Valérie Lagrange — Faut plus me la faire songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Faut plus me la faire" van Valérie Lagrange.
Songteksten
Je suis allée au nord
Je suis allée au sud
Je suis allée à l’est
Je suis allée à l’ouest
Je suis allée si bas
Que je pensais plus remonter
Je suis allée si haut
Que je pensais plus retomber
J’ai vu des gens si riches
Qui ne savaient plus donner
J’ai vu des gens si pauvres
Qui ne savaient que donner
J’ai cru des gens si bons
Qui me voulaient du mal
Et d’autres si méchants
Qui me voulaient du bien
J’ai vécu des moments
Où je me croyais la reine
Et d’autres où j’étais moins que
Moins que moins que rien
Des moments où je croyais
Avoir tout compris
Et le matin suivant
Ne plus comprendre rien
Des moments où je voudrais bien
Ne plus exister, non
Mais ce qui est certain...
Faut plus me la faire
A vous qui m’écoutez
Ou qui ne m’écoutez pas
La vie est souffrance
Qui l’a rendue comme ça
Entendez le cri
Déchirant du nouveau né
Refusant de quitter
L’extase et l’innocence
De l’éternité
De l’éternité...
J’ai vu des gens promettre
Des monts et merveilles
Avec un cœur si dur
Comme un vieux tas de pierres
Et d’autres qui jamais
Ne m’avaient rien promis
Qui m’ont offert la grâce
Qui purifie
J’ai vu des gens se prendre
Tellement au sérieux
Qui ne sont que des pitres
Aux yeux de l’infini
Et d’autres qui sont pris
Pour de simples d’esprit
Qui sont les vrais seigneurs
Dans ce monde pourri
Songtekstvertaling
Ik ging naar het noorden ging ik naar het zuiden ging ik naar het Oosten ging ik naar het Westen ging ik zo laag, dat dacht ik niet meer gaan ik ging zo hoog, dat ik dacht niet meer naar beneden zag ik mensen zo rijk, dat ze niet meer kon geven, zag ik mensen die zo arm zijn dat ze niet meer kon geven ik van mening dat mensen zo goed zijn dat ze wilde me slecht en anderen zo slecht dat ze wilde me goed ik woonde keer wanneer ik dacht dat ik de Koningin en anderen waar ik was minder dan minder dan niets van de momenten waarop ik dacht dat ik had alles begrepen en de volgende ochtend niet meer iets begrijpen van de momenten waarop ik zou willen niet langer bestaan, maar wat zeker is...
Het is meer nodig om het naar jullie te maken die naar mij luisteren of niet naar mij luisteren het leven is lijden dat het zo heeft gemaakt hoor de verscheurende kreet van de pasgeborene die weigert de extase en onschuld van de eeuwigheid te verlaten...
Ik heb mensen bergen zien beloven en wonderen zien doen met een hart zo hard als een oude stapel stenen en anderen die me nooit iets beloofden die me de genade aanbood die zuivert ik heb mensen zichzelf zo serieus zien nemen die alleen maar medelijden hebben in de ogen van de oneindigheid en anderen die worden genomen voor slechts verstand die de ware heren zijn in deze verrotte wereld