Тимур Спб — Брошенная мать songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Брошенная мать" van Тимур Спб.
Songteksten
В заштопанном халате из яркого цветного волокна,
В больничной переполненной палате стоит женщина, плачет у окна —
Ее уже никто не утешает — все знают о причине этих слез.
Соседок по палате навещают, а ей, лишь раз, сынок халат привез.
Про тапочки забыл, сказал смущённо: Я завтра привезу, потерпишь, мам?
— Конечно, потерплю. Я ж на перинке и в шерстяных носках могу лежать.
Куда мне тут ходить? Простора мало. Покушать санитарки принесут.
Меня болезнь настолько измотала, что мне б лишь полежать, да отдохнуть.
Вздохнул сынок, отвел глаза в сторонку:
Тут… Понимаешь… Дело есть к тебе…
Все это очень путано и тонко,
Но ты не думай плохо обо мне!
Квартира у тебя стоит пустая, и мы с женой подумали о том,
Что ты то там, то тут… Одна… Больная… Поправишься — к себе тебя возьмем.
И внуки будут рады, ты же знаешь… Они души в тебе не чают, мам!
Все решено. Ты к нам переезжаешь. Твою квартиру будем продавать.
Достал бумаги, молвил без сомненья: Я все продумал, мне доверься, мам…
Как только мы увидим улучшенья — отсюда сразу жить поедешь к нам.
Что скажешь тут? Он сын ей, кровь родная…
А внуки — ради них и стоит жить!
И подписала, не подозревая, как все на самом деле обстоит.
Проходят дни, проходят и недели… Сынка все нет, и вряд ли он придет.
Женщину тешали и жалели, но кто же и чего тут не поймет?
А с каждым днем она все слабеет, и по ночам все чаще снится сон —
Как кашу по утрам сыночку греет, но плачет и не хочет кушать он.
И первые шаги, и слово, что сказал он в первый раз,
И первые царапины, и детский сад, и школа — первый класс.
Врачи молчат, стараясь что есть силы хоть как-то ей страданья облегчить.
А родственники строго запретили ей про диагноз сообщить.
Она не знает, что больница эта — не городской простой стационар.
Что шансов на поправку больше нету, но для нее незнанье — не кошмар.
Табличка «Hospice» на стене у входа ей ни о чем плохом не говорит.
На странные слова давно уж мода, и нужно ли кого за то винить?
Она не знает, что сынок исправно звонит врачам, в неделю раза два:
— Вы ж говорили — умирает… Странно, что до сих пор она еще жива.
Она жива. Она все ждет и верит, что сын придет, обнимет, объяснит…
Откроются сейчас палаты двери. Она же все поймет и все простит.
С последних сил встает она с кровати, держась за стенку, подойдет к окну.
Насколько ей еще терпенья хватит так верить безразличному сынку?
Она готова до конца старатьс, и сил, что нет, она должна найти.
Вдруг он придет? Она должна дождаться! Придет… Ну как он может не придти?
Стоит и плачет… Ждет от сына вести…
На небо лишь посмотрит невзначай,
И теребит рукой нательный крестик —
Мол, подожди, Господь, не забирай…
Songtekstvertaling
In een gewaad van fel gekleurde vezels,
Een vrouw staat in een drukke ziekenhuiskamer te huilen bij het raam. —
Niemand troost haar meer — iedereen kent de reden van deze tranen.
Buren op de afdeling bezoeken, en zij, slechts een keer, zoon bracht een badjas.
Ik vergat mijn Slippers, ik zei in verlegenheid: ik breng ze morgen terug, wil je geduld hebben, mam?
"Natuurlijk doe ik dat. Ik kan op een veren bed liggen en wollen sokken dragen.
Waar moet ik heen? Er is weinig ruimte. De zusters brengen je iets te eten.
Ik was zo uitgeput door mijn ziekte dat ik alleen maar kon gaan liggen en rusten.
Mijn zoon zuchtte en keek weg.
Hier ... Weet je... zaken zijn voor jou.…
Het is allemaal erg verwarrend en subtiel.,
Maar denk niet slecht over mij!
Je appartement is leeg en mijn vrouw en ik hebben erover nagedacht.,
Dat jij daar bent, dan hier ... één ... ziek ... als je beter wordt, nemen we je mee.
En de kleinkinderen zullen blij zijn, weet je ... ze houden van je, mam!
Het is geregeld. Je komt bij ons wonen. We verkopen je appartement.
Hij pakte de papieren en zei zonder aarzeling:…
Zodra we verbeteringen zien-vanaf hier ga je onmiddellijk bij ons wonen.
Wat zeg je hier? Hij is haar zoon, haar eigen bloed.…
En kleinkinderen-ze zijn het waard om voor te leven!
En ik tekende het, niet wetende hoe de dingen echt zijn.
Dagen gaan voorbij, en weken gaan voorbij ... mijn zoon is nog steeds vermist, en het is onwaarschijnlijk dat hij zal komen.
De vrouw was gevleid en had medelijden, maar wie zou wat niet begrijpen?
En elke dag wordt ze zwakker en zwakker, en ' s nachts droomt ze vaker —
Als pap in de ochtend warmt mijn zoon, maar hij huilt en wil niet eten.
En de eerste stappen, en het woord dat hij voor het eerst zei,
En de eerste krassen, en de kleuterschool, en school-de eerste klas.
De dokters zijn stil en doen hun best om haar lijden te verlichten.
En familie verbood haar om over de diagnose te vertellen.
Ze weet niet dat dit ziekenhuis geen ziekenhuis is.
Dat de kans op herstel er niet meer is, maar voor haar onwetendheid is geen nachtmerrie.
Het bord "Hospice" op de muur bij de ingang betekent niets slechts voor haar.
Vreemde woorden zijn al lang de mode, en moet je daar iemand de schuld van geven?
Ze weet niet dat haar zoon regelmatig de dokters Belt, een of twee keer per week. :
"Je zei dat hij stervende was... het is vreemd dat ze nog leeft.
Ze leeft nog. Ze wacht op alles en gelooft dat haar zoon zal komen, knuffelen, uitleggen…
De deuren gaan nu open. Ze zal alles begrijpen en alles vergeven.
Met de laatste van haar kracht, komt ze uit bed, houdt zich vast aan de muur, en gaat naar het raam.
Hoe lang zou ze nog het geduld hebben om zo ' n onverschillige zoon te vertrouwen?
Ze is klaar om te proberen tot het einde, en de krachten die dat niet zijn, moet ze vinden.
Wat als hij komt? Ze moet wachten. Hij zal komen... Hoe kan hij niet komen?
Staat en huilt ... wachtend op nieuws van haar zoon. …
Aan de hemel kijkt slechts terloops,
En knoeit met zijn kruis —
Wacht, heer, neem het niet aan.…