dank u heiligen voor het spugen en blazen,
Wat als mijn ouders van plan zijn mij zwanger te maken,
In die tijd, afgezonderd, nu bijna episch,
Toen ze groot waren, liepen ze in lange stadia.
Ze werden genomen op de avond van de bevruchting, en vele zelfs eerder,
En hier leven dezelfde broers, mijn eerlijke gezelschap.
Hup, domeski frisky, hup.,
Woord, tekst, Schattig, woord!
Voor het eerst kreeg ik mijn vrijheid.
Bij decreet van de achtendertigste.
Ik wil graag weten wie er zo lang heeft geleefd. —
Reageer het af op de schurk.,
Maar ik ben geboren en geleefd en heb het overleefd.,
Huis op de eerste Mesjtsjanskaya aan het einde.
Daar achter de muur, achter de muur, achter de scheidingswand
Kamergenoot van huisgenoot was aan het rotzooien met de wodka.
Alle levende niveau, bescheiden dus: het corridorsysteem,
Er is maar één toilet voor achtendertig kamers.
Hier viel de tand op de tand niet, verwarmde telogreechka niet.
Hier kwam ik er zeker achter hoeveel het is, een penny.
Niet bang voor de sirenes, de buurman.,
En mijn moeder raakte er beetje bij beetje aan gewend.
En ik spuugde, een gezonde driejarige.,
Op lucht dit alarm.
Ja, niet alles wat boven God staat. —
En de mensen van de aansteker werden uitgedoofd.
En, als een kleine front ondersteuning,
Mijn zand en een kan vol gaten.
En de zon sloeg neer in drie stromen, zevende door de gaten in de daken
Op de Evdokim Kirillich en Kishu Moiseyevna.
Ze zei: hoe gaat het met de zonen? - Ja, vermiste personen!
Kiska, we zijn één familie, jullie zijn ook slachtoffers.
Je bent ook gewond, wat betekent dat je gerussificeerd bent.-
De mijne zijn de verlorenen, de jouwe de onschuldigen.
Ik kwam weg van luiers en Tepels.,
Leefde - niet vergeten, niet verlaten.
En ze plaagden me "klootzak"»,
Hoewel ik normaal gesproken full-term was.
Ik probeerde de vermomming te breken.,
"De gevangenen worden verdreven-waarom trillen we?
Onze vaderen en onze broeders kwamen terug
Naar hun huizen, naar hun eigen en naar anderen."
Tante Zina heeft een bloes met draken en slangen. —
Toen kwam de vader van u Popov Vovchik met trofeeën.
Trofee Japan, trofee Duitsland:
Het land van limbia is aangekomen-een voortdurende manie.
Ik nam mijn epauletten van mijn vader op het bureau, als een tsatsky,
Een menigte Burgers stroomde uit de evacuatie.
Ze keken rond, vonden,
Een kater, toen nuchter.
En degenen die wachtten huilden.,
De langverwachte brulden.
Vader Vitkin en Genka begonnen de metro te graven.,
We vroegen: "waarom?"- Hij als antwoord,
De gangen eindigen in een muur.,
En de tunnels leiden naar licht.
Mijn vader luisterde niet naar Vic met zijn hulpje.:
Van onze gang in de gevangenisgang was verdwenen.
Ja, hij was altijd een debater, vastgepind aan de muur - zal weigeren
Hij ging door de gang en eindigde met een muur, denk ik.
Maar vaders hebben hun eigen gedachten, en hoe zit het met ons?,
We keken heel onafhankelijk naar het leven.
Alles van ons tot bijna eenjarigen.
Tolkoviy leidde naar de pudding,
En in kelders en kelders
De kinderen wilden onder de tanks.
Ze zijn niet eens geraakt door een kogel.,
Maak je geen zorgen over het wonen in een ambachtszaak.
Ze durven noch riskeren, maar dat deden ze wel. —
Maak messen van bestanden.
Ze blijven in je longen plakken.
Van nicotine zwart,
Op het handvat licht driekleur lettertype.
Het waren uitstekende verwaande bewakers.
Op de bouwplaats ruilden Duitse gevangenen messen voor brood.
Eerst speelden we wikkels in de muur met kleine gaatjes.,
En dus verlieten de romantici de deuropeningen als dieven.
Er was een tijd en er waren kelders,
Er was een zaak en de prijzen werden verlaagd.
En de kanalen stroomden waar ze zouden moeten
En op het einde, waar het nodig is, viel.
Kinderen van voormalige onderofficieren en majors
Tot aan de moeilijkheden steeg de breedtegraad,
Door alle gangen
Ze vonden het makkelijker om naar beneden te gaan.