Uochi Toki — Sberloni songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Sberloni" van Uochi Toki.
Songteksten
Il ristorante è un luogo sacro, dove paghi un servizio, dove paghi per essere
servito, compiaciuto e accondisceso, dove paghi per poter mandare indietro i
piatti, dove paghi per poter far commenti sprezzanti, dove paghi per lamentarti,
dove acquisti la tua fetta di esser buongustaio disgustato che altrimenti non
potresti
Bisogno creato, abitudini: non gusti, abitudini: non tradizioni.
Il dado, l’acqua in bottiglia, i surgelati, furono creati per far sembrare
alla massaia la cucina molto più svelta ed ora una caterva di prodotti sono lo
standard nei ristoranti; e tutto perché un cliente non può aspettare,
un cliente non può aspettare, un cliente non può aspettare
Probabilmente andando a Napoli
Con i consigli di qualche autoctono
Nella strettezza di qualche vicolo
O nell’ampiezza
Di un esercizio
Aperto fino alle 3/alle 4 ri-
-gorosamente chiuso a pranzo
Probabilmente mangerai la pizza e
Probabilmente ti piacerà
Difficilmente sarai sicuro
Di aver beccato il pizzaiolo giusto
Perché qualcuno non sarà d’accordo:
C'è sempre un napoletano che ti dice dove fanno una pizza migliore di quella
che hai appena mangiato, un palermitano che ti dice che il pesce che ti hanno
servito in quel locale faceva schifo, un calabrese che ha qualcosa di molto più
piccante da farti assaggiare, un ligure che non ti farà mai sentire il suo
extravergine, un romagnolo che ti indica in modo approssimativo dove fanno una
piada eccellente. E in mezzo siamo noi: pessime forchette e poi bla bla bla,
eccetera eccetera eccetera…
Nei ristoranti ringrazio sempre i camerieri e mando auguri ai cuochi che nel
mio piatto non son riusciti a mettere il migliore dei loro risultati.
Nella trasformazione alimentare il presupposto che stian cercando di fregarmi
non mi porterebbe a nulla e mai querelerei un ristoratore anche in seguito a
un’intossicazione: non sarebbe giusto da parte mia che non ho gusto,
e testo gli ingredienti più sospetti assaggiandoli. La mia prima colazione
perfetta è la minestra calda tornato a casa ad ora tarda, invece una minestra
fredda. Io amo la minestra, le zuppe, i passati di verdura, soprattutto quelle
fatte con gli ingredienti più comuni, più arrangiati; ed i gelati sono gli
antipasti più indicati, soprattutto quando fa freddo perché non danno shock
termico
Ma volevo dire che mi piace la minestra, sia cremosa che passata, magari sciapa:
per capire le carote od una zucca. A me pesce e carne cruda, però a merenda,
come i cavoli che c’entrano. Le ricette non si seguono, si sperimentano o si
inventano, anche quando il rischio è il gusto del cliente. Signor cliente,
mi capisca, la fiorentina non è un piatto che si consumi cotto, signore.
La donna incinta: che ordini del prosciutto cotto o un arrosto o cappelletti
in brodo. Il cuoco sono io e lei, signore, sta pagando le mie mani,
la mia lingua e la mia testa; un altro cuoco cuocerebbe la carne in maniera
diversa e qui non si contesta, signore, ci rifletta: se le si scorre troppo in
fretta le regole sono solo mura di sicurezza e non un territorio insiemistico
dove chi accede accetta
Dentro le cucine, in questi ambienti chiusi, si sta in piedi tutto il giorno,
si formano un linguaggio, un perno logistico, un freddissimo assistersi a metà
tra camionisti ed alchimisti disillusi davanti a, irrispettosi delle norme
HACCP: la paura dei batteri genera un mercato, una sicurezza che si vende,
una speculazione che alimenta le psicosi e non rafforza gli anticorpi
E si ritorna sempre a capo, con il mediterraneo, con la diffidenza,
con l’esotismo, che sono facce dello stesso cubo come la pizza, il kebab,
la piada, la pitta: sono facce dello stesso cubo. Come l’uso del dado che ti
salva i piatti e rende il gusto un abitudine, ed il brodo fatto solo di verdure
ti risulta insipido solo perché il mercato non può smettere di vendere il tuo
segreto in cucina; che non è un segreto: lo trovi sugli scaffali di un
supermercato, lo vendono tutti. I segreti sono altri, e nessuno li detiene,
e non son nemmeno dei segreti: i segreti delle materie
Sulle tavole degli italiani, dove si vende il mangiar bene, il bere bene,
dove si combinano culture ed alimentazione, etiche ed alimentazione,
etichette ed alimentazione, dove si ride delle scelte e le si chiama
restrittive. Quando chi mangia è chi decide non c'è bisogno di culture,
non c'è bisogno di maniere, se vuoi arricchirti di cultura alimentare usa la
padella e smonta questa idea diffusa che chi lavora non ha tempo e mangia il
cibo della busta, toast e patatine; e smonta questa idea naif del salutismo:
non c'è bisogno di entrare in nessuna associazione per decidere un regime
alimentare, assaggia senza far storie, le storie inventale quando qualcuno farà
storie su quello che gli servi da mangiare
Vediamo un po'… oggi cucinerò: un timballo di chiodi e limatura di alluminio
con policarbonato ai ferri e salsa alla merda!
