The Weakerthans — Sounds Familiar songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Sounds Familiar" van The Weakerthans.
Songteksten
We emerged from youth all wide-eyed like the rest
Shedding skin faster than skin can grow
And armed with hammers, feathers, blunt knives
Words to meet and to define and to… but you must know
The same games that we played in dirt, in dusty school yards
Have found a higher pitch and broader scale
Than we feared possible, someone must be picked last
And one must bruise and one must fail
And that still twitching bird was so deceived by a window
So we eulogized fondly, we dug deep, and threw
Its elegant plumage and frantic black eyes in a hole
And then rushed out to kill something new
So we could bury that too
The first chapters of life almost made us give up altogether
Pushed towards tired forms of self immolation
That seemed so original. I must, we must never stop
Watching the sky with our hands in our pockets
Stop peering in windows when we know doors are shut
Stop yelling small stories and bad jokes and sorrows
And my voice will scratch to yell many more, but
Before I spill the things I mean to hide away
Or gouge my eyes with platitudes of sentiment
I’ll drown the urge for permanence and certainty
Crouch down and scrawl my name with yours in wet cement
Songtekstvertaling
We kwamen uit de jeugd met grote ogen, net als de rest.
Huid sneller afscheiden dan huid kan groeien
En gewapend met hamers, veren, stompe messen
Woorden om te ontmoeten en te definiëren en te... maar je moet weten
Dezelfde spelletjes die we speelden in vuil, op stoffige schoolwerven.
Hebben een hogere toonhoogte en een bredere schaal gevonden
Dan we dachten dat het mogelijk was, moet er iemand als laatste gekozen worden.
En men moet kneuzen en men moet falen
En die nog steeds trillende vogel was zo misleid door een raam
Dus we lovende met liefde, groef diep, en gooide
Zijn elegante verenkleed en razende zwarte ogen in een gat
En haastte zich naar buiten om iets nieuws te doden.
Dus dat kunnen we ook begraven.
De eerste hoofdstukken van het leven deden ons bijna opgeven.
Gedreven naar vermoeide vormen van zelfverbranding
Dat leek zo origineel. Ik moet, we moeten nooit stoppen.
Kijken naar de hemel met onze handen in onze zakken
Stop met gluren in ramen als we weten dat de deuren dicht zijn.
Stop met het schreeuwen van kleine verhalen en slechte grappen en verdriet
En mijn stem zal krabben om nog veel meer te schreeuwen, maar
Voordat ik mors wat Ik wil verbergen.
Of steek mijn ogen uit met platitudes van sentiment.
Ik verdrink de drang naar duurzaamheid en zekerheid
Hurken en krabbel mijn naam met de jouwe in nat cement