Thränenkind — My Transparent Heart songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "My Transparent Heart" van Thränenkind.
Songteksten
I am not what I believed to be
My face is the grimace of a drowning ghost, submerged by memories
My orbits look hollow and blank. My chest is reigned by autumns breath
Hosting nothing but the shards of barkless ebonies
All these embodied shapes seem like strangers to me now
Thieves that stole my yout won’t hurt me again
Ranked like mute sentinels, set in naive reveries
Your chants are the cries of a thousand dying birds
Your rigid javelins in my side I wear and on my back a grove of willows appears;
Withered and parched, each with a hollow trunk
For as long as I am able to save my transparent heart
I won’t let you ruin the most precious part of me
The pattering of the rain is the soundtrack of my life
I am a lone wolf. Survivor or beast? But I have never been companionless
When I cried there was someone who cried with me
When I lost there was someone who lost with me
We were comrades in misfortune, hurt companions for a lifetime
Late at night we’re driving through this town. Together, but both alone
I looked into her eyes and saw nothing but dying dreams
Suddenly she grabbed my hand and I could feel her cold fingers around mine
We drove right through the middle of the storm, me and my best friend,
named solitude
The eyes saw an empty street. Our shivering bodies felt two silent hearts
The wind sent us some yellow leaves and what we got was a blue sky
A story about rain. A story about the whirling sky
A story about dreams and struggle and this neverending longing for freedom
Songtekstvertaling
Ik ben niet wat ik dacht te zijn.
Mijn gezicht is de grimas van een verdrinkende geest, ondergedompeld door herinneringen.
Mijn banen lijken hol en leeg. Mijn borst wordt geregeerd door de herfst adem.
Hosting nothing but the shards of barkless ebonies
Al deze belichaamde vormen lijken me nu vreemden voor me.
Dieven die mijn yout hebben gestolen zullen me niet meer pijn doen.
Gerangschikt als stomme sentinels, ingesteld in naïeve reveries
Jouw gezang zijn de kreten van duizend stervende vogels.
Je stijve javelins in mijn zij Ik draag en op mijn rug verschijnt een bos wilgen;
Gestold en uitgedroogd, elk met een holle stam.
Zolang ik in staat ben om mijn transparante hart te redden
Ik laat je het kostbaarste deel van me niet verpesten.
The pattering of the rain is the soundtrack of my life
Ik ben een eenzame wolf. Overlevende of beest? Maar ik ben nooit zonder gezelschap geweest.
Toen ik huilde was er iemand die met me huilde.
Toen ik verloor was er iemand die met mij verloor
We waren kameraden in ongeluk, pijnigen metgezellen voor een leven lang
'S avonds laat rijden we door deze stad. Samen, maar allebei alleen.
Ik keek in haar ogen en zag niets anders dan stervende dromen.
Plotseling greep ze mijn hand en ik voelde haar koude vingers om de mijne heen.
We reden door het midden van de storm, ik en mijn beste vriend,
named solitude
De ogen zagen een lege straat. Onze trillende lichamen voelden twee stille harten
De wind stuurde ons wat gele bladeren en wat we kregen was een blauwe lucht
Een verhaal over regen. Een verhaal over de wervelende hemel
Een verhaal over dromen en strijd en dit eeuwige verlangen naar vrijheid