Têtes Raides — Notre besoin de consolation est impossible à rassasier songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Notre besoin de consolation est impossible à rassasier" van Têtes Raides.
Songteksten
Je suis dépourvu de foi et ne puis donc être heureux, car un homme qui risque
de craindre que sa vie soit une errance absurde vers une mort certaine ne peut
être heureux. Je n’ai reçu en héritage ni dieu, ni point fixe sur la terre d’où
je puisse attirer l’attention d’un dieu: on ne m’a pas non plus légué la
fureur bien déguisée du sceptique, les ruses de Sioux du rationaliste ou la
candeur ardente de l’athée. Je n’ose donc jeter la pierre ni à celle qui croit
en des choses qui ne m’inspirent que le doute, ni à celui qui cultive son doute
comme si celui-ci n'était pas, lui aussi, entouré de ténèbres. Cette pierre
m’atteindrait moi-même car je suis bien certain d’une chose: le besoin de
consolation que connaît l'être humain est impossible à rassasier
En ce qui me concerne, je traque la consolation comme le chasseur traque le
gibier. Partout où je crois l’apercevoir dans la forêt, je tire.
Souvent je n’atteins que le vide mais, une fois de temps en temps,
une proie tombe à mes pieds. Et, comme je sais que la consolation ne dure que
le temps d’un souffle de vent dans la cime d’un arbre, je me dépêche de
m’emparer de ma victime
Qu’ai-je alors entre mes bras?
Puisque je suis solitaire: une femme aimée ou un compagnon de voyage
malheureux. Puisque je suis poète: un arc de mots que je ressens de la joie et
de l’effroi à bander. Puisque je suis prisonnier: un aperçu soudain de la
liberté. Puisque je suis menacé par la mort: un animal vivant et bien chaud,
un cœur qui bat de façon sarcastique. Puisque je suis menacé par la mer:
un récif de granit bien dur
Mais il y a aussi des consolations qui viennent à moi sans y être conviées et
qui remplissent ma chambre de chuchotements odieux: Je suis ton plaisir —
aime-les tous ! Je suis ton talent — fais-en aussi mauvais usage que de
toi-même ! Je suis ton désir de jouissance — seuls vivent les gourmets !
Je suis ta solitude — méprise les hommes ! Je suis ton aspiration à la mort —
alors tranche !
Le fil du rasoir est bien étroit. Je vois ma vie menacée par deux périls:
d’un côté par les bouches avides de la gourmandise, de l’autre par l’amertume
de l’avarice qui se nourrit d’elle-même. Mais je tiens à refuser de choisir
entre l’orgie et l’ascèse, même si je dois pour cela subir le supplice du gril
de mes désirs. Pour moi, il ne suffit pas de savoir que, puisque nous ne sommes
pas libres de nos actes, tout est excusable. Ce que je cherche, ce n’est pas
une excuse à ma vie mais exactement le contraire d’une excuse: le pardon.
L’idée me vient finalement que toute consolation ne prenant pas en compte ma
liberté est trompeuse, qu’elle n’est que l’image réfléchie de mon désespoir.
En effet, lorsque mon désespoir me dit: Perds confiance, car chaque jour
n’est qu’une trêve entre deux nuits, la fausse consolation me crie: Espère,
car chaque nuit n’est qu’une trêve entre deux jours
Mais l’humanité n’a que faire d’une consolation en forme de mot d’esprit:
elle a besoin d’une consolation qui illumine. Et celui qui souhaite devenir
mauvais, c’est-à-dire devenir un homme qui agisse comme si toutes les actions
étaient défendables, doit au moins avoir la bonté de le remarquer lorsqu’il y
parvient
Personne ne peut énumérer tous les cas où la consolation est une nécessité.
Personne ne sait quand tombera le crépuscule et la vie n’est pas un problème
qui puisse être résolu en divisant la lumière par l’obscurité et les jours par
les nuits, c’est un voyage imprévisible entre des lieux qui n’existent pas.
Je peux, par exemple, marcher sur le rivage et ressentir tout à coup le défi
effroyable que l'éternité lance à mon existence dans le mouvement perpétuel de
la mer et dans la fuite perpétuelle du vent. Que devient alors le temps,
si ce n’est une consolation pour le fait que rien de ce qui est humain ne dure
— et quelle misérable consolation, qui n’enrichit que les Suisses !
