Trial By Fire — Friendly Fire songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Friendly Fire" van Trial By Fire.
Songteksten
March in place, so what’s the purpose?
Living labels, living lies
Walking billboards, no one’s rebels true disservice, true decline social
circles, separate failures common threads are giving way falling into vicious
cycles.
Worthless patterns we were meant to break, instead, we sap the soul out of the
sound a chorus of boredom remains EMPTY! Comforts callous built this cage
numbed by the blueprints decay
in this dead religion, are we our own thought police?
Building our own guillotines, causalities of civil wars we have waged in this
womb have we had to much room to breath. Delusions so myopic proudly sewn onto
our sleeves until we save our purpose from the jaws of history we’ll never
rediscover why we sing, why we dance, and why we scream.
To revive our lives, organize, salvage power from the ties that bind our
shallow existence to struggles we’ve left behind to reemerge redefined.
Fuck the Structure, glasshouse shatters molds remain standards we’ve lived to
defeat, creeping in becoming repeating refrains in this womb, until we decide,
we’re all fighting on the same side.
Songtekstvertaling
Mars op zijn plaats, dus wat is het doel?
Levende labels, levende leugens
Wandelende reclameborden, niemands rebellen echte slechte dienst, ware achteruitgang sociaal
Cirkels, afzonderlijke mislukkingen gemeenschappelijke draden vallen weg in vicieuze cirkels
fiets.
Waardeloze patronen die we moesten breken, in plaats daarvan, we sap de ziel uit de
klinkt een koor van verveling blijft leeg! Comfort callous bouwde deze kooi
verdoofd door de blauwdrukken verval
in deze dode religie, zijn we onze eigen gedachten politie?
Het bouwen van onze eigen guillotines, causaliteiten van burgeroorlogen die we in deze
baarmoeder hebben we te veel ruimte gehad om te ademen. Waanideeën zo kortzichtig met trots aan elkaar genaaid
onze mouwen totdat we ons doel redden van de kaken van de geschiedenis zullen we nooit
herontdek waarom we zingen, waarom we dansen en waarom we schreeuwen.
Om ons leven nieuw leven in te blazen, te organiseren, kracht te redden van de banden die onze
oppervlakkig bestaan voor de strijd die we hebben achtergelaten om opnieuw gedefinieerd te worden.
De pot op met het bouwwerk, kastenschelpen blijven standaard waar we aan hebben geleefd
nederlaag, sluipend in het steeds herhalen van refrein in deze baarmoeder, totdat we beslissen,
we vechten allemaal aan dezelfde kant.