The Silent Type — Jus Primae Noctis songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Jus Primae Noctis" van The Silent Type.
Songteksten
He began speaking apologies
before she had opened her door.
It was safer that way, to have had something to say
at the moment when Fate chose its course.
Both of them stood there expectantly,
betrayed by an innocent gift.
He had cornered himself with the roses he held
and he cursed her hands hung so sweetly
by their thorns.
But it made him feel real,
like the present was meant to be lived
and the past could stay hidden for now,
while the moment tastes good.
The carpet was begging for alibis
and the bed was just wishing for sleep,
but the longer he stayed,
the more motives she claimed,
like possession had always been hers.
Before he could speak she had toppled him,
forcing his mouth onto hers.
Then the guilt it did spill
'til her mouth it was filled
and she choked on the blame that came forth
as it poured.
But his venom was curative
and it made her awake from her dream
just as he fell asleep again.
How else could it end?
Shaking hands? Staying friends?
Parting ways leaves our sins
covered up and uncleansed.
Songtekstvertaling
Hij begon excuses aan te bieden.
voordat ze haar deur had geopend.
Het was veiliger op die manier, om iets te zeggen te hebben
op het moment dat het lot zijn koers koos.
Beiden stonden daar vol verwachting.,
verraden door een onschuldig geschenk.
Hij had zichzelf in het nauw gedreven met de rozen die hij vasthield.
en Hij vervloekte haar handen hingen zo lief
door hun doornen.
Maar het liet hem echt voelen.,
alsof het heden bedoeld was om geleefd te worden.
en het verleden kan voorlopig verborgen blijven.,
terwijl het moment goed smaakt.
Het tapijt smeekte om alibi ' s.
en het bed wilde alleen maar slapen.,
maar hoe langer hij bleef,
hoe meer motieven ze beweerde,
alsof bezetenheid altijd van haar was geweest.
Voordat hij kon spreken moest ze hem omleggen.,
hij dwingt zijn mond op die van haar.
Dan is het schuldgevoel wel uitgekomen.
tot haar mond gevuld was.
en ze stikte in de schuld die naar voren kwam.
zoals het goot.
Maar zijn gif was genezend.
en het maakte haar wakker van haar droom
net toen hij weer in slaap viel.
Hoe kan het anders eindigen?
Handen schudden? Vrienden blijven?
Afscheid nemen laat onze zonden achter
bedekt en ongekamd.