Vanesa Martín — Nunca me conoció songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Nunca me conoció" van Vanesa Martín.
Songteksten
Nunca me conoció, nunca me dijo tengo miedo de que ya no vuelvas.
Nunca se declaró culpable de tanta intención tirada en la escalera.
Nunca sus ojos libres, su cuerpo libre, ni sus palabras tirándome al cuello.
Nunca me conoció, tal vez jamás lo hiciera.
Vive derrotado, caminando entre la gente,
Vive lleno de zarpazos esquivando cuando siente.
Alas rotas y cansadas de romperse en algún vuelo,
Lluvia seca que te nace pero nunca llega dentro,
Mirada inofensiva de los que nunca reclaman,
Algo cómodo que sientes pero nunca te desarma,
Tierno como un animal que va buscando una caricia.
Se llevó todo de mí, pero nunca tuvo prisa.
Nunca me conoció, nunca me dijo tengo miedo de que ya no vuelvas.
Nunca se declaró culpable de tanta intención tirada en la escalera.
Nunca sus ojos libres, su cuerpo libre, ni sus palabras tirándome al cuello.
Tal vez me conoció y no pudo soltar las riendas.
Viaje programado que se queda en algún sueño,
Cuentas de una servilleta que siempre arruga su dueño,
Luces rojas que de nuevo condicionaran la marcha.
Te devuelvo tus cristales que quiero seguir descalza.
Yo no tengo preparado mi discurso, no soy nadie,
Sólo quiero hacerte ver lo que nunca me enseñaste.
Y ahora me pides que te agarre fuerte porque te me mueres,
Como hago cada noche con quien a mi lado duerme.
Nunca me conoció, nunca me dijo tengo miedo de que ya no vuelvas.
Nunca se declaró culpable de tanta intención tirada en la escalera.
Y así, mi cuerpo libre, mis ojos libres, dejaron que algún otro se acercara.
Tal vez me conoció por eso ahora me pide con más ganas.
Songtekstvertaling
Hij heeft me nooit ontmoet, hij heeft me nooit verteld dat ik bang ben dat je niet terugkomt.
Hij heeft nooit schuld bekend aan zo ' n Intentie, liggend van de trap.
Nooit zijn vrije ogen, zijn vrije lichaam, noch zijn woorden die me om mijn nek gooien.
Hij heeft me nooit ontmoet, misschien ook nooit.
Hij leeft verslagen, wandelend tussen de mensen,
Hij leeft vol met poten die ontwijken als hij voelt.
Gebroken vleugels en moe van het breken op een vlucht,
Droge regen die geboren is voor jou maar nooit binnen komt,
Onschuldige blik van degenen die nooit beweren,
Iets comfortabels dat je nooit ontwapent,
Gevoelig als een dier op zoek naar een streling.
Hij nam alles van me af, maar hij had nooit haast.
Hij heeft me nooit ontmoet, hij heeft me nooit verteld dat ik bang ben dat je niet terugkomt.
Hij heeft nooit schuld bekend aan zo ' n Intentie, liggend van de trap.
Nooit zijn vrije ogen, zijn vrije lichaam, noch zijn woorden die me om mijn nek gooien.
Misschien ontmoette hij mij en kon hij de teugels niet loslaten.
Geplande reis die in een droom blijft,
Kralen van een servet die altijd rimpels geeft aan de eigenaar,
Rode lichten om de Mars weer te conditioneren.
Ik geef je je kristallen terug die ik blootsvoets wil blijven.
Ik heb mijn toespraak niet voorbereid, Ik ben niemand.,
Ik wil je laten zien wat je me nooit geleerd hebt.
En nu vraag je me om je stevig vast te houden omdat je stervende bent.,
Zoals ik elke avond doe met iemand die naast me slaapt.
Hij heeft me nooit ontmoet, hij heeft me nooit verteld dat ik bang ben dat je niet terugkomt.
Hij heeft nooit schuld bekend aan zo ' n Intentie, liggend van de trap.
En dus, mijn vrije lichaam, mijn vrije ogen, laat iemand anders benaderen.
Misschien kende hij me daarvoor nu hij me meer gretig vraagt.