Виктор Фёдоров — Элегия songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Элегия" van Виктор Фёдоров.
Songteksten
Туда, где рощи пламенеют, туда, где стылая вода,
Осенним таинством аллеи меня манят к себе туда,
Где дали полны откровенья, где каждый вздох, как сон, глубок,
В седую глушь уединенья от сердца нить ведет клубок.
Ну что ж, Наталья Николавна, не все ль равно, кому виной,
Что в жизни, прожитой исправно, вам быть такой, a не иной…
Прикосновеньем беспристрастным, не опуская мелочей,
Врезает время в память властно черты друзей и палачей.
Припев: Над опальной могилой поэта в ночи
Ни звезды, ни случайного света свечи
Лишь лампада любви на пролитой крови
Говорит бездыханному сердцу: живи!
И звучит над землею во все времена
Песня мудрых сердец, воскресив имена,
Дабы в хладности лет свой оставило след
Это гордое, горькое званье — поэт!
Гремит шампанских пенный выстрел, и от цыган звенит в ушах,
Вскипает юность лицеистов, гусарской вольностью дыша.
Перо хмелеет от полета, друзья (?) тревожат пыль веков,
Но ждут кого-то эшафоты и сталь надломленных клинков.
Среди безудержного бала скромны осколки тишины.
Достойным так их не хватало, иным не впрок они даны!
Рождая чудные мгновенья, цветет унылая пора.
Сомненье вслед за озареньем, прохлады полны вечера.
Припев (тот же, только вместо «воскресив имена" —
«помня их имена»).
Благодарю за все, что было крылатым промельком коней,
За жизнь, которую либил он, за боль, расплавленную в ней.
Но неужели, неужели, свинцовой точки не стереть,
И коням во псковских метелях к владеньям дедовским лететь?
Туда, где рощи пламенеют, туда, где стылая вода,
Осенним таинством аллеи меня манят к себе всегда!
Songtekstvertaling
Waar de groeven in brand staan, waar het water koud is,
Het herfstmysterie van de steegjes wenkt me om daarheen te gaan.,
Waar de afstand vol is met openbaring, waar elke adem is als een droom, diep,
In de grijze wildernis van eenzaamheid vanuit het hart van de draad leidt een warboel.
Nou, Natalya Nikolajevna, het maakt niet uit wie de schuld heeft.,
Dat je in een leven regelmatig zo moet zijn, en niet anders.…
Raak voorzichtig aan, zonder de details weg te laten.,
Inprent de tijd in het geheugen imperialistische trekken vrienden en beulen.
Over het graf van de dichter in de nacht
Geen ster, geen kaarslicht.
Alleen de lamp van liefde op vergoten bloed
Zegt tegen het ademloze hart: leef!
En geluiden over de aarde te allen tijde
Lied van wijze harten, herrezen namen,
Zodat het in de koelte van de jaren zijn sporen achterliet.
Dit is een trotse, bittere titel — dichter!
Een champagne schuimschot rammelt, en de zigeuners rinkelen in mijn oren,
Kook de adolescentie van middelbare scholieren, hussar Vrijheid van ademen.
De veer wordt dronken van vliegen, vrienden.) het stof van eeuwen verstoren,
Maar wachten op iemand van het schavot en het Staal van de messen gebroken.
Onder de ongeremde bal, zijn fragmenten van stilte bescheiden.
Waardig zodat ze niet genoeg waren, anderen worden niet gegeven voor de toekomst!
Bevallen van prachtige momenten, bloeit trieste tijd.
Twijfel na de openbaring, vol van koelheid van de avond.
Refrein (hetzelfde, alleen in plaats van " resurrecting names" —
"remembering their names").
Bedankt voor alles wat een gevleugelde glimp van paarden was.,
Voor het leven dat hij had geleefd, voor de pijn die in haar was gesmolten.
Maar echt, echt, het hoofdpunt kan niet gewist worden.,
En paarden in Pskov sneeuwstormen naar de bezittingen van hun grootvaders om te vliegen?
Waar de groeven in brand staan, waar het water koud is,
Het herfstmysterie van de steegjes wenkt me altijd naar hen!