Тринадцатое созвездие — Живой songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Живой" van Тринадцатое созвездие.
Songteksten
Когда искрясь как горы золотые
Манили воды западных портов
Сминая воздух конница Батыя
С землей равняла стены городов.
Я четко помню стон камней столетних,
Я помню тучи стрел над головой.
Я оставлял Рязань в числе последних.
Я был живой. На зло огню живой!
Прошло два века, долго ли, аль вскоре —
Судить не мне. Не мне слагать стихи,
Но я пришел на Куликово Поле
Собой пополнив полк левой руки.
И я рубил, кого, не понимая,
Мешая кровь, с сухой донской травой
И устояв пред полчищем Мамая
Остался, всем смертям на зло — живой!
Когда эскадра шведская войною
Входила в устье северной Двины
Я за царя Петра стоял стеною
У крепостной Архангельской стены.
Потом я был во взятом Измаиле
И сам Суворов мною дорожил.
Я шел за ним сквозь Альпы ледяные,
Я замерзал, но все ж остался жив!
В лесах, под Вязьмой, снежною зимою,
Денис Давыдов взял меня в отряд.
Я слыл среди французов сатаною
И слыл героем средь своих ребят.
На перевалах грозного Кавказа,
Где голос эха бьется меж вершин,
Я попадал в турецкий плен два раза,
Но убегал и все ж остался жив!
В бескомпромиссном, страшном сорок первом
Я в катакомбах гнил возле Керчи.
Когда у всех вокруг сдавали нервы
Я все же вырвался в тени ночи.
А в сорок пятом я входил в Варшаву,
Неся в ладони пядь родной межи
Под градом пуль. Приказ: «Назад ни шагу!»
Я там был ранен, но остался жив!
Уже потом, в горах, под Кандагаром,
Я вновь был ранен в левое плечо,
Но свято верил в то, что всё не даром
И время в русле правильном течет.
И мне медалей-орденов не надо,
Мой подвиг незаметен для страны.
Привычно гладя дуло автомата
Я жду начала следущей войны.
Songtekstvertaling
Als bergen van goud,
De wateren van de westelijke havens wenkten
Batu ' s cavalerie verplettert de lucht
Met de aarde gelijk aan de muren van steden.
Ik herinner me duidelijk De Kreun van de honderd jaar oude stenen.,
Ik herinner me de wolken van pijlen.
Ik verliet Ryazan in de laatste drie dagen.
Ik leefde nog. Levend op het kwade vuur.
Twee eeuwen zijn verstreken, hoe lang, hoe snel —
Het is niet aan mij om te oordelen. Het is niet aan mij om poëzie te schrijven.,
Maar ik kwam naar Kulikovo Field.
Door zich bij het linker regiment aan te sluiten.
En ik sneed, wie, niet begrijpen,
Roeren in het bloed, met droog don gras
En voor de Horde van Mamai
Alle doden op evil-alive!
Toen het Zweedse oorlogseskader
Het kwam in de monding van de Noordelijke Dvina rivier
Ik stond voor tsaar Peter als een muur
Bij de vestingmuur van Archangelsk.
Toen werd ik ontvoerd door Ishmael.
En Suvorov zelf had me gewaardeerd.
Ik volgde hem door de ijzige Alpen.,
Ik had het ijskoud, maar ik leefde nog.
In het bos, onder Vyazma, snowy winter,
Denis Davydov nam me mee naar het team.
Ik stond onder de Fransen bekend als Satan.
En hij stond bekend als een held onder zijn jongens.
Op de passen van de Verschrikkelijke Kaukasus,
Waar de stem van de echo klopt tussen de pieken,
Ik ben twee keer door de Turken gevangen genomen.,
Maar hij rende weg en leefde nog.
In de compromisloze, verschrikkelijke 41
Ik lag te rotten in de catacomben bij Kerch.
Toen iedereens zenuwen het begaven
Ik ontsnapte in de schaduw van de nacht.
En in de 45ste ging ik naar Warschau,
Het dragen in de palm van je hand van de spanwijdte van je inheemse grens
Onder een hagel van kogels. Orde: "geen stap terug!"
Ik was daar gewond, maar ik heb het overleefd.
Later, in de bergen, bij Kandahar,
Ik ben weer in m ' n linkerschouder geschoten.,
Maar hij was er vast van overtuigd dat alles niet voor niets was.
En de tijd stroomt in de goede richting.
En ik heb geen medailles of bevelen nodig.,
Mijn prestatie is onzichtbaar voor het land.
Gewoonlijk streel ik de loop van een machinegeweer.
Ik kijk uit naar de volgende oorlog.