Victor Manuel — Mis Recuerdos songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Mis Recuerdos" van Victor Manuel.
Songteksten
Se me amontonan, madre, tan lejanos los recuerdos
De mis primeros años
Con mi bote de azúcar sentado en una mesa
Gelín iba a la escuela
Y mientras padre y tú y los sacos de harina
Trapabais cuesta arriba
Eran años de angustia de estraperlo y de miedo
De luchar en silencio
Y la casa amarilla con sus cuatro ventanas
Tan húmeda y tan limpia
El corral y la huerta, el sueldo y el aceite
Que estiras y no llega
Y mi primera escuela y tu cuerpo delgado
De trabajo y miserias
Para llenar la casa de calor y la pena
Que se ahogaba en la mesa
El patio y los cerezos, el perro y el herrero
Con su grave silencio
Los domingos de feria buscando el mejor precio
Para comprar un cerdo
Y al llegar Santa Rita estrenaba zapatos
Nos mandabais a misa
Y luego en algún prado comíamos los cuatro
El pan y la tortilla
El camino de piedra que sube hasta la aldea
Donde vive la abuela
El abuelo y Laureano, la Tula y aquel cuarto
Con olor a manzano
Y esos campos tan verdes, las minas y los hombres
De mi Asturias quemada
En qué valle o camino, en qué piedra, en qué río
Se me quedó la infancia
Songtekstvertaling
Ze stapelen zich op mij, moeder, zo ver weg herinneringen
Uit mijn vroege jaren
Met mijn blik suiker op een tafel
Gelin ging naar school.
En terwijl vader en jij en de zakken meel
Trapabais bergop
Ze waren jaren van liefdesverdriet en angst.
Om in stilte te vechten.
En het gele huis met zijn vier ramen
Zo nat en zo schoon
De kraal en de tuin, het salaris en de olie
Dat je rekt en het niet bereikt
En mijn eerste school en jouw slanke lichaam
Van werk en ellende
Om het huis te vullen met warmte en verdriet
Die verdronk aan de tafel.
De tuin en de kersenbomen, de hond en de smid
Met zijn doodse stilte
Sunday Fair op zoek naar de beste prijs
Om een varken te kopen
En toen Santa Rita aankwam, opende ze schoenen.
Je stuurde ons naar de mis.
En toen in een weide aten we alle vier
Brood en omelet
Het stenen pad dat naar het dorp gaat
Waar oma woont
De grootvader en Laureano, de Tula en die kamer.
Met de geur van appel
En die groene velden, de mijnen en de mannen
Van mijn verbrande Asturias
In welke vallei of weg, in welke steen, in welke rivier
Ik heb mijn jeugd.