The Waterboys — White Birds songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "White Birds" van The Waterboys.
Songteksten
I would that we were, my beloved, white birds on the foam of the sea
Far from the rose and the lily, and fret of the flames would we be And the flame of the blue star of twilight, hung low on the rim of the sky
Has awakened in our hearts, my beloved, a sadness that may never die,
a sadness that may never die.
A weariness comes from those dreamers, dew-dabbled, the lily and rose
Ah, dream not of that, my beloved, the flame of the meteor that goes
Or the flame of the blue star that lingers hung low in the fall of the dew
For I would we were changed, my beloved, to white birds on the foam, I and you,
to white birds on the foam, I and you.
Bend low, that I may crown you, flower of the branch
silver fish my hands have taken from the running stream,
morning star, trembling in the heavens like a white fawn on the border of a wood
Bend that I may crown you, that I may crown you.
And the flame of the blue star of twilight, hung low on the rim of the sky
Has awakened in our hearts, my beloved, a sadness that may never die,
a sadness that may never die.
I am haunted by numberless islands, and many a Danaan shore
Where Time would surely forget us, and Sorrow come near us no more
Soon far from the rose and the lily and fret of the flames would we be Were we only white birds, my beloved, white birds on the foam of the sea,
white birds on the foam of the sea.
Songtekstvertaling
Ik zou willen dat we, mijn geliefde, witte vogels waren op het schuim van de zee
Ver van de roos en de lelie, en fret van de vlammen zouden we zijn en de vlam van de blauwe ster van schemering, laag opgehangen aan de rand van de hemel
Is ontwaakt in ons hart, mijn geliefde, een verdriet dat misschien nooit zal sterven.,
een verdriet dat misschien nooit zal sterven.
Een vermoeidheid komt van die dromers, dauw-dabbed, de lelie en roos
Droom daar niet van, mijn geliefde, de vlam van de meteoor die gaat
Of de vlam van de blauwe ster die blijft hangen laag in de val van de dauw
Want ik zou willen dat we veranderd werden, mijn geliefde, naar witte vogels op het schuim, ik en jij,
op witte vogels op het schuim, jij en ik.
Buig laag, zodat ik je kan kronen, bloem van de tak
zilvervis die mijn handen uit de stroom hebben gehaald,
morning star, trillend in de hemel als een wit gebak op de rand van een bos
Buig dat ik je kan kronen, zodat ik je kan kronen.
En de vlam van de blauwe ster van schemering, hing laag aan de rand van de hemel
Is ontwaakt in ons hart, mijn geliefde, een verdriet dat misschien nooit zal sterven.,
een verdriet dat misschien nooit zal sterven.
Ik word achtervolgd door talloze eilanden, en vele Danaan kust
Waar de tijd ons zeker zal vergeten, en verdriet ons niet meer zal naderen.
Al snel ver van de roos en de lelie en fret van de vlammen zouden we zijn als we alleen maar witte vogels waren, mijn geliefde, witte vogels op het schuim van de zee,
witte vogels op het schuim van de zee.