Вера Полозкова — Моё солнце, и это тоже ведь не тупик... songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Моё солнце, и это тоже ведь не тупик..." van Вера Полозкова.
Songteksten
Мое солнце, и это тоже ведь не тупик, это новый круг.
Почву выбили из-под ног — так учись летать.
Журавля подстрелили, синичку выдернули из рук,
И саднит под ребром, и некому залатать.
Жизнь разъяли на кадры, каркас проржавленный обнажив.
Рассинхрон, все помехами; сжаться, не восставать.
Пока финка жгла между ребер, еще был жив,
А теперь извлекли, и вынужден остывать.
Мое солнце, Бог не садист, не Его это гнев и гнет,
Только — обжиг; мы все тут мечемся, мельтешим,
А Он смотрит и выжидает, сидит и мнет
Переносицу указательным и большим;
Срок приходит, нас вынимают на Божий свет, обдувают прах,
Обдают ледяным, как небытием; кричи
И брыкайся; мой мальчик, это нормальный страх.
Это ты остываешь после Его печи.
Это кажется, что ты слаб, что ты клоп, беспомощный идиот,
Словно глупая камбала хлопаешь ртом во мгле.
Мое солнце, Москва гудит, караван идет,
Происходит пятница на земле,
Эта долбаная неделя накрыла, смяла, да вот и схлынула тяжело,
Полежи в мокрой гальке, тину отри со щек.
Это кажется, что все мерзло и нежило,
Просто жизнь даже толком не началась еще.
Это новый какой-то уровень, левел, раунд; белым-бело.
Эй, а делать-то что? Слова собирать из льдин?
Мы истошно живые, слышишь, смотри в табло.
На нем циферки.
Пять.
Четыре.
Три.
Два.
Один.
Songtekstvertaling
Mijn zon, en het is ook geen doodlopende weg, het is een nieuwe cirkel.
De grond is onder je voeten weggestopt, dus leer te vliegen.
De kraan werd neergeschoten, de blauwe vogel werd uit zijn handen getrokken.,
En het doet pijn onder de rib, en er is niemand om het op te lappen.
Het leven was verdeeld in frames, het frame roeste kaal.
Niet synchroon, alle interferentie; krimpen, niet rebelleren.
Terwijl de Vink brandde tussen de ribben, leefde hij nog.,
En nu hebben ze het verwijderd, en ik moet afkoelen.
Mijn zon, God is geen sadist, niet hij is woede en onderdrukking,
Alleen-branden; we zijn hier allemaal haasten, fladderen,
En hij kijkt en wacht, zit en kreukelt
De brug van de neus met de wijsvinger en duim;
De deadline komt, we worden uitgeschakeld op Gods licht, blazen het stof,
Doordrenkt in ijzige niets; schreeuw
En schop, mijn jongen, dit is normale angst.
Jij bent degene die afkoelt na zijn oven.
Het lijkt erop dat je zwak bent, dat je een insect bent, een hulpeloze idioot.,
Als een stomme bot sla je je mond in het donker.
Mijn zon, Moskou zoemt, de caravan komt eraan,
Vrijdag gebeurt op aarde,
Deze week bedekt, verkreukeld, en dat is moeilijk geworden.,
Ga in de natte kiezels liggen, veeg de modder van je wangen.
Alles lijkt bevroren en ondood.,
Het leven is nog niet eens begonnen.
Dit is een nieuw niveau, niveau, rond; wit-wit.
Wat moet ik doen? Woorden te verzamelen van ijsschotsen?
We zijn hartverscheurend, hoor je, kijk naar het scorebord.
Er staan nummers op.
Vijf.
Vier.
Drie.
Twee.
Een.