Visigoth — From the Arcane Mists of Prophecy songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "From the Arcane Mists of Prophecy" van Visigoth.
Songteksten
Seven suns light the sky
Our time has come, at last we ride
In days when arcane magicks ripped apart the ancient sky
And mighty tyrants ruled with sorcery and steel
Where vast barbaric hordes rode out on cursed battlefields
And spilled each others' blood with chaos in their hearts
Seven suns shall rise in an endless desert sky
Across these ancient paths we ride
We feel a sorrow deep inside
Reclaim the fire in our minds
And raise our fists against the sky
The hourglass proclaims the death of ages come to pass
Forgotten sagas fade to grey mythology
Now steel and honor and usurped by cold complacency
And battles born within the vile womb of avarice
Seven suns shall rise in an endless desert sky
So from the depths of ancient ages, beneath the sun-scorched sand
An evil with no name awaits to claim the land again
And so we wait with bated breath for the rising of the seventh sun
To break the chains of our entombment
The dawn of battle comes
Beyond these walls of sand and time, bells of destiny shall chime
Out of the arcane mists of prophecy the guardians will rise
From an age of sword and shield and distant war-torn battlefield
We have returned to serve this dying realm with sorcery and steel
Across these ancient paths we ride
We feel a sorrow deep inside
Reclaim the fire in our minds
And raise our fists against the sky
All that once was, all you believed was owed to you
Has been shattered and destroyed and now at last you understand
Your redemption has come at a cost and we won’t weep for what you’ve lost
So as our words fade into the star-filled sky
You must repent, you must reclaim
Songtekstvertaling
Zeven zonnen lichten de hemel
Onze tijd is gekomen, eindelijk rijden we
In dagen dat arcane magicks de hemel uit elkaar rukten.
En machtige tirannen geregeerd met tovenarij en staal.
Waar grote barbaarse hordes wegreden op vervloekte slagvelden
En elkaars bloed vergoten met chaos in hun harten.
Zeven zonnen zullen opkomen in een eindeloze woestijnhemel
Over deze oude paden rijden we
We voelen een verdriet diep van binnen
Herwinnen van het vuur in onze gedachten
En hef onze vuisten op tegen de hemel
De zandloper verkondigt de dood van de eeuwen die komen om te geschieden
Vergeten sagen vervagen naar grijze mythologie
Nu staal en eer en toegeëigend door koude zelfgenoegzaamheid
En gevechten geboren in de verachtelijke schoot van hebzucht
Zeven zonnen zullen opkomen in een eindeloze woestijnhemel
Dus vanuit de diepten van de oudheid, onder het door de zon verschroeide zand
Een kwaad zonder naam wacht om het land weer op te eisen.
En dus wachten we met ingehouden adem op de opkomst van de zevende zon
Om de ketenen van onze smet te breken.
De dageraad van de strijd komt
Achter deze muren van zand en tijd zullen de klokken van het lot luiden.
Uit de arcane mist van profetie zullen de bewakers opstaan.
Vanaf een tijdperk van zwaard en schild en verre oorlogsgescheurd slagveld.
We zijn teruggekeerd om dit stervende rijk te dienen met tovenarij en staal.
Over deze oude paden rijden we
We voelen een verdriet diep van binnen
Herwinnen van het vuur in onze gedachten
En hef onze vuisten op tegen de hemel
Alles wat ooit was, alles wat je geloofde was je verschuldigd.
Is verbrijzeld en vernietigd en nu begrijp je eindelijk
Je verlossing is gekomen met een prijs en we zullen niet huilen om wat je hebt verloren.
Dus als onze woorden vervagen in de sterrenhemel
Je moet berouw tonen, je moet terug eisen