Vanich — В сентябре songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "В сентябре" van Vanich.
Songteksten
Как будто кончилась или не начиналась ещё.
Я смотрел и не мог отвести взгляда.
Падал первый снег, кружился, было горячо
От того, что мне уже никуда спешить не надо.
Да, всего на свете не дождаться,
Но я ждал, и уже прохожие пропадали.
Но скоро синим лица закроет вечер,
А я так и не дождусь своей мечты.
Лечит, время лечит суставы, но не лечит душу,
А она и так вся в заплатках, зашита, заделана.
По черному белым улыбка намалевана,
Не в то время, не в том месте на человека повешена.
Бешеная усталость, бесконечная дорога,
Минуты, секунды… Мгновений так много,
Что не успел открыть глаза, уже закрывать пора.
Вроде все только начиналось вчера.
Что в толпе, что одному одиноко,
Хотя со мной та, которую ждал и дождался я.
Уже не ищу знакомых почему-то,
Провожаю поезда, но не встречаю.
Я знаю, что стоит моих слез чей-то смех,
Знаю, что он будет стоить мне многого,
Но все равно лучше плакать от счастья,
Чем смеяться над чужим горем и жестокостью.
Снег оставит лужи на черном асфальте.
Знаете, кто-то был лебедем, а станет утенком.
Хочется навсегда остаться ребенком,
Хочется смотреть на мир счастливыми глазами.
В лабиринте судьбы найти не минотавра,
А ту единственную, которую люблю.
И чтобы не получилось так, что после большого горя
Отражение в зеркале не узнает никто.
Значит вот так и проходит она: дни тянутся, как смола,
а в трудную минуту вдруг застывают в янтарь.
Спел бы свою жизнь на гитаре я, да не настроить ее,
Да и на двух струнах не песня.
Бывает интересно расти, чего-то добиваться,
Или кем-то командовать, влюбляться.
Но вдруг прохожий маленький мальчик случайно
Разобьет тебя на осколки резиновым мячиком.
И тогда просто понимаешь вдруг,
Что всю жизнь простоял истуканом на месте,
По жизни памятником, что сам себе воздвиг,
самим собой, как герою какому-то.
За что боролся? Где твои идеи?
Вместе с листьями, что желтеют каждую осень,
Оторвались и улетели вместе с ветром,
Вместе с твоими минутами, секундами и песнями.
Каждая осень оставляет надежду на новую весну (на новую весну).
Songtekstvertaling
Het is alsof het voorbij is of nog niet begonnen is.
Ik staarde en kon niet wegkijken.
De eerste sneeuw viel, kronkelde, en het was heet
Van het feit dat ik me nergens meer hoef te haasten.
Ja, alles in de wereld kan niet wachten,
Maar ik wachtte en de voorbijgangers verdwenen al.
Maar binnenkort zullen blauwe gezichten de avond sluiten.,
En ik kan niet wachten op mijn droom.
Geneest, tijd heelt de gewrichten, maar geneest de ziel niet,
En het is al opgelapt, dichtgenaaid, verzegeld.
In zwart en wit is de glimlach beklad,
Verkeerde tijd, verkeerde plek om een man op te hangen.
Gekke vermoeidheid, eindeloze weg,
Minuten, seconden ... zoveel momenten,
Dat ik geen tijd had om mijn ogen te openen, Het is tijd om ze te sluiten.
Het lijkt alsof alles gisteren begonnen is.
Dat in een menigte, dat men eenzaam is,
Hoewel met mij degene waar ik op wachtte en op wachtte.
Ik zoek geen vrienden meer.,
Ik zie uit treinen, maar ik zie ze niet.
Ik weet dat iemands gelach mijn tranen waard is.,
Ik weet dat het me veel zal kosten.,
Maar het is nog steeds beter om te huilen van geluk,
Dan om andermans verdriet en wreedheid uit te lachen.
De sneeuw laat Plassen achter op het zwarte asfalt.
Weet je, iemand was een zwaan, en zal een eendje worden.
Ik wil voor altijd een kind blijven.,
Ik wil met blije ogen naar de wereld kijken.
In het labyrint van het lot om geen Minotaurus te vinden,
En de enige waar ik van hou.
En zodat het niet blijkt dat na veel verdriet
Niemand zal je spiegelbeeld herkennen.
Dus zo gaat het: de dagen strekken zich uit als teer.,
en in een moeilijk moment bevriezen ze plotseling in amber.
Ik zou mijn leven op de gitaar gezongen hebben, maar ik heb het niet gestemd.,
En het is geen lied op twee snaren.
Het kan interessant zijn om te groeien, om iets te bereiken,
Of iemand bevelen, verliefd worden.
Maar plotseling een voorbijganger een kleine jongen per ongeluk
Je in stukken slaan met een rubberen bal.
En dan realiseer je je ineens,
Dat ik mijn hele leven daar stond als een standbeeld,
In het leven, een monument dat hij voor zichzelf oprichtte,
alleen, als een soort held.
Waar heb je voor gevochten? Waar zijn je ideeën?
Samen met de bladeren die elke herfst geel worden,
Ze braken af en vlogen weg met de wind.,
Samen met je minuten, seconden en liedjes.
Elke herfst laat hoop voor een nieuwe lente (voor een nieuwe lente).