Je peux rester assis devant un feu dans la pièce la moins exposée de toutes au
danger et sentir soudain la mort me cerner. Elle se trouve dans le feu,
dans tous les objets pointus qui m’entourent, dans le poids du toit et dans la
masse des murs, elle se trouve dans l’eau, dans la neige, dans la chaleur et
dans mon sang. Que devient alors le sentiment humain de sécurité si ce n’est
une consolation pour le fait que la mort est ce qu’il y a de plus proche de la
vie — et quelle misérable consolation, qui ne fait que nous rappeler ce qu’elle
veut nous faire oublier !
Je peux remplir toutes mes pages blanches avec les plus belles combinaisons de
mots que puisse imaginer mon cerveau. Étant donné que je cherche à m’assurer
que ma vie n’est pas absurde et que je ne suis pas seul sur la terre,
je rassemble tous ces mots en un livre et je l’offre au monde. En retour,
celui-ci me donne la richesse, la gloire et le silence. Mais que puis-je bien
faire de cet argent et quel plaisir puis-je prendre à contribuer au progrès de
la littérature — je ne désire que ce que je n’aurai pas: confirmation de ce
que mes mots ont touché le cœur du monde. Que devient alors mon talent si ce
n’est une consolation pour le fait que je suis seul — mais quelle épouvantable
consolation, qui me fait simplement ressentir ma solitude cinq fois plus fort !
Je peux voir la liberté incarnée dans un animal qui traverse rapidement une
clairière et entendre une voix qui chuchote: Vis simplement, prends ce que tu
désires et n’aie pas peur des lois ! Mais qu’est-ce que ce bon conseil si ce
n’est une consolation pour le fait que la liberté n’existe pas — et quelle
impitoyable consolation pour celui qui s’avise que l'être humain doit mettre
des millions d’années à devenir un lézard !
Pour finir, je peux m’apercevoir que cette terre est une fosse commune dans
laquelle le roi Salomon, Ophélie et Himmler reposent côte à côte.
Je peux en conclure que le bourreau et la malheureuse jouissent de la même
mort que le sage, et que la mort peut nous faire l’effet d’une consolation pour
une vie manquée. Mais quelle atroce consolation pour celui qui voudrait voir
dans la vie une consolation pour la mort !
Je ne possède pas de philosophie dans laquelle je puisse me mouvoir comme le
poisson dans l’eau ou l’oiseau dans le ciel. Tout ce que je possède est un duel,
et ce duel se livre à chaque minute de ma vie entre les fausses consolations,
qui ne font qu’accroître mon impuissance et rendre plus profond mon désespoir,
et les vraies, qui me mènent vers une libération temporaire. Je devrais
peut-être dire: la vraie car, à la vérité, il n’existe pour moi qu’une seule
consolation qui soit réelle, celle qui me dit que je suis un homme libre,
un individu inviolable, un être souverain à l’intérieur de ses limites
Mais la liberté commence par l’esclavage et la souveraineté par la dépendance.
Le signe le plus certain de ma servitude est ma peur de vivre. Le signe
définitif de ma liberté est le fait que ma peur laisse la place à la joie
tranquille de l’indépendance. On dirait que j’ai besoin de la dépendance pour
pouvoir finalement connaître la consolation d'être un homme libre,
et c’est certainement vrai. A la lumière de mes actes, je m’aperçois que toute
ma vie semble n’avoir eu pour but que de faire mon propre malheur.
Ce qui devrait m’apporter la liberté m’apporte l’esclavage et les pierres en
guise de pain
Les autres hommes ont d’autres maîtres. En ce qui me concerne, mon talent me
rend esclave au point de pas oser l’employer, de peur de l’avoir perdu.
De plus, je suis tellement esclave de mon nom que j’ose à peine écrire une
ligne, de peur de lui nuire. Et, lorsque la dépression arrive finalement,
je suis aussi son esclave. Mon plus grand désir est de la retenir,
mon plus grand plaisir est de sentir que tout ce que je valais résidait dans
ce que je crois avoir perdu: la capacité de créer de la beauté à partir de mon
désespoir, de mon dégoût et de mes faiblesses. Avec une joie amère,
je désire voir mes maisons tomber en ruine et me voir moi-même enseveli sous
la neige de l’oubli. Mais la dépression est une poupée russe et,
dans la dernière poupée, se trouvent un couteau, une lame de rasoir, un poison,
une eau profonde et un saut dans un grand trou. Je finis par devenir l’esclave
de tous ces instruments de mort. Ils me suivent comme des chiens,
à moins que le chien, ce ne soit moi. Et il me semble comprendre que le
suicide est la seule preuve de la liberté humaine
Mais, venant d’une direction que je ne soupçonne pas encore, voici que
s’approche le miracle de la libération. Cela peut se produire sur le rivage,
et la même éternité qui, tout à l’heure, suscitait mon effroi est maintenant
le témoin de mon accession à la liberté. En quoi consiste donc ce miracle?
