Those Who Lie Beneath — Frozen Feastings songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Frozen Feastings" van Those Who Lie Beneath.
Songteksten
It’s so cold, so goddamn cold.
Mountain pass in mid December is no place for any man.
It will tear you up, rip you down,
With the worst type of cold.
It creeps in shattering your insides,
With a feeling you’ll never know.
It’s so cold, so fucking cold.
Our minds start to slow.
Nothing to eat, nothing to drink,
Nowhere to go.
Snowfall’s trapping us in deeper as the days move.
We know we have nowhere to go.
It’s so cold, so goddamn cold.
Mountain pass in mid December is no place for man.
It will tear you up with the worse type of cold.
Hunger strikes with rage, food chain kicks in.
Two of us have died, five of us to go.
What are we to do?
I step up with fear in my words,
And no remorse in my voice;
«We must eat our dead or we will become one of them.
We must eat our dead, eat our dead!
Slice them up, eat the liver first.
We feast like gods knowing it won’t last.
Weeks go by; all we have is more fucking cold.
Shattering your insides with a feeling you will never know.
It’s so cold, our minds start to slow.
Nothing to eat, nothing to drink,
Nowhere to go.
Snowfall’s trapping us in deeper as the days move.
We know we have nowhere to go.
What a way to die; with blood rage,
Frozen face down in the snow.
It’s so fucking cold.
Songtekstvertaling
Het is zo koud, zo verdomde koud.
Bergpas half December is geen plek voor een man.
Het zal je verscheuren, je verscheuren,
Met de ergste verkoudheid.
Het kruipt in het verbrijzelen van je ingewanden.,
Met een gevoel dat je nooit zult weten.
Het is zo koud, zo verdomd koud.
Onze gedachten beginnen te vertragen.
Niets te eten, niets te drinken.,
Je kunt nergens heen.
De sneeuwval houdt ons steeds dieper vast.
We weten dat we nergens heen kunnen.
Het is zo koud, zo verdomde koud.
Bergpas midden December is geen plek voor mensen.
Het zal je verscheuren met het ergste soort kou.
Hongerstakingen met woede, de voedselketen begint te werken.
Twee van ons zijn dood, nog vijf te gaan.
Wat moeten we doen?
Ik sta op met angst in mijn woorden,
En geen wroeging in mijn stem;
"We moeten onze doden opeten of we worden een van hen.
We moeten onze doden opeten, onze doden opeten!
Snij ze open, eet eerst de lever op.
We feesten als goden, wetende dat het niet lang zal duren.
Weken gaan voorbij, alles wat we hebben is nog kouder.
Je ingewanden verbrijzelen met een gevoel dat je nooit zult kennen.
Het is zo koud, dat onze gedachten beginnen te vertragen.
Niets te eten, niets te drinken.,
Je kunt nergens heen.
De sneeuwval houdt ons steeds dieper vast.
We weten dat we nergens heen kunnen.
Wat een manier om te sterven, met bloedwoede,
Bevroren gezicht in de sneeuw.
Het is zo koud.