Trophy Eyes — In Return songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "In Return" van Trophy Eyes.
Songteksten
The two story house,
Where we started again,
With the flaky white paint,
On the garage door.
Trying to skate in the drive way,
On a hand me down skate board.
I left my skin on the ash felt,
The closest to pain that I’d felt.
Too young to know what lonely was,
Just you and three kids,
In an empty fucking house.
I never noticed,
I never saw the pain,
When 14 years meant shit that day.
It never mattered so much to me,
It never changed a thing.
The tests came in,
You were sick,
But it’s not like I didn’t care,
I just couldn’t hear it.
A wheel chair would never take my mum,
If I just ignored it.
You said we’d never have it differently,
From the kids that were given everything,
So instead I’d throw it in your face,
The thought of letting someone in.
Mum,
Now that I’ve been in love myself,
I can’t imagine how it felt,
To be told that you could,
Never love another man.
Not like you had it easy,
Not like you came out even.
It’s not like I could ask for any more,
Than you’d already given.
And it makes me sick,
That bad luck had nothing to do with it.
Just the heartless human beings,
That you called your family.
Apologise,
You’ll never get those years,
But you smiled through all of it.
And I know,
Even after everything I’ve done,
All I ever had to do was call.
But I’ve lost sleep over the,
Thought of forgiveness.
Songtekstvertaling
The two story house,
Waar we weer begonnen zijn,
Met de flaky witte verf,
Op de garagedeur.
Proberen te schaatsen in de weg,
Geef me een hand op het skatebord.
Ik liet mijn huid op de as voelen,
Het dichtst bij de pijn die ik had gevoeld.
Te jong om te weten wat eenzaam was,
Alleen jij en drie kinderen.,
In een leeg huis.
Ik heb het nooit gemerkt.,
Ik heb de pijn nooit gezien.,
Toen 14 jaar klote betekende die dag.
Het maakte me nooit zoveel uit.,
Het heeft niets veranderd.
De tests zijn binnen.,
Je was ziek.,
Maar het is niet dat het me niets kon schelen.,
Ik kon het gewoon niet horen.
Een rolstoel zou mijn moeder nooit meenemen.,
Als ik het gewoon negeerde.
Je zei dat we het nooit anders zouden hebben.,
Van de kinderen die alles kregen.,
Dus in plaats daarvan zou ik het in je gezicht gooien,
De gedachte om iemand binnen te laten.
Moeder,
Nu ik zelf verliefd ben geweest,
Ik kan me niet voorstellen hoe het voelde.,
Om te horen dat je kon,
Hou nooit van een andere man.
Niet dat je het makkelijk had.,
Niet dat je er zelfs uit kwam.
Ik kan niet meer vragen.,
Dan je al had gegeven.
En ik word er ziek van.,
Dat ongeluk had er niets mee te maken.
Alleen de harteloze mensen.,
Dat je je familie belde.
Verontschuldigen,
Die jaren krijg je nooit.,
Maar je lachte er doorheen.
En ik weet,
Zelfs na alles wat ik heb gedaan,
Ik hoefde alleen maar te bellen.
Maar ik heb mijn slaap verloren over de,
Ik dacht aan vergeving.