Tom T. Hall — It Sure Can Get Cold In Des Moines songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "It Sure Can Get Cold In Des Moines" van Tom T. Hall.
Songteksten
The Iowa weather was 13 below
I had come to Des Moines for a radio show
I awoke in the evening from a traveler’s sleep
With notions of something to eat
The old elevator slid down past the floors
My head and my eyes said you should have slept more
The man at the desk said, the restaurant was closed
Outside it was 14 below
The lounge was still open and so I walked in In place of my food I had two double gins
I looked 'round the room, as a tourist would do That’s when I saw the girl in the booth
She sat there and cried in the smoky half-dark
The silent type crying that tears out your heart
Her clothes were not cut in the new modern way
And her suitcase had seen better days
Nobody asked her what caused her such pain
Nobody spoke up, yet no one complained
Without even asking, I knew why she cried
Life is just like that sometimes
The man at the desk said, «It's 15 below»
The bellhop said, «Yeah man, that’s cold, that’s cold»
I went back to my room and I wrote down this song
Oh it sure can get cold in Des Moines
Songtekstvertaling
Het weer in Iowa was 13 graden onder nul.
Ik was naar Des Moines gekomen voor een radioprogramma.
Ik werd ' s avonds wakker van de slaap van een reiziger.
Met ideeën over iets te eten
De oude lift gleed naar beneden langs de vloeren
Mijn hoofd en mijn ogen zeiden dat je meer had moeten slapen.
De man aan het bureau zei dat het restaurant gesloten was.
Buiten was het 14 graden onder nul.
De lounge was nog open en dus liep ik in de plaats van mijn eten Ik had twee dubbele gins
Ik keek rond in de kamer, zoals een toerist dat zou doen. toen zag ik het meisje in de cabine.
Ze zat daar en huilde in het rokerige half-donker.
Het stille type dat huilt dat je hart verscheurt
Haar kleren zijn niet op de nieuwe moderne manier gesneden.
En haar koffer had betere dagen gekend.
Niemand vroeg haar wat haar zoveel pijn deed.
Niemand sprak, maar niemand klaagde.
Zonder het te vragen, wist ik waarom ze huilde.
Zo is het leven soms.
De man aan het bureau zei, " het is 15 graden onder nul»
De piccolo zei, " ja man, dat is koud, dat is koud»
Ik ging terug naar mijn kamer en ik schreef dit lied op
Oh het kan zeker koud worden in Des Moines