Vinterriket — Verloren in den Tiefen des Waldes songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Verloren in den Tiefen des Waldes" van Vinterriket.
Songteksten
Ein kalter Wind streift einsam durch das Dunkel des Unterholzes
Mit ihm ein grauenhafter, trüber Nebel, der die Bäume sanft unter sich begräbt
Das dämmrige Licht des tief stehenden Herbstmondes verliert sich im unendlichen
Meer aus Nebel und berührt die Wipfel der Tannen nur zaghaft
Geheimnisvolle Geräusche hallen beängstigend durch diese mystische Welt und
Begleiten meinen mühsamen Weg durch die Weiten dieses Labyrinths
Meine weit geöffneten Augen kämpfen verzweifelt gegen die grauschwarze Wand
Aus Ästen und diesiger Luft, doch verzagen jäh
Schritt um Schritt, Atemzug um Atemzug begebe ich mich weiter über den
Moosbedeckten Waldboden, immer tiefer in die Dunkelheit, immer weiter,…
In einer schmalen Lichtung plätschert ein verträumter Bach durch den Grund und
spendet
Neue Hoffnung, doch dessen Geräusche verschwinden jäh in den Tiefen des Waldes
Mit jedem Moment verschlingt die Dunkelheit mehr des spärlichen, letzten Lichtes
Und triumphiert letztendlich übermächtig
Ich begebe mich immer weiter durch das dichte Gestrüpp, immer tiefer,
immer weiter…
Angst und pure Verzweiflung regieren das Reich meiner Seele und treiben meine
Gedanken an den Abgrund des Wahnsinns
Ich streife zeitlos durch diese niemals zu enden scheinende Finsternis
Die kein Ende zu nehmen scheint
«Doch plötzlich lichten sich die Nebel, die Morgendämmerung verdrängt die Nacht
Der Mond versinkt über den Wipfeln der dunklen Tannen
Glasklare, frische Luft erfüllt das Dickicht für kurze Zeit mit neuer Kraft
Doch schon bald kehrt die allumfassende Dunkelheit, die Kälte und das Grauen
Mit aller Macht zurück…»
Songtekstvertaling
Een koude Wind zwerft eenzaam door de duisternis van de ondergroei
Met hem een afgrijselijke, bewolkte mist die zachtjes de bomen eronder begraaft
Het donkere licht van de lage herfstmaan is verloren in het oneindige.
Zee van Mist en raakt de toppen van de Fir ' s slechts timide
Mysterieuze geluiden gaan angstaanjagend terug in deze mystieke wereld.
Begeleid mijn zware reis door de uitgestrektheid van dit labyrint
Mijn open ogen vechten wanhopig tegen de grijze zwarte muur.
Uit takken en wazige lucht, maar verlaten
Stap voor stap, adem na adem ga ik verder over de
Met mos bedekte bosbodem, dieper en dieper in de duisternis, verder en verder,…
In een smalle open plek, spat een dromerige stroom door de grond en
hydrateren
Nieuwe hoop, maar de geluiden verdwijnen abrupt in de diepten van het bos.
Met elk Moment verslindt de duisternis meer van het schaarse, laatste licht.
En uiteindelijk triomfeert overweldigend
Ik ga verder en verder door het dikke struikgewas, dieper en dieper,
verder en verder…
Angst en pure wanhoop heersen over het rijk van mijn ziel en drijven mijn
Gedachten van de afgrond van waanzin
Ik dwaal tijdloos door deze eindeloze duisternis.
Wat geen einde lijkt te nemen.
"Maar plotseling verdween de mist, de dageraad verdringt de nacht
De maan zinkt over de toppen van de donkere dennen.
Kristalhelder, frisse lucht vult de dikke met nieuwe kracht voor een korte tijd
Maar spoedig keert de allesomvattende duisternis, de kou en de verschrikking terug.
Terug met al je macht…»