Thursday — For The Workforce, Drowning songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "For The Workforce, Drowning" van Thursday.
Songteksten
Falling from the top floor your lungs
fill like parachutes
windows go rushing by.
people inside,
dressed for the funeral in black and white.
These ties strangle our necks, hanging in the closet,
found in the cubicle;
without a name, just numbers, on the resume stored in the mainframe,
marked for delete.
please take these hands
throw them in the river,
wash away the things they never held
please take these hands,
throw me in the river,
dont let me drown before the workday ends.
9 to 5! 9 to 5!
and we’re up to our necks,
drowning in the seconds,
ingesting the morning commute
lost in a dead subway sleep
Now we lie wide awake in our parents beds,
tossing and turning.
tomorrow we’ll get up drive to work,
single file
with everyday
it’s like the last.
waiting for the life to start, is it always just always ahead of the curve?
please take these hands
throw them in the river,
wash away the things they never held
please take these hands,
throw me in the river,
dont let me drown before the workday ends.
just keep making copies
of copies
of copies
when will it end?
it’ll never end,
'til it gets so bad
that the ink fills in our fingerprints
and the silouhette of your own face becomes the black cloud of war
and even in our dreams we’re so afraid the weight will offset who we are
all those breaths that you took have now been canceled in your lungs.
last night my teeth fell out like ivory typewriter keys
and all the monuments and skyscrapers burned down and filled the sea.
save our ship
the anchor is part of the desk
we can’t cut free,
the water is flooding the decks
the memo’s sent through the currents
computers spark like flares
i can see them.
they don’t touch me,
touch me.
please someone,
teach me how to swim.
please, don’t let me drown,
please, don’t let me drown.
Songtekstvertaling
Vallen van de bovenste verdieping je longen
vulling als parachutes
de ramen gaan voorbij.
mensen binnen,
gekleed voor de begrafenis in zwart-wit.
Deze dassen wurgen onze nek, hangend in de kast. ,
gevonden in het hokje;
zonder naam, alleen nummers, op het CV opgeslagen in het mainframe,
gemarkeerd om te verwijderen.
neem deze handen.
gooi ze in de rivier.,
was de dingen weg die ze nooit vasthielden.
neem deze handen.,
gooi me in de rivier,
laat me niet verdrinken voor de werkdag eindigt.
Negen tegen vijf. Negen tegen vijf.
en we zitten tot onze nek,
verdrinken in de seconden,
het innemen van de ochtend pendel
verloren in een dode Metro slaap
Nu liggen we klaarwakker in onze ouderbedden.,
gooien en draaien.
morgen staan we op, rijden naar het werk.,
enkel bestand
met alledaagse
het is als de laatste.
wachten tot het leven begint, is het altijd gewoon altijd voor de bocht?
neem deze handen.
gooi ze in de rivier.,
was de dingen weg die ze nooit vasthielden.
neem deze handen.,
gooi me in de rivier,
laat me niet verdrinken voor de werkdag eindigt.
blijf kopieën maken.
van exemplaren
van exemplaren
Wanneer houdt het op?
het zal nooit eindigen.,
tot het zo erg wordt.
dat de inkt onze vingerafdrukken vult
en het silouhet van je eigen gezicht wordt de zwarte wolk van oorlog
en zelfs in onze dromen zijn we zo bang dat het gewicht zal compenseren wie we zijn
al die ademhalingen die je nam zijn nu geannuleerd in je longen.
gisteravond vielen mijn tanden eruit als ivoren typemachinesleutels.
en alle monumenten en wolkenkrabbers brandden af en vulden de zee.
red ons schip.
het anker is onderdeel van het bureau
we kunnen ons niet losmaken.,
het water overstroomt de dekken.
de memo is door de stromingen gestuurd.
computers vonken als fakkels
ik kan ze zien.
ze raken me niet aan.,
raak me aan.
alsjeblieft, iemand.,
leer me zwemmen.
alsjeblieft, laat me niet verdrinken.,
alsjeblieft, laat me niet verdrinken.