Vanessa Daou — Autumn Perspective songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Autumn Perspective" van Vanessa Daou.
Songteksten
Now, moving in, cartons on the floor,
the radio playing to bare walls,
picture hooks left stranded
in the unsoiled squares where paintings were,
and something reminding us this is like all other moving days;
finding the dirty ends of someone else’s life,
hair fallen in the sink, a peach pit,
and burned-out matches in the corner;
things not preserved, yet never swept away
like fragments of disturbing dreams
we stumble on all day. ..
in ordering our lives, we will discard them,
scrub clean the floorboards of this our home
lest refuse from the lives we did not lead
become, in some strange, frightening way, our own.
And we have plans that will not tolerate
our fears--a year laid out like rooms
in a new house--the dusty wine glasses
rinsed off, the vases filled, and bookshelves
sagging with heavy winter books.
Seeing the room always as it will be,
we are content to dust and wait.
We will return here from the dark and silent
streets, arms full of books and food,
anxious as we always are in winter,
and looking for the Good Life we have made.
I see myself then: tense, solemn,
in high-heeled shoes that pinch,
not basking in the light of goals fulfilled,
but looking back to now and seeing
a lazy, sunburned, sandaled girl
in a bare room, full of promise
and feeling envious.
Now we plan, postponing, pushing our lives forward
into the future--as if, when the room
contains us and all our treasured junk
we will have filled whatever gap it is that makes us wander, discontented
from ourselves.
The room will not change:
a rug, or armchair, or new coat of paint
won’t make much difference;
our eyes are fickle
but we remain the same beneath our suntans,
pale, frightened,
dreaming ourselves backward and forward in time,
dreaming our dreaming selves.
I look forward and see myself looking back.
Songtekstvertaling
Nu, naar binnen, dozen op de vloer,
de radio die op blote muren speelt,
pictogramhaken links gestrand
in de onbezoedelde pleinen waar schilderijen waren,
en iets herinnert ons eraan dat dit net als alle andere bewegende dagen is.;
het vinden van de vieze eindjes van iemands leven,
haar gevallen in de gootsteen, een perzikkuil,
en uitgebrande lucifers in de hoek.;
dingen niet bewaard, maar nooit weggevaagd
zoals fragmenten van verontrustende dromen
we struikelen de hele dag. ..
door ons leven te ordenen, zullen we ze weggooien.,
schrob de vloer van dit huis schoon
opdat we niet weigeren uit de levens die we niet hebben geleid.
worden, op een vreemde, beangstigende manier, onze eigen.
En we hebben plannen die niet zullen tolereren
onze angsten -- een jaar als kamers
in een nieuw huis, de stoffige wijnglazen.
afgespoeld, de vazen gevuld, en boekenplanken
uitgezakt met zware winterboeken.
De kamer altijd zien zoals het zal zijn,
we zijn tevreden met stof en wachten.
We zullen hier terugkeren vanuit het donker en stil.
straten, armen vol boeken en Eten,
angstig zoals we altijd zijn in de winter,
en op zoek naar het goede leven dat we hebben gemaakt.
Ik zie mezelf dan: gespannen, plechtig,
in schoenen met hoge hakken die knijpen.,
niet koesteren in het licht van de doelstellingen die zijn bereikt,
maar terugkijkend naar nu en zien
een lui, verbrand meisje met sandalen
in een kale kamer vol beloften
en jaloers.
Nu plannen we, uitstellen, duwen ons leven vooruit
in de toekomst-alsof, wanneer de kamer
bevat ons en al onze dierbare rommel
we zullen elke leemte hebben opgevuld die ons doet dwalen, ontevreden
van onszelf.
De kamer zal niet veranderen.:
een tapijt, een leunstoel of een nieuwe laag verf
dat maakt niet veel uit.;
onze ogen zijn wispelturig.
maar we blijven hetzelfde onder onze zonnen.,
bleek, bang,
onszelf achterwaarts en vooruit dromen in de tijd,
dromen van onze droomzelf.
Ik kijk ernaar uit en zie mezelf terugkijken.