Вася Обломов — Ритмы окон songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ритмы окон" van Вася Обломов.
Songteksten
Мы ходим по широким и узким улицам, спускаемся в подземные переходы.
И есть ощущение, что мы — часть какой-то большой и недоигранной коды.
Мы кажемся себе теми, кем хотим казаться.
Иногда мы считаем, что легче уехать, а потом понимаем, что нужно было остаться.
Мы считаем себя умнее всех, кто был когда-то до нас.
По количеству денег возводим друг друга в отдельный класс.
Большинство из нас считает себя умнее большинства, и постоянно друг с другом о чём-то спорит.
Это похоже на моду, которая была всегда. Так волнуется песок на дне моря.
Мы ритмы окон, в которых нет стёкол.
Мы ритмы улиц, которые не проснулись.
И всю жизнь мы хотели изменить мир к лучшему.
Кто-то писал об этом в прозе, кто-то в стихах.
Но непонятное чувство безразличия появляется на борту самолёта, летящего в облаках.
Нам скучно жить, и от этого тоже много проблем.
Мы занимаемся не тем, чем хотим, чувствуем себя частью выдуманных систем.
Любовь превращается в привычку и обязательство.
Остаётся безразличие, которое морально можно не считать предательством.
В суете будних дней мы как герои кино.
Суть, которого в том, что-то ли время изменило людей, то ли люди изменили его.
Мы ритмы окон, в которых нет стёкол.
Мы ритмы улиц, которые не проснулись.
Мы ритмы окон, в которых нет стёкол.
Мы ритмы улиц, которые не проснулись.
Songtekstvertaling
We lopen door brede en smalle straten, gaan naar ondergrondse doorgangen.
En er is een gevoel dat we deel uitmaken van een groot en ondergewaardeerd spel.
We lijken te zijn wat we willen zijn.
Soms denken we dat het makkelijker is om weg te gaan, maar dan beseffen we dat we hadden moeten blijven.
We denken dat we slimmer zijn dan iedereen die ooit voor ons is geweest.
Door de hoeveelheid geld, zetten we elkaar in een aparte klas.
De meesten van ons denken dat we slimmer zijn dan de meesten, en ruziën voortdurend met elkaar over iets.
Dit is vergelijkbaar met de mode die altijd is geweest. Zo rimpelt het zand op de bodem van de zee.
Wij zijn de ritmes van ramen zonder glas.
Wij zijn de ritmes van straten die niet wakker zijn geworden.
En ons hele leven wilden we de wereld ten goede veranderen.
Iemand schreef erover in proza, iemand in vers.
Maar een onbegrijpelijk gevoel van onverschilligheid verschijnt aan boord van een vliegtuig dat in de wolken vliegt.
We vervelen ons om te leven, en dat is ook een hoop problemen.
We doen niet wat we willen, we voelen ons deel van fictieve systemen.
Liefde wordt een gewoonte en een verbintenis.
Er blijft onverschilligheid, die moreel gezien niet als verraad kan worden beschouwd.
In de drukte van het dagelijks leven zijn we net filmpersonages.
De essentie is of de tijd mensen heeft veranderd, of dat mensen het hebben veranderd.
Wij zijn de ritmes van ramen zonder glas.
Wij zijn de ritmes van straten die niet wakker zijn geworden.
Wij zijn de ritmes van ramen zonder glas.
Wij zijn de ritmes van straten die niet wakker zijn geworden.