Tout simplement dans la découverte soudaine que personne, aucune puissance,
aucun être humain, n’a le droit d'énoncer envers moi des exigences telles que
mon désir de vivre vienne à s'étioler. Car si ce désir n’existe pas,
qu’est-ce qui peut alors exister?
Puisque je suis au bord de la mer, je peux apprendre de la mer. Personne n’a le
droit d’exiger de la mer qu’elle porte tous les bateaux, ou du vent qu’il
gonfle perpétuellement toutes les voiles. De même, personne n’a le droit
d’exiger de moi que ma vie consiste à être prisonnier de certaines fonctions.
Pour moi, ce n’est pas le devoir avant tout mais: la vie avant tout.
Tout comme les autres hommes, je dois avoir droit à des moments où je puisse
faire un pas de côté et sentir que je ne suis pas seulement une partie de cette
masse que l’on appelle la population du globe, mais aussi une unité autonome
Ce n’est qu’en un tel instant que je peux être libre vis-à-vis de tous les
faits de la vie qui, auparavant, ont causé mon désespoir. Je peux reconnaître
que la mer et le vent ne manqueront pas de me survivre et que l'éternité se
soucie peu de moi. Mais qui me demande de me soucier de l'éternité?
Ma vie n’est courte que si je la place sur le billot du temps. Les
possibilités de ma vie ne sont limitées que si je compte le nombre de mots ou
le nombre de livres auxquels j’aurai le temps de donner le jour avant de mourir.
Mais qui me demande de compter? Le temps n’est pas l'étalon qui convient à la
vie. Au fond, le temps est un instrument de mesure sans valeur car il n’atteint
que les ouvrages avancés de ma vie
Mais tout ce qui m’arrive d’important et tout ce qui donne à ma vie son
merveilleux contenu: la rencontre avec un être aimé, une caresse sur la peau,
une aide au moment critique, le spectacle du clair de lune, une promenade en
mer à la voile, la joie que l’on donne à un enfant, le frisson devant la beauté,
tout cela se déroule totalement en dehors du temps. Car peu importe que je
rencontre la beauté l’espace d’une seconde ou l’espace de cent ans.
Non seulement la félicité se situe en marge du temps mais elle nie toute
relation entre celui-ci et la vie
Je soulève donc de mes épaules le fardeau du temps et, par la même occasion,
celui des performances que l’on exige de moi. Ma vie n’est pas quelque chose
que l’on doive mesurer. Ni le saut du cabri ni le lever du soleil ne sont des
performances. Une vie humaine n’est pas non plus une performance,
mais quelque chose qui grandit et cherche à atteindre la perfection.
Et ce qui est parfait n’accomplit pas de performance: ce qui est parfait
œuvre en état de repos. Il est absurde de prétendre que la mer soit faite pour
porter des armadas et des dauphins. Certes, elle le fait — mais en conservant
sa liberté. Il est également absurde de prétendre que l’homme soit fait pour
autre chose que pour vivre. Certes, il approvisionne des machines et il écrit
des livres, mais il pourrait tout aussi bien faire autre chose. L’important est
qu’il fasse ce qu’il fait en toute liberté et en pleine conscience de ce que,
comme tout autre détail de la création, il est une fin en soi. Il repose en
lui-même comme une pierre sur le sable
Je peux même m’affranchir du pouvoir de la mort. Il est vrai que je ne peux me
libérer de l’idée que la mort marche sur mes talons et encore moins nier sa
réalité. Mais je peux réduire à néant la menace qu’elle constitue en me
dispensant d’accrocher ma vie à des points d’appui aussi précaires que le temps
et la gloire
Par contre, il n’est pas en mon pouvoir de rester perpétuellement tourné vers
la mer et de comparer sa liberté avec la mienne. Le moment arrivera où je
devrai me retourner vers la terre et faire face aux organisateurs de
l’oppression dont je suis victime. Ce que je serai alors contraint de
reconnaître, c’est que l’homme a donné à sa vie des formes qui, au moins en
apparence, sont plus fortes que lui. Même avec ma liberté toute récente je ne
puis les briser, je ne puis que soupirer sous leur poids. Par contre,
parmi les exigences qui pèsent sur l’homme, je peux voir lesquelles sont
absurdes et lesquelles sont inéluctables. Selon moi, une sorte de liberté est
perdue pour toujours ou pour longtemps. C’est la liberté qui vient de la
capacité de posséder son propre élément. Le poisson possède le sien,
de même que l’oiseau et que l’animal terrestre. Thoreau avait encore la forêt
de Walden — mais où est maintenant la forêt où l'être humain puisse prouver
qu’il est possible de vivre en liberté en dehors des formes figées de la
société?