Songtekstvertaling
Het restaurant is een heilige plaats, waar je een dienst betaalt, waar je betaalt om te zijn
geserveerd, zelfvoldaan en neerbuigend, waar je betaalt om terug te kunnen sturen de
gerechten, waar je betaalt om kleinerende opmerkingen te maken, waar je betaalt om te klagen,
waar koop je je deel van walgelijke fijnproevers die anders niet
dat zou je kunnen.
Geschapen behoefte, gewoontes: geen smaak, gewoontes: geen tradities.
De noot, het gebottelde water, de bevroren, zijn gemaakt om het te laten lijken
bij de hospita de keuken veel sneller en nu een caterva van producten zijn de
standaard in restaurants; en allemaal omdat een klant niet kan wachten,
een klant kan niet wachten, een klant kan niet wachten
Waarschijnlijk naar Napels.
Met het advies van een autochtoon
In de smalheid van een steegje
Of in de amplitude
Van een oefening
Open tot 3 uur 's middags / 4 uur' s middags-
- geweldig dicht voor de lunch.
Je zult waarschijnlijk pizza eten en
Je zult het vast leuk vinden.
Je zult er niet zeker van zijn.
Om de juiste pizzabezorger te hebben gepakt.
Want iemand zal het er niet mee eens zijn.:
Er is altijd een Napolitaan die je vertelt waar ze een betere pizza maken dan dat.
dat je net gegeten hebt, een Palermitaan die je vertelt dat de vis die ze hebben jou
diende in die lokale klote, een Calabriër die iets veel meer heeft
pittig om te proeven, een Ligurian die je nooit zal laten voelen zijn
extra maagd, een romagnolo die je ruwweg vertelt waar ze een
uitstekende grap. En in het midden zijn we: slechte vorken en dan bla bla bla bla,
etcetera etcetera etcetera etcetera…
In restaurants bedank ik altijd de obers en stuur ik wensen naar de koks die in de
mijn schotel heeft niet de beste resultaten opgeleverd.
In de voedselverwerking denken ze dat ze me voor de gek willen houden.
het zou me naar niets leiden en ik zou nooit een restaurateur aanklagen zelfs niet na
een dronkenschap: het zou niet juist van mijn kant zijn dat ik geen smaak heb,
en ik sms de meest verdachte ingrediënten door ze te proeven. Mijn ontbijt.
perfect is de warme soep laat thuis gekomen, in plaats daarvan een soep
koud. Ik hou van soep, soep, groente pastas, vooral die
gemaakt met de meest voorkomende ingrediënten, meer gearrangeerd; en ijs zijn de
meer geschikte voorgerechten, vooral als het koud is omdat ze geen shock geven
thermisch
Maar ik wilde zeggen dat ik hou van de soep, zowel romig en geslaagd, misschien sciapa:
om wortels of een pompoen te begrijpen. Voor mij vis en rauw vlees, maar om te snacken,
net als de kool erin. Recepten niet volgen, experimenteren of
ze verzinnen, zelfs als het risico de smaak van de klant is. Mr. Cliënt,
begrijp me, fiorentina is geen gerecht dat u gekookt heeft, meneer.
De zwangere vrouw: welke bestellingen van gekookte ham of een gebraad of cappelletti
in bouillon. De Kok is ik en u, meneer, betaalt mijn handen,
mijn tong en mijn hoofd; een andere kok zou vlees koken op een manier
anders en hier betwist u het niet, meneer, denk erover na: als u te veel naar binnen scrollt
haast je de regels zijn alleen muren van veiligheid en niet een gecombineerd gebied
waar degenen die toegang hebben
In de keukens, in deze gesloten kamers, sta je de hele dag,
ze vormen een taal, een logistieke speld, een zeer koude helpen elkaar in het midden
tussen truckers en alchemisten gedesillusioneerd eerder, respectloos van de regels
HACCP: de angst voor bacteriën genereert een markt, een beveiliging die zichzelf verkoopt,
een speculatie die psychoses voedt en antilichamen niet versterkt
En je keert altijd terug naar het hoofd, met de Middellandse Zee, met wantrouwen,
met exoticisme, die gezichten zijn van dezelfde kubus als pizza, kebab,
de piada, de pitta: het zijn gezichten van dezelfde kubus. Als het gebruik van de noot u
het bespaart de gerechten en maakt de smaak een gewoonte, en de bouillon alleen gemaakt van groenten
u vindt het smakeloos alleen omdat de markt niet kan stoppen met het verkopen van uw
geheim in de keuken; dat is geen geheim: je vindt het op de planken van een
supermarkt, ze verkopen het allemaal. Geheimen zijn anders, en niemand houdt ze vast.,
en ze zijn niet eens geheimen: De geheimen van onderdanen
Op de tafels van Italianen, waar je goed eet, goed drinkt,
waar culturen en voeding, ethiek en voeding worden gecombineerd,
labels en Eten, waar je lacht om keuzes en ze noemt
beperkend. Als degene die eet degene is die beslist dat er geen behoefte is aan culturen,
geen manieren nodig, als je jezelf wilt verrijken met voedsel cultuur Gebruik de
dit wijdverbreide idee dat degenen die werken geen tijd hebben en de
eten uit de envelop, toast en chips, en afstijgen van dit naïeve idee van salutisme:
geen noodzaak om lid te worden van een vereniging om een regime te beslissen
voer, smaak zonder ophef, verzint verhalen wanneer iemand
verhalen over wat hem dient te eten
Eens kijken ... vandaag zal ik koken: een timbale van spijkers en aluminium archivering
met ijzer polycarbonaat en stront saus!