Urban Nomad — Falling into Blue songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Falling into Blue" van Urban Nomad.
Songteksten
I recall climbing up to the highest heights
But I was teetering on the brink
I thought prevailing winds might ground me
But I never would’ve thought that I could sink
As low as I have been what really hurts is the shape I’m in after all this time
I can’t find no peace of mind
You see I’ve been to the Valley of the Moon
And the Island of the Sun
And upon my return, in spite of all I learned
That magic would soon be dead and gone
I can’t say with certainty, given a chance, I’d do things differently
But those days are gone, and now I’m not so strong
Blown wide open and left to gather faded jewels
Perhaps I once knew the way, but now I’m a jaded fool
And sometimes it seems as if I’m in way over my head
But if I swim for the surface, I’ll be landlocked instead
If my soul were a temple the wouldn’t sing any tune
The hymnals are outdated and dusty, and the organ pipes are rusty too
The man on the pulpit is speechless as his well of wisdom’s run dry
The congregation threw all they own into the well
And now they’re all questioning why
Sometimes it seems as if I’m in way over my head
And just how hard I think determines how far I sink
And when I faintly recall another time
When I felt truly fine, I nearly lose my mind
Songtekstvertaling
Ik herinner me dat ik omhoog klom naar de hoogste hoogten.
Maar ik stond op de rand van de afgrond.
Ik dacht dat de heersende wind me zou kunnen dwingen.
Maar ik had nooit gedacht dat ik kon zinken.
Zo laag als ik ben geweest wat echt pijn doet is de vorm waarin ik ben na al die tijd
Ik kan geen gemoedsrust vinden.
Ik ben in de Vallei van de maan geweest.
En het eiland van de zon
En bij mijn terugkeer, ondanks alles wat ik geleerd heb
Die magie zou snel dood en verdwenen zijn.
Ik kan niet met zekerheid zeggen, als ik de kans kreeg, dat ik de dingen anders zou doen.
Maar die dagen zijn voorbij, en nu ben ik niet zo sterk
Wijd opengeblazen en achtergelaten om vergane juwelen te verzamelen.
Misschien wist ik ooit de weg, maar nu ben ik een afgestompte dwaas.
En soms lijkt het alsof ik er tot over mijn oren in zit.
Maar als ik naar de oppervlakte zwem, ben ik in plaats daarvan ingesloten.
Als mijn ziel een tempel was zou het geen melodie zingen
De liederen zijn verouderd en stoffig, en de orgelpijpen zijn ook roestig
De man op de preekstoel is sprakeloos en zijn bron van wijsheid is droog.
De gemeente gooide alles wat ze hadden in de put.
En nu vragen ze zich allemaal af waarom
Soms lijkt het alsof ik er tot over mijn oren in zit.
En hoe hard ik denk dat bepaalt hoe ver ik zink
En als ik me een andere keer vaag herinner
Toen ik me echt goed voelde, verloor ik bijna mijn verstand.