Je suis obligé de répondre: nulle part. Si je veux vivre libre,
il faut pour l’instant que je le fasse à l’intérieur de ces formes.
Le monde est donc plus fort que moi. A son pouvoir je n’ai rien à opposer que
moi-même — mais, d’un autre côté, c’est considérable. Car, tant que je ne me
laisse pas écraser par le nombre, je suis moi aussi une puissance.
Et mon pouvoir est redoutable tant que je puis opposer la force de mes mots à
celle du monde, car celui qui construit des prisons s’exprime moins bien que
celui qui bâtit la liberté. Mais ma puissance ne connaîtra plus de bornes le
jour où je n’aurai plus que le silence pour défendre mon inviolabilité,
car aucune hache ne peut avoir de prise sur le silence vivant
Telle est ma seule consolation. Je sais que les rechutes dans le désespoir
seront nombreuses et profondes, mais le souvenir du miracle de la libération me
porte comme une aile vers un but qui me donne le vertige: une consolation qui
soit plus qu’une consolation et plus grande qu’une philosophie, c’est-à-dire
une raison de vivre
Songtekstvertaling
Ik ben verstoken van geloof en kan daarom niet gelukkig zijn, voor een man die riskeert
om te vrezen dat zijn leven een absurde dwalende richting een zekere dood kan niet
wees gelukkig. Ik heb God niet als erfdeel ontvangen, noch als een vaststaand feit op de aarde vanwaar ik gekomen ben.
Ik kan de aandacht van een god vestigen, en ik ben niet nagelaten.
goed vermomde woede van de scepticus, de Sioux trucs van de rationalist of de
vurige openhartigheid van de atheïst. Dus ik durf de steen niet te gooien of degene die gelooft
in dingen die mij alleen maar aan het twijfelen brengen, noch aan hem die het in twijfel trekt.
alsof deze niet ook omringd was door duisternis. Deze steen
zou mij zelf bereiken, want ik ben vrij zeker van één ding: de behoefte aan
troost dat de mens weet dat het onmogelijk is om te bevredigen
Wat mij betreft, ik zoek troost als de jager de jager achtervolgt.
hertenvlees. Waar ik denk dat ik hem in het bos zie, schiet ik.
Vaak kom ik alleen in de leegte, maar af en toe,
een prooi valt aan mijn voeten. En, zoals ik weet dat troost alleen duurt
de tijd van een adem van de wind in de top van een boom, ik haast me om
mijn slachtoffer meenemen
Wat heb ik tussen mijn armen?
Omdat ik eenzaam ben: een geliefde vrouw of een reisgezel
ongelukkig. Omdat ik een dichter ben: een boog van woorden die ik voel vreugde en
eng als de hel. Omdat ik een gevangene ben: een plotselinge glimp van de
vrijheid. Omdat ik bedreigd word door de dood: een levend en zeer warm dier,
een hart dat sarcastisch klopt. Omdat ik bedreigd word door de zee:
een hard granieten Rif
Maar er zijn ook troost die onuitgenodigd naar me toe komen en
die mijn kamer vullen met verfoeilijke fluisteringen. —
ik hou van ze allemaal ! Ik ben je talent-maak er net zo slecht gebruik van als jij
jezelf ! Ik ben uw wens om te genieten-alleen fijnproevers leven !
Ik ben je eenzaamheid-veracht mannen ! Ik ben je aspiratie naar de dood. —
dus snij !
