Twelve Tribes — Abaddon songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Abaddon" van Twelve Tribes.
Songteksten
Agathodaemon, he sighs in his whispers towards the skies
You tyrants unfit for this phantasm, cowered to prestige
In his reconciled nest, just as you promised from his last glimpse of life
The sunlight blinds his eyes, fallen is abandon, she has become a cell
For demons for every foul bird, every beast
For the angels have drunk the wine of her licentious passion
The kings of the sky have fucked her untouched
Strike down the blistering sun downtrodden aura hoax
The sidewinders pave the way to Orcus necropolis black
Abaddon lay wretched in disgust, exhaled by the breath of god
Onto glass as though it was scribbled in my flesh, you die
Silver flames stare back at me and stretch from his chin
To crash down on my skull
Long faced descendant why must you gather at the stage of my fall?
You should be crawling at the side of my foot as dragon and belie
I saw Michael with the key, as imprisoned wings curl
Detached from forever from heaven down Arioc Uzziel
Down Moloch and so very low he climbs beneath the dead
Below the orchid blossom
Go now cherub unfeeling, sew your fragrance sadness
Into the quilts of those who wish to wither in you blink
As I spit gist in your mind as you are no glistening son of mine
Wrestle you pawn through three hundred and sixty sullen degrees
Of patients unknown
Songtekstvertaling
Agathodaemon, hij zucht in zijn gefluister naar de lucht
Jullie tirannen, ongeschikt voor dit fantoom, gehuld in prestige.
In zijn verzoende nest, zoals je beloofde van zijn laatste glimp van het leven
Het zonlicht verblindt zijn ogen, gevallen is verlaten, ze is een cel geworden
Voor demonen voor elke slechte vogel, elk beest
Want de engelen hebben de wijn gedronken van haar losbandige Passie
De koningen van de hemel hebben haar met rust gelaten.
Sla de stralende zon neer, neergedaald aura bedrog
De sidewinders effenen de weg naar Orcus necropolis zwart
Abaddon was ellendig van walging, uitgeademd door de adem van god.
Op glas alsof het in mijn vlees gekrabbeld was, sterf je.
Zilveren vlammen staren naar me en strekken zich uit van zijn kin
Om neer te vallen op mijn schedel
Een langgezichtige afstammeling ... Waarom moet je bij elkaar komen in het stadium van mijn val?
Je zou aan de zijkant van mijn voet moeten kruipen als draak en belie.
Ik zag Michael met de sleutel, als gevangen vleugels krullen.
Los van voor altijd uit de hemel naar Arioc Uzziel
In Moloch en zo laag klimt hij onder de doden.
Onder de orchideebloesem
Ga nu, cherubijn ongevoelig, naai je geurige verdriet
In de quilts van hen die willen verwelken in jouw ogen
Zoals ik gist in je hoofd spuug, zoals jij geen glinsterende zoon van mij bent.
Worstelen met je verpanding door driehonderdzestig sullen graden
Patiënten onbekend