Tony Marcus — Lost World songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Lost World" van Tony Marcus.
Songteksten
Sometimes it seems so long ago
Those days when I was young
Yet the taste of yesterday still lingers on my tongue
These visions of a vanished world
Compell to explain
What we have lost to never find again
There was a time when flowers bloomed
The air was fresh and clear
The sunlight was a glory then
And not something to fear
The birds would sing the day away
In trees that grew so green
We didn’t mean to steal that from our children
In autumn we would walk for hours
On trails of red and gold
In spring time all was green an unexpected
In summer, rivers flowed to sea
With sparkling fish untold
And winter brought its snow and rain
I laugh to think that we complained
And there were bees, the golden bees
That you will never know
And hawks that flew in circles as we walked down below
We drank from streams, it was no dream
I swear that it was true
My God how could we ever let it happen?
The snows have melted from the peaks
The river’s gone to clay
The nests are all deserted, the birds have flown away
The forest’s cleared, and disappeared
Are flowers, fish and tree
Except within these memories that I offer
For you who’ll never know these things
I bow my head and cry
A world long gone to everyone
With greed; the reason why
Too much, too soon, too often
With no thought of days to come
Too late to bring it back now that we’ve lost it
In autumn we would walk for hours on trails of red and gold
In spring time all was green and unexpected
In summer rivers flowed to sea
With sparkling fish untold
And winter brought its snow and rain
I laughed to think that we complained
You mad old fool, I hear you say
And I can not deny
It’s bound to seem unreal today
These tales of times gone by
But thoughtless ones like me, who used it up can still recall
A world of plenty, lost to us forever
Songtekstvertaling
Soms lijkt het zo lang geleden.
Toen ik jong was.
Maar de smaak van gisteren hangt nog steeds op mijn tong.
Deze visioenen van een verdwenen wereld
Leg uit
Wat we verloren hebben om nooit meer te vinden
Er was een tijd dat bloemen bloeiden.
De lucht was fris en helder
Het zonlicht was toen een glorie.
En niet iets om bang voor te zijn.
De vogels zongen de dag weg
In bomen die zo groen werden
We wilden dat niet van onze kinderen stelen.
In de herfst zouden we uren lopen
Op sporen van rood en goud
In de lente was alles groen en onverwacht
In de zomer stroomden rivieren naar zee.
Met niet-mousserende vis
En de winter bracht haar sneeuw en regen
Ik lach om te denken dat we klaagden.
En er waren bijen, de gouden bijen
Dat je het nooit zult weten
En haviken die rondjes vlogen terwijl we naar beneden liepen
We dronken van beken, het was geen droom
Ik zweer dat het waar was.
Mijn God, hoe kunnen we dat ooit laten gebeuren?
De sneeuw is gesmolten van de pieken.
De rivier is naar klei gegaan.
De nesten zijn allemaal verlaten, de vogels zijn weggevlogen
Het bos is ontruimd en verdwenen.
Zijn bloemen, vis en boom
Behalve in deze herinneringen die ik aanbied
Voor jou die dit nooit zal weten.
Ik buig mijn hoofd en huil
Een wereld die al lang naar iedereen is gegaan
Met hebzucht, de reden waarom
Te veel, te vroeg, te vaak
Zonder aan de komende dagen te denken
Te laat om het terug te brengen nu we het kwijt zijn.
In de herfst zouden we uren lopen op paden van rood en goud
In de lente was alles groen en onverwacht
In de zomer stroomden rivieren naar zee
Met niet-mousserende vis
En de winter bracht haar sneeuw en regen
Ik lachte om te denken dat we klaagden.
Jij gekke oude dwaas, ik hoor je zeggen
En ik kan niet ontkennen
Het zal vandaag onwerkelijk lijken.
Deze verhalen van voorbij gegaan tijden
Maar onnadenkende mensen zoals ik, die het gebruikt hebben, kunnen zich nog herinneren
Een wereld van overvloed, voor altijd verloren voor ons