De prikkeldraad is erg smal. Ik zie mijn leven bedreigd door twee gevaren.:
aan de ene kant door inhalige monden van gulzigheid, aan de andere kant door bitterheid
hebzucht die zich voedt met zichzelf. Maar Ik wil niet kiezen
tussen orgie en ascese, zelfs als ik moet lijden onder de marteling van de grill
van mijn verlangens. Het is voor mij niet voldoende om dat te weten, want wij zijn niet
niet vrij van onze daden, alles is te vergeven. Wat ik zoek is niet
een excuus voor mijn leven, maar het tegenovergestelde van een excuus: vergeving.
Het idee komt eindelijk bij me op dat elke troost die geen rekening houdt met mijn
vrijheid is bedrieglijk, dat het slechts het doordachte beeld van mijn wanhoop is.
Want als mijn wanhoop tot Mij zegt: verlies vertrouwen, voor elke dag
is slechts een wapenstilstand tussen twee nachten, de valse troost roept me: hoop,
want elke nacht is slechts een wapenstilstand tussen twee dagen
Maar de mensheid heeft niets te maken met een troost in de vorm van een woord van geest.:
ze heeft een troost nodig die verlicht. En degene die wil worden
slecht, dat wil zeggen, om een man te worden die doet alsof alle acties
zijn verdedigbaar, moet op zijn minst de vriendelijkheid hebben om het op te merken wanneer er
bereiken
Niemand kan alle gevallen noemen waar troost een noodzaak is.
Niemand weet wanneer de schemering valt en het leven is geen probleem.
dat kan worden opgelost door licht te delen door duisternis en dagen door
nachten zijn een onvoorspelbare reis tussen plaatsen die niet bestaan.
Ik kan bijvoorbeeld langs de kust lopen en plotseling de uitdaging voelen.
bang dat de eeuwigheid in mijn bestaan komt in de eeuwige beweging van
de zee en in de eeuwige vlucht van de wind. Wat wordt dan tijd?,
als het geen troost is voor het feit dat niets dat menselijk is blijvend is
- en wat een ellendige troost, die alleen maar de Zwitsers verrijkt !
Ik kan voor een brand zitten in de minst blootgestelde Kamer van de
gevaar en plotseling voelen dat de dood me lokaliseert. Ze ligt in het vuur.,
in alle scherpe voorwerpen die me omringen, in het gewicht van het dak en in de
massa van de muren, het wordt gevonden in water, in sneeuw, in hitte en
in mijn bloed. Wat wordt dan het menselijke gevoel van veiligheid, zo niet
een troost voor het feit dat de dood het dichtst bij de
het leven-en wat een ellendige troost, die ons alleen herinnert wat het
hij wil dat we het vergeten .
Ik kan al mijn witte pagina ' s vullen met de mooiste combinaties van
woorden die mijn hersenen zich kunnen voorstellen. Ik probeer er zeker van te zijn.
dat mijn leven niet absurd is en dat ik niet alleen ben op aarde,
Ik zet al deze woorden samen in één boek en ik bied het aan de wereld. In ruil daarvoor,
deze geeft me rijkdom, glorie en stilte. Maar wat kan ik goed doen?
maak dit geld en wat plezier kan ik nemen om bij te dragen aan de vooruitgang van
literatuur-ik verlang alleen naar wat ik niet zal hebben: bevestiging hiervan
dat mijn woorden het hart van de wereld raakten. Wat wordt dan mijn talent als dit
is geen troost voor het feit dat ik alleen ben - maar hoe verschrikkelijk
troost, waardoor ik mijn eenzaamheid vijf keer sterker voel.
Ik zie de Vrijheid belichaamd in een dier dat snel een
Glade en hoor een fluisterstem: gewoon schroef, neem wat je
begeert en wees niet bang voor de wetten ! Maar wat is dit goede advies als dit
is geen troost voor het feit dat vrijheid niet bestaat — en wat
genadeloze troost voor degene die waarschuwt dat de mens
miljoenen jaren om een hagedis te worden !
Tot slot kan ik zien dat dit land een massagraf is in
welke koning Solomon, Ophelia en Himmler naast elkaar rusten.
Ik kan concluderen dat de beul en de ongelukkigen hetzelfde genieten.
dood dan de wijze, en die dood kan ons het effect van een troost voor
een gemist leven. Maar wat een vreselijke troost voor degene die zou zien
in het leven een troost voor de dood !
Ik heb geen filosofie waarin ik kan bewegen zoals de
vis in het water of vogel in de lucht. Het enige wat ik bezit is een duel.,
en dit duel vindt elke minuut van mijn leven plaats tussen valse troost,
dat alleen maar mijn hulpeloosheid vergroot en mijn wanhoop verdiept,
en de echte, die me naar een tijdelijke vrijlating leiden. Dat zou ik moeten doen.
misschien zeggen zij: "de waarheid, want voor mij is er slechts één."
troost die echt is, degene die me vertelt dat ik een vrij man ben. ,
een onschendbaar individu, een soeverein binnen zijn grenzen
Maar vrijheid begint met slavernij, en soevereiniteit begint met afhankelijkheid.
Het meest zekere teken van mijn slavernij is mijn angst om te leven. Ondertekenen
definitief van mijn vrijheid is het feit dat mijn angst plaats maakt voor vreugde
stille onafhankelijkheid. Het lijkt erop dat ik de verslaving nodig heb voor
in staat zijn om eindelijk de troost te kennen van een vrij man te zijn,
en dat is zeker waar. In het licht van mijn acties, realiseer ik me dat
mijn leven lijkt te draaien om het maken van mijn eigen ongeluk.
Wat me vrijheid brengt brengt brengt me slavernij en stenen in
voor brood
Andere mannen hebben andere meesters. Wat mij betreft, mijn talent.
tot slaaf gemaakt om het niet te durven gebruiken, uit angst om het te verliezen.
Bovendien ben ik zo slaaf van mijn naam dat ik nauwelijks durf om een
lijn, uit angst hem iets aan te doen. En, als depressie eindelijk komt,
Ik ben ook zijn slaaf. Mijn grootste wens is om haar tegen te houden.,
mijn grootste plezier is om te voelen dat alles wat ik waard was lag in
wat ik geloof dat ik heb verloren: de mogelijkheid om schoonheid te creëren van mijn
wanhoop, walging en zwakheden. Met bittere vreugde,
Ik wil m ' n huizen kapot zien gaan en mezelf begraven zien.
de sneeuw van de vergetelheid. Maar depressie is een Russische pop en,
in de laatste Pop zit een mes, een scheermesje, een vergif.,
een diep water en een sprong in een groot gat. Ik eindig als slaaf.
van al deze instrumenten van de dood. Ze volgen me als honden.,
tenzij ik de hond ben. En het lijkt mij dat de
zelfmoord is het enige bewijs van menselijke vrijheid.
Maar, komende uit een richting die ik nog niet vermoed, hier is dat
het wonder der bevrijding nadert. Dit kan op de kust gebeuren.,
en dezelfde eeuwigheid die ooit mijn angst veroorzaakte is nu
de getuige van mijn toetreding tot de Vrijheid. Waar bestaat dit wonder uit?
Gewoon in de plotselinge ontdekking dat niemand, geen macht,
geen mens heeft het recht om aan mij eisen te stellen als
mijn verlangen om te leven vervaagt. Want als dit verlangen niet bestaat,
wat kan er dan bestaan?
Omdat ik bij de zee ben, kan ik van de zee leren. Niemand heeft de
recht om van de zee te eisen dat het alle boten, of Van De wind dat het
blaast alle zeilen voortdurend op. Ook heeft niemand het recht
van mij eisen dat mijn leven een gevangene is van bepaalde functies.
Voor mij is het niet de plicht boven alles, maar het leven boven alles.
Net als andere mannen, moet ik recht hebben op tijden dat ik kan.
doe een stap opzij en voel me alsof ik hier niet alleen deel van uitmaak.
de massa noemde de bevolking van de wereld, maar ook een autonome eenheid
Alleen op zo ' n moment kan ik vrij zijn van alle
feiten van het leven die eerder mijn wanhoop veroorzaakten. Ik herken
dat de zee en de wind niet zullen falen om mij en die eeuwigheid te overleven.
maak je geen zorgen om mij. Maar wie vraagt me om te geven om de eeuwigheid?
Mijn leven is alleen kort als ik het op de stomp van de tijd plaats. De
de mogelijkheden van mijn leven zijn alleen beperkt als ik het aantal woorden of
het aantal boeken dat ik de dag voor mijn dood kan geven.
Maar wie vraagt me om te tellen? Tijd is niet de standaard die past bij de
leven. De tijd is immers een waardeloos meetinstrument omdat het niet
dat de geavanceerde werken van mijn leven
Maar alles wat mij overkomt en alles wat mijn leven zijn
prachtige inhoud: ontmoeting met een geliefde, een streling op de huid,
een hulp op het kritieke moment, de moonlight show, een wandeling naar binnen
zeezeilen, de vreugde gegeven aan een kind, de sensatie voor schoonheid,
dit alles gebeurt volledig buiten de tijd. Want het maakt niet uit dat ik
ontmoet schoonheid de ruimte van een seconde of de ruimte van honderd jaar.
Niet alleen ligt geluk in de marge van de tijd, maar het ontkent alles.
relatie tussen het en het leven
Daarom hef ik de last van de tijd van mijn schouders en tegelijkertijd,
de voorstelling die van mij wordt verlangd. Mijn leven is niet iets.
dat moeten we meten. Noch het springen van de cabri, noch het opkomen van de zon zijn
prestatie. Een menselijk leven is ook geen prestatie.,
maar iets dat groeit en streeft naar perfectie.
En wat perfect is, presteert niet: wat perfect is
werk in een staat van rust. Het is absurd te beweren dat de zee gemaakt is voor
draag Armada ' s en dolfijnen. Klopt — maar door te behouden
zijn vrijheid. Het is ook absurd te beweren dat de mens gemaakt is voor
iets anders dan leven. Klopt, hij levert machines en hij schrijft
boeken, maar hij kan net zo goed iets anders doen. Het belangrijkste is ...
laat hem doen wat hij doet in volledige vrijheid en volledig bewust van wat,
zoals elk ander detail van de schepping, is het een doel op zich. Het rust in
zichzelf als een steen op het zand
Ik kan mezelf zelfs bevrijden van de kracht van de dood. Het is waar dat ik niet kan
vrij van het idee dat de dood op mijn hielen loopt en nog minder zijn
werkelijkheid. Maar ik kan de bedreiging teniet doen die het in mij vormt.
met het ophangen van mijn leven aan voetsteunen zo onzeker als de tijd
en glorie
Maar het is niet aan mij om eeuwig te blijven draaien naar ...
de zee en vergelijk zijn vrijheid met de mijne. Het moment zal komen wanneer ik
zal zich moeten keren naar de aarde en het gezicht van de organisatoren van
de onderdrukking waarvan ik slachtoffer ben. Wat ik dan zal worden gedwongen om
om te erkennen is dat de mens zijn levensvormen heeft gegeven die, althans in
uiterlijk, zijn sterker dan hem. Zelfs met mijn zeer recente vrijheid heb ik niet
breek ze dan, ik kan alleen zuchten onder hun gewicht. Door cons,
onder de eisen die op de mens wegen, kan ik zien welke zijn
absurd en onvermijdelijk. Naar mijn mening is een soort vrijheid
voor altijd verloren of voor een lange tijd. Het is de vrijheid die uit de
vermogen om zijn eigen element te bezitten. De vis heeft zijn eigen,
net als de vogel en het landdier. Thoreau had nog steeds het bos.
van Walden-maar waar is nu het bos waar de mens kan bewijzen
dat het mogelijk is om in vrijheid te leven buiten de bevroren vormen van de
gezelschap?
Ik moet antwoorden: nergens. Als ik vrij wil leven,
voorlopig moet ik het binnen deze formulieren doen.
Dus de wereld is sterker dan ik. Voor zijn macht heb ik daar niets tegen in te brengen.
ikzelf-maar, aan de andere kant, het is aanzienlijk. Want zolang ik dat niet doe
laat het nummer me niet verpletteren, ik ben ook een kracht.
En mijn kracht is angstaanjagend zolang ik de kracht van mijn woorden kan tegenspreken
dat van de wereld, omdat degene die gevangenissen bouwt zich minder goed uitdrukt dan
degene die vrijheid bouwt. Maar mijn kracht zal geen grenzen meer kennen.
de dag dat ik alleen stilte heb om mijn onschendbaarheid te verdedigen.,
want geen bijl kan de levende stilte vasthouden
Dit is mijn enige troost. Ik weet dat terugval in wanhoop
zal veel en diepgaand zijn, maar de herinnering aan het wonder van bevrijding mij
draagt als een vleugel naar een doel dat me duizelig maakt: een troost dat
de voorzitter. - het debat is gesloten.,
een reden